เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 59
คนโปรดของเสี่ย ในยามนี้นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตาที่เคยเฉิดฉายเป็นประกายยามตื่น ถูกซุกซ่อนไว้ใต้เปลือกตาสีน้ำนมอย่างมิดชิด ร่างกายขาวผ่องถูกห่อรัดด้วยผ้าห่มผืนหนา เธอขยับกายเล็กน้อย ก่อนจะแน่นิ่งไปเมื่อได้มุมที่ตัวเองรู้สึกว่าสบายที่สุด
หึ
พิธานขยับกายขึ้นยืน เขาปล่อยให้ดอกแก้วนอนอยู่แบบนั้น ส่วนตัวเองก็เดินออกมาข้างนอกที่เป็นห้องนั่งเล่นด้วยสภาพกึ่งเปลือย เสียงมือถือสั่นอย่างรุนแรงจนเขาต้องตื่นขึ้นมา มีไม่กี่คนที่รู้เบอร์ส่วนตัวเขา และพิธานสาบานได้เลย ว่าถ้าหากปลายสายไม่ได้มีธุระสำคัญจริงๆ เขาจะกลับไปหักเงินเดือนเสียให้เข็ด
‘.....’
ชายหนุ่มรับสายด้วยความเงียบ เป็นสัญญาณให้คนปลายสายรู้ว่าเขาอารมณ์ไม่ดี
‘เอ่อ... ท่านครับ สะดวกคุยหรือเปล่าครับ’
“ถามทำไม ในเมื่อโทรจิกขนาดนี้”
พิธานได้ยินเสียงหัวเราะแห้งๆ ดังตอบกลับมา เขาไม่พูดอะไร รอให้ลูกน้องคนสนิทเป็นคนพูดขึ้นก่อน
‘ผมแค่จะโทรมาเตือนว่าท่านมีประชุมตอนบ่าย...’
“ฉันจำได้”
‘แต่... ท่านยังไม่กลับ ผมกลัวว่าท่านจะลืม’
“ฉันจำได้” พิธานย้ำประโยคเดิมด้วยเสียงกดต่ำ “เดี๋ยวกลับ”
‘...ครับ’
“...มีอะไร?”
พิธานเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าลูกน้องเงียบไปแต่ไม่ยอมวางสาย มาอีหรอบนี้คงจะมีเรื่องจะแจ้งอีก และคงด่วนกว่าเรื่องประชุมที่ยกขึ้นมาอ้างก่อนหน้า
‘คือ... มีข่าวลือจากจีนแว่วมาว่า คุณซูฮวาจะมาไทยอาทิตย์หน้าครับ’
“อาทิตย์หน้า?”
‘ครับ’
“ที่แว่วมานี่กี่เปอร์เซ็นต์”
‘เก้าสิบครับ ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง’
.
‘ไว้เจอกันเร็วๆ นี้ค่ะ’
.
เพราะแบบนี้สินะ ซูฮวาถึงได้พูดเหมือนว่าเราจะได้เจอกันอีกในไม่ช้าแบบนั้น
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เด็กเสี่ย NC-25