เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 68

“เธอโกหกไม่เก่งนะดอกแก้ว”

“.....”

ดอกแก้วปิดปากเงียบเมื่อถูกจับได้ เธอโกหกไม่เก่ง หรือเสี่ยรู้ใจเธอเกินไปก็ไม่รู้

“ที่จริงแล้วฉันเพิ่งรู้สึกว่าที่นี่มันกว้างเกินไป” พิธานมองไปรอบๆ เพนท์เฮ้าส์ที่กว้างขวางของตัวเอง เมื่อก่อนเขาเคยชอบความกว้างแต่เป็นส่วนตัวแบบนี้ แต่พอมีใครบางคนมาอยู่ด้วยกัน เขาก็รู้สึกว่าที่นี่เป็น บ้าน มากกว่าที่ผ่านมา “ถ้าเธอมาอยู่ด้วยที่นี่คงไม่เงียบเหงา”

“.....”

“ฉันก็ไม่ต้องจ้างเชฟด้วย เพราะฉันติดใจฝีมือเธอ”

“.....”

“และที่สำคัญ ฉันจะได้ไม่ต้องนั่งรถไปไกลๆ เพื่อไปหาเธอ”

ดอกแก้วนิ่งคิด เธอยอมรับว่าสิ่งที่เสี่ยพูดมามันทำให้เธอใจเต้นแรง และเธอก็ยอมรับว่าตอนที่เสี่ยชวนมาอยู่ด้วย... เธอดีใจมากแค่ไหน

แต่ที่นี่เป็นบ้านของเสี่ย เธอมาอยู่ด้วยจะดีจริงๆ หรือ แล้วถ้าวันหนึ่งเสี่ยจะแต่งงาน หมายความว่าเธอต้องย้ายออกไปหรือเปล่า? เพราะยังไงนี่ก็เป็นบ้าน บ้านที่เป็นที่พักอาศัยของคนในครอบครัว

คิดถึงตรงนี้หัวใจที่เคยฟูฟ่องก็ฟีบลง ดอกแก้วยกยิ้มขึ้นจางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่บ่งบอกอารมณ์อะไรทั้งนั้น

“ดอกแก้วลืมบอกเสี่ยไปเลย ดอกแก้วขอทำงานนะคะ อยู่แถวๆ คอนโด เลิกงานห้าโมงเย็น ไม่รบกวนเวลาของเสี่ยแน่นอน”

“เธอกำลังจะบอกฉันว่า เธอจะไม่มาอยู่ที่นี่?”

“ดอกแก้วไม่เหมาะหรอกค่ะ ที่นี่...เหมาะกับครอบครัวของเสี่ยมากกว่า”

“ฉัน...” พิธานหยุดตัวเองไว้ได้ทัน ก่อนที่จะเผลอหลุดพูดอะไรบางอย่างออกไป

เขาตกใจจนเผลอลุกขึ้นยืน ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แตะซุปซักคำ และเสียงเก้าอี้ที่เลื่อนแรงๆ ก็ทำให้ดอกแก้วสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าขาวก้มลงจนคางชิดกับอก น้ำตาหนึ่งหยดไหลลงมาเงียบๆ เมื่ออีกฝ่ายเดินลงส้นหนักๆ จากไป เธอทำให้เสี่ยโกรธเสียแล้ว...

“เจ็บจัง” เธอยกมือขึ้นทุบหน้าอกตัวเองเบาๆ หวังว่าความเจ็บปวดภายนอกจะลดระดับความเจ็บปวดที่อยู่ภายในได้บ้าง “ทำไมเจ็บขนาดนี้”

.

.

ทางด้านพิธาน เขารีบก้าวขายาวๆ กลับไปที่ห้องนอน เขาปิดประตูและขังตัวเองอยู่ในนั้น แววตาที่เคยเรียบสนิทสั่นไหวเพราะความรู้สึกบางอย่างที่ควบคุมไว้ไม่อยู่

เมื่อกี้... เขาเกือบพูดไปแล้ว

เกือบพูดไปแล้วว่าดอกแก้วก็คือครอบครัวของเขา ครอบครัวที่ไม่ได้หมายถึงญาติพี่น้อง แต่มันหมายถึง...

...คนรัก

เขารักดอกแก้วอย่างนั้นหรือ ตั้งแต่เมื่อไหร่?

พิธานกำลังคิดทบทวนว่าตัวเองผิดพลาดตรงไหน ที่ผ่านมาเขามีเด็กสาวมากมายที่เลี้ยงไว้ ผู้หญิงทุกคนที่เขาเลือกคือคนที่เขาถูกใจในรูปร่างหน้าตา ดอกแก้วก็ไม่ต่างจากพวกเธอเหล่านั้น เขาให้เงินดอกแก้ว เธอมอบร่างกายให้เขาไม่ต่างจากคนอื่นๆ แล้วมันผิดพลาดที่ตรงไหนกัน เขาถึงได้รู้สึกแบบนั้นกับดอกแก้วได้

มันไม่ควรเกิดขึ้น ไม่ควรเลย

ติ๊ด

เสียงมือถือที่เงียบสนิทมาหลายวันกรีดเสียงร้องขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย พิธานเกือบปล่อยให้มันเงียบไปแล้ว แต่สุดท้ายก็ยอมย้ายร่างที่ไร้เรี่ยวแรงไปหยิบเจ้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นมากดรับ