เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 69

“เสี่ยคะ เปิดประตูให้ดอกแก้วได้ไหม?” มือเรียววางทาบลงบนประตูเนื้อดี เธอส่งเสียงอ้อนวอน แต่ก็ไร้การตอบกลับจนหัวใจวูบโหวง “ดอกแก้วขอโทษ อย่าโกรธดอกแก้วเลยนะคะ”

เงียบ

ดอกแก้วพยายามฟังเสียงจากภายในว่ามีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นบ้างหรือไม่ แต่ทุกอย่างกลับเงียบสนิท เหมือนกับว่าคนที่เธอตามหาไม่ได้อยู่ในนั้น

แต่เธอรู้ว่าเขาอยู่

เสี่ยอยู่ในนั้น ทั้งยังปิดประตูล็อคอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เสี่ยคงโกรธเธอมาก โกรธจนไม่อยากเห็นหน้ากัน โกรธจนไม่อยากให้เธอเข้าใกล้ หรือถ้าร้ายแรงที่สุด... เสี่ยอาจจะยกเลิกความสัมพันธ์ของเรา และถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ

ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ เธอคง...

คิดถึงตรงนี้ดอกแก้วก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดปากแน่น น้ำตาที่เพิ่งบังคับให้หยุดรินไหลลงมาอีกครั้ง ดอกแก้วยอมรับว่าตอนนี้เธอกลัวจับใจ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เธอจะไม่ขัดใจเสี่ย จะยอมมาอยู่ที่นี่แม้ว่าซักวันหนึ่งจะต้องย้ายออกไป...

“ฮึก!”

เสียงสะอื้นดังลอดฝ่ามือที่ปิดไว้จนได้ ดอกแก้วกลั้นเสียงจนตัวสั่น เธอไม่มีแรงเดินไปที่อื่น แต่เธอก็ไม่อยากให้เสี่ยรู้ว่าเธอกำลังร้องไห้ แต่เมื่อแรงสะอื้นมันมากขึ้นจนทนไม่ไหว ร่างขาวผ่องจึงทิ้งตัวนั่งลงยองๆ ห่อตัวเข้าหากันเพื่อไม่ให้เสียงที่อ่อนแอนั้นดังออกมา

แกร๊ก

ประตูที่ไม่คิดว่าจะเปิดถูกเปิดออก ดอกแก้วห่อตัวเข้าหากันยิ่งกว่าเดิม เธอลุกหนีไม่ทัน ทำได้แค่เก็บซ่อนน้ำตาไว้อย่างยากลำบาก

หลังจากวางสายจากผู้เป็นพ่อพิธานก็ยอมเปิดประตูแต่โดยดี ที่จริงแล้วเขาไม่ได้โกรธดอกแก้วเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เขาแค่ตกใจ... ตกใจที่ตัวเองรู้สึกแบบนั้นกับดอกแก้ว และตอนนี้ความตกใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความกลัว เขากลัวว่าดอกแก้วจะเข้าใจผิด กลัวว่าดอกแก้วจะหนีเขาไป เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงรับไม่ได้

เขารักดอกแก้ว ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่รักก็คือรัก พิธานไม่อยากถามหาเหตุผลให้วุ่นวาย เพราะเรื่องบางเรื่องมันไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลเสมอไป โดยเฉพาะเรื่องของความรู้สึก

แต่ภาพที่พิธานเห็นหลังจากเปิดประตูคือความว่างเปล่า เขาเกือบวิ่งลงไปตามหาดอกแก้วแล้ว แต่โชคดีที่เขาหลุบตามองพื้นตรงหน้าก่อน จึงได้เห็นว่าคนที่คิดว่าหายไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงนี้

“ดอกแก้ว” พิธานส่งเสียงที่คิดว่าอ่อนโยนที่สุดไป น่าแปลกที่ดอกแก้วไม่ขานรับ เธอนั่งนิ่ง และมีบางจังหวะที่ไหล่เล็กๆ นั่นสั่น “ดอกแก้ว”

“...ฮึก”

“ดอกแก้ว!”

เสียงสะอื้นแผ่วเบาของดอกแก้วทำให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งกระตุก ไวกว่าความคิด พิธานรีบช้อนตัวคนที่เหมือนตัวเล็กลงกว่าปกติเข้าไปในห้องทันที เขาวางดอกแก้วลงบนเตียงแผ่วเบา ส่วนตัวเองก็ทิ้งตัวนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างหมดมาด

พิธานไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว ไม่สนสถานะ ไม่สนตำแหน่ง เขาสนอย่างเดียวคือตอนนี้ เมีย เขากำลังร้องไห้ และสาเหตุก็คงเป็นเขาคนนี้ไม่ใช่ใคร

“ดอกแก้ว” พิธานพยายามดึงมือที่ปิดหน้าเล็กๆ นั่นออก แต่ดอกแก้วในตอนนี้ดื้อยิ่งกว่าอะไร เธอยื้อไว้จนเขาไม่กล้าออกแรงเพราะกลัวว่าผิวขาวๆ ของเธอจะบอบช้ำ “ดอกแก้ว หยุดร้อง”