เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 70

“แค่?”

“แค่...”

“.....”

“ดอกแก้ว คือ...”

ยิ่งดอกแก้วอึกอัก พยายามหลบสายตาเหมือนคนประหม่าก็ยิ่งทำให้หัวใจของพิธานเต้นแรงขึ้น เขาไม่ใช่คนที่เก่งในเรื่องของความรู้สึก แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้โง่... ยิ่งคนที่คิดอะไรก็แสดงออกทางสายตาแบบดอกแก้วเขายิ่งเดาออกง่าย

“ฉันจะถามเธออีกครั้ง มาอยู่ที่นี่ด้วยกันไหม?”

พิธานยังนั่งอยู่ท่าเดิม มือที่เคยวางอยู่บนต้นแขนเปลี่ยนมาวางทาบทับบนมือบาง ท่าทางของเขาในตอนนี้เหมือนกำลังขอดอกแก้วแต่งงาน แต่ถึงไม่ใช่ก็ใกล้เคียง

มาอยู่ด้วยกันที่เขาบอก มันไม่ได้หมายถึงสถานะเด็กเสี่ยและเสี่ยอีกต่อไป แต่เขาชวนให้เธอมาอยู่ด้วยกันในฐานะชายหญิง อยู่ด้วยกันในฐานะคนรัก

เพราะพิธานมั่นใจ มั่นใจว่าเขาอ่านแววตาคู่นั้นไม่ผิด ดอกแก้วเองก็รักเขาเหมือนกัน

“ไม่ต้องคิดถึงใครทั้งนั้นดอกแก้ว ฉันถามแค่เธอ อยากให้เธอตอบตามความรู้สึกจากตรงนี้” พิธานวางมือเหนืออกซ้าย เขาสัมผัสได้ถึงแรงเต้นผิดจังหวะที่ซ่อนอยู่ภายใน ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ใจเต้นแรง ดอกแก้วเองก็ไม่ต่าง... “หัวใจเธอบอกว่ายังไง?”

“ดอกแก้ว... อยากอยู่ที่นี่”

“ตอบอีกครั้งได้ไหม?”

“ดอกแก้วอยากอยู่ที่นี่ อยากอยู่กับเสี่ยค่ะ”

สิ้นเสียงยืนยัน ร่างทั้งร่างก็ถูกรวบเข้าไปกอดจนจมไปกับอกกว้าง แรงกอดรัดของเสี่ยช่างอึดอัด แต่มันเป็นความอึดอัดที่ดอกแก้วยินดีให้เกิดขึ้น

เธอไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว ไม่สนว่าวันข้างหน้าเสี่ยจะมีใคร เธอสนแค่ในวันนี้เสี่ยยังต้องการเธอ เธอก็จะใช้เวลาที่มีอยู่ให้คุ้มค่า ดูแลเสี่ย มอบร่างกายและหัวใจให้เสี่ย ต่อให้วันหนึ่งเธอต้องจากไปเธอก็จะไม่เสียดาย

ไม่เสียดายเลยที่รักผู้ชายคนนี้

“อ๊ะ!”

ดอกแก้วอุทานเป็นเสียงครางหวาน เมื่อจู่ๆ ร่างกายที่เคยนั่งก็ถูกดันจนแผ่นหลังชิดเข้ากับเตียงนุ่ม ตามด้วยร่างกายที่ใหญ่โตกว่าตามมาคร่อมทับ เธอมองสบตาคมด้วยความสงสัย แต่เพียงไม่นานเธอก็เข้าใจ แขนเรียวจึงเคลื่อนย้ายจากลำตัวไปที่ต้นคอแกร่ง รั้งให้อีกฝ่ายก้มลงมาหาอย่างเต็มใจ

“อย่ามองฉันแบบนี้”

“ทำไมคะ?” ยิ่งห้าม... ก็เหมือนยิ่งยุ เพราะนอกจากดอกแก้วจะไม่หยุดส่งสายตาหวานฉ่ำแล้ว เธอยังกัดริมฝีปากแดงเจ่อของตัวเองเบาๆ จนพิธานเกือบจะหมดความอดทน

“ฉันไม่ชอบน้ำตาเธอ แต่ฉันอยากทำให้เธอร้องไห้”

“เอ๋?”

“ร้องไห้เพราะเสียว”

“เสี่ย!” ดอกแก้วเผลอทุบต้นแขนแน่นๆ ไปที เมื่ออีกฝ่ายก้มลงมากระซิบแบบนั้น เธอทำท่าทางเอียงอาย แต่สุดท้ายก็รั้งต้นคอแกร่งให้ลงมาใกล้ชิดกว่าเดิม “ดอกแก้วชักอยากร้องไห้แล้วสิคะ”

“เธอนี่มัน” พิธานกัดฟันกรอด ดอกแก้วในตอนนี้เหมือนต้องการทดสอบความอดทนของเขาเล่น ใช่ว่าเธอไม่เคยยั่วยวน แต่พอรู้ใจตัวเองแล้วเขาก็อยากจะกลืนกินเธอให้หมดทั้งตัว