เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 60

“คะ?” คำสั่งกะทันหันของเสี่ยทำให้ดอกแก้วเผลอทำหน้าเหลอหลา เสี่ยจะให้เธอไปไหน หรือว่าจะเป็น...

“ทำตามที่ฉันบอก เสื้อผ้าที่ใส่ปกตินั่นแหละ แล้วจะให้คนมารับ”

“เสี่ย... จะไม่บอกดอกแก้วเหรอคะว่าจะให้ดอกแก้วไปไหน”

“จำไม่ได้หรือไง?”

“ดอกแก้วต้องจำอะไรคะ?” ดอกแก้วไม่ได้ต้องการจะกวนประสาท แต่เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าต้องจำอะไรได้ เพราะเมื่อคืนเสี่ยก็ไม่ได้พูดอะไร นอกจากตักตวงร่างกายเธอจนหลับคาอกครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

ดอกแก้วก้มหน้าลงเล็กน้อย เมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำให้เธอหน้าร้อนขึ้นมา เสี่ยเอาแต่ใจจนเธอได้รอยช้ำจากริมฝีปากคู่นั้นเพิ่มมาอีกรอย

และแน่นอนว่าเสี่ยก็มีเหมือนกัน เป็นฝีมือของเธอเอง...

ดอกแก้วไม่อยากเอาสิ่งที่เสี่ยทำ รวมถึงความใจดีของเสี่ยมาคิดเข้าข้างตัวเอง แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม... เธอถึงได้มีความสุขมากขนาดนี้

“เรื่องว่ายน้ำ” พิธานทนเห็นดอกแก้วไม่เข้าใจไม่ไหว ถ้าไม่บอก วันนี้ทั้งวันเธอก็คงคิดไม่ออก “ฉันบอกแล้วว่าจะเล่นน้ำด้วย แต่ต้องเป็นน้ำในสระเท่านั้น ฉันหมายถึง... สระส่วนตัวของฉัน”

เพียงเท่านั้น ดอกแก้วก็เข้าใจทันทีว่าเสี่ยหมายความว่ายังไง เธอถูกส่งให้ลงตรงนั้นเพราะเสี่ยต้องไปทำงานต่อ หลังจากเธอปิดประตูดังปึง รถยนต์คันหรูก็แล่นจากไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกตึกตักที่สะท้อนอยู่กลางอกของหญิงสาวผิวขาวที่ยังยืนอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน

“เป็นอะไรไปดอกแก้ว”

“.....”

“อย่าใจเต้นแรงแบบนี้สิ”

ไม่ดีเลย

.

.

บ่ายสองโมงตรง ดอกแก้วก็ได้รับสายจากมาร์ค เขาแจ้งว่าจะขึ้นมาช่วยเธอถือของตามคำสั่งของเสี่ย ให้เปิดห้องให้ด้วย

เธอประทับใจที่มาร์คให้เกียรติเธอเสมอ เจ้านายอย่างเสี่ยรู้รหัสห้องนี้ จึงเป็นไปไม่ได้ที่ลูกน้องคนสนิทจะไม่รู้ แต่มาร์คก็ไม่เคยบุ่มบ่ามเข้ามา เขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยด้วยการเว้นระยะห่างที่พอดี และเอ่ยขออนุญาตก่อนทุกครั้งเมื่อต้องพบปะกันแบบนี้

“มีของแค่นี้หรือครับ?”

มาร์คถามพร้อมมองเข้าไปในห้องอย่างลืมตัว เขาค่อนข้างสงสัยนิดหน่อยเพราะกระเป๋าใบเล็กนั่นไม่น่าจะใส่ข้าวของของผู้หญิงหมด โดยเฉพาะผู้หญิงวัยอย่างดอกแก้ว ขนาดแม่เขาที่อายุใกล้หกสิบแล้วเวลาไปไหนมาไหนทียังพกของไปเหมือนจะย้ายบ้านตลอด

นี่เขาไม่ได้จะนินทาแม่หรอกนะ เพียงแค่เทียบเคียงให้เห็นภาพก็เท่านั้น...

“ค่ะ มีแค่นี้”