เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 58

พิธานไม่พูดอะไรหลังจากนั้น เขาขับรถได้ปกติเมื่อดอกแก้วเลิกกวนสมาธิ และเพียงไม่นานรถคันหรูก็มาถึงที่หมายก่อนเวลาที่กำหนดไว้

“ดอกแก้ว” พิธานหันไปเรียกอีกคน แต่พบว่าดอกแก้วนอนหลับคอพับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เสี่ยหนุ่มยกยิ้มด้วยความขบขัน ดวงตาคมฉายแววเอ็นดูจนปิดไว้ไม่มิด “ไหนตอนแรกบอกเป็นห่วง หลับปุ๋ยเชียว”

ที่จริงแล้วพิธานไม่ได้อยากรบกวนฝันหวานของเธอ แต่เวลาที่ล่วงเลยมาจนถึงบ่ายสองแล้วทำให้เขาต้องปลุกดอกแก้วให้ลุกขึ้นมา มื้อเช้าก็กินผิดเวลาแล้ว เขาไม่อยากให้มื้อเที่ยงต้องเอาไปรวบยอดกับมื้อเย็น

“ดอกแก้ว ตื่นเถอะ” ฝ่ามือใหญ่เขย่าไหล่บางเบาๆ เพียงแค่นั้นดอกแก้วก็ลืมตาขึ้น ดวงตาที่ปรือปรอยทำให้พิธานเริ่มไม่อยากกินมื้อเที่ยงขึ้นมาตงิดๆ

“ที่ไหนคะ” ดอกแก้วยังคงงงุนงง เอ่ยถามเพราะตอนนี้ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน รู้แต่ว่ามันไม่คุ้น และไม่เหมือนอยู่ในกรุงเทพฯ

“หัวหิน”

“ถึงแล้วเหรอคะ?!” ดอกแก้วถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เธอมองกระจกฝั่งพิธาน ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นทะเลสีฟ้าอยู่ไม่ไกล “ทะเล...”

ดวงตาวาวๆ ของดอกแก้วทำให้พิธานหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง ถ้าให้เดา ดอกแก้วคงไม่เคยมาทะเลแบบนี้ พิธานรู้สึกเสียดายแทนเธอ เพราะช่วงอายุเท่านี้ควรเป็นช่วงที่ได้เก็บความทรงจำดีๆ เวลาที่ไปเที่ยวไว้

ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนดอกแก้วต้องลำบากแค่ไหน เขาให้มาร์คสืบประวัติเธอมาตั้งแต่แรกแล้ว และเขาก็รู้หมดว่าเธอมีชีวิตแบบไหนก่อนเจอเขา แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่าเธอจะลำบากมากมายขนาดนี้

ดอกแก้วถูกแม่ไล่ออกจากบ้านตั้งแต่วัยสิบเจ็ดย่างสิบแปด เธอเดินทางจากภาคเหนือมากรุงเทพฯ ด้วยตัวเอง สอบติดมหาวิทยาลัยมีชื่อ ยอมทำงานพาร์ทไทม์รายชั่วโมงเพื่อแลกกับค่าหอ ค่ากิน และค่าเทอม แต่พอเรียนจบ เศรษฐกิจก็ทรุดหนักจนหางานไม่ได้ สุดท้ายก็ตัดสินใจเสนอตัวให้เขา

พิธานรู้ทุกอย่าง แต่เขาไม่เคยพูดออกไป และอาจจะเพราะว่ารู้ทุกอย่างแบบนี้ เขาถึงได้เอ็นดูดอกแก้วเหลือเกิน

“อยากเล่นน้ำไหม”

“ดอกแก้วเล่นได้เหรอคะ?”

“ได้สิ แต่ต้องรอเย็นหน่อย ตอนนี้ไปกินข้าวกันก่อนดีกว่า”

“ก็ได้ค่ะ” ดอกแก้วรับคำเสียงตื่นเต้น เธอก้าวลงจากรถทันทีเมื่อเห็นเสี่ยเปิดประตู ก่อนจะยืนยิ้มให้เสี่ยที่วันนี้ใจดีกับเธอเหลือเกิน

เสี่ยใจดีจนเธออยากตอบแทนเขาทุกอย่าง ไม่ว่าอะไรที่เสี่ยต้องการ เธอจะมอบให้เขาทั้งหมด ต่อให้มันยากลำบากแค่ไหนเธอก็จะให้เขา

“ไปกัน”

หมับ

“อ๊ะ!” ดอกแก้วร้องอุทานเบาๆ ก่อนจะหลุบตาลงมองฝ่ามือใหญ่ที่กอบกุมมือเธอไว้จนเกือบมิด หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น ไม่รู้เพราะตื่นเต้น หรือเพราะอะไรกันแน่

“มีอะไร?”

“ปละ...เปล่าค่ะ” ดอกแก้วส่งยิ้มให้อีกฝ่าย เธอแอบกระชับมืออุ่นนั้นไว้เบาๆ “ไปกันค่ะ ดอกแก้วหิวแล้ว”

.

.

บ่ายแก่ๆ หลังจากที่เช็กอินโรงแรมเรียบร้อยแล้ว พิธานก็ลงมานอนอยู่บนเก้าอี้ชายหาด เขาใส่แว่นตากันแดดสีดำสนิท ทำให้คนอื่นไม่เห็นว่าเขากำลังหลับอยู่หรือมองไปที่ไหน

เพียงไม่นานร่างสูงก็ลุกขึ้นนั่ง เขายังคงใส่แว่นไว้เหมือนเดิม และในแว่นสีดำขลับก็ปรากฎเงาหนึ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใน ขนาดเงานั้นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนไม่มีที่ว่าง