เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 57

ดวงตากวางค่อยๆ เปิดขึ้นเมื่อแสงแดดเริ่มสว่างไล่ ราวกับบอกให้คนขี้เซาตื่นเสียที

นาฬิกาข้างเตียงบอกเวลาสิบโมงเช้า ดอกแก้วตื่นสายที่สุดตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ แต่เมื่อคืนกว่าเธอจะได้นอนก็ดึกดื่น

ไม่ใช่แค่นั้น แต่เธอจำได้เลือนลางว่าช่วงเช้ามืด เธอถูกฝ่ามืออุ่นร้อนก่อกวนอีกครั้ง แม้จะง่วง แต่เธอก็ตอบสนองอีกฝ่ายจนเสร็จสมด้วยกันทั้งคู่

ไม่รู้เสี่ยเอาแรงมาจากไหน ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง เธอเหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะ...

“อรุณสวัสดิ์”

“เสี่ย!”

ดอกแก้วลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อจู่ๆ คนในความคิดก็เอ่ยทักทายขึ้นมาดื้อๆ เสี่ยไม่ได้อยู่แค่ในความคิด เพราะตอนนี้เขาอยู่ตรงนี้จริงๆ หญิงสาวเบิกตากว้างมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ปลายเตียงด้วยสีหน้าแตกตื่น ใบหน้าคมดูอ่อนโยนลงเมื่อมุมปากปรากฎรอยยิ้มขึ้นจางๆ

“ตกใจอะไร” พิธานพยายามกลั้นเสียงหัวเราะไว้อย่างสุดความสามารถ ดอกแก้วเวลาทำหน้าตื่นๆ แบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ วันนี้เขาอารมณ์ดี อาจจะเพราะเป็นวันหยุดในรอบเดือน หรืออาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนเขาเต็มอิ่ม “ยั่ว?”

เขาถามเพียงคำเดียว พร้อมกับหลุบตาลงมองส่วนที่ต่ำกว่าใบหน้าจนดอกแก้วต้องมองตาม ดวงตาโตเบิกกว้างกว่าเดิม ก่อนจะคว้าผ้าห่มขึ้นมาปิดบังหน้าอกตัวเองเป็นพัลวันจนพิธานถอนหายใจด้วยความเสียดาย

จู่ๆ ก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมา หรือมื้อเช้านี้เขาควรดื่มนมสดแทนข้าวดี?

แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อ ยิ่งเห็นว่าเสี่ยยังคงมองมาเหมือนจะดึงผ้าห่มผืนหนาออกเธอก็ยิ่งหน้าแดงก่ำ อันที่จริงดอกแก้วไม่ควรอายแล้วด้วยซ้ำ ร่างกายเธอไม่มีส่วนไหนที่เสี่ยไม่เคยเห็น แต่พอเป็นกลางวันแสกๆ มันก็อดเก้อเขินไม่ได้

อีกทั้ง... สายตาของเสี่ยวันนี้ดูแปลกไปกว่าทุกวัน ดวงตาที่เคยเรียบนิ่งฉายแววเจ้าชู้ออกมา แม้ไม่เท่ากับคุณทิม แต่ก็ทำให้เธออยู่ไม่สุขได้อยู่ดี

“เสี่ย ไม่ไปทำงานหรือคะ?”

“เห็นฉันเป็นเครื่องจักรหรือไง” พิธานสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง วันนี้เขาแต่งตัวสบายๆ แต่ยังคงดูดีในแบบผู้ใหญ่ “เครื่องจักรยังต้องหยุดพัก ฉันก็อยากพักบ้าง”

“ไม่ใช่ค่ะ...แต่”

“แต่อะไร”

“...เปล่าค่ะ” ดอกแก้วตัดสินใจไม่พูดเรื่องที่อยู่ในใจออกมา เธอไม่ควรตั้งคำถามว่าทำไมเสี่ยถึงได้เลือกใช้วันหยุดกับเธอ เพราะเธอมีหน้าที่แค่ทำให้เสี่ยมีความสุขเท่านั้น

“ไปอาบน้ำสิ ฉันสั่งมื้อเช้าขึ้นมาแล้ว จะได้กินพร้อมกัน”

“เสี่ยยังไม่ได้ทานมื้อเช้าหรือคะ?” ดอกแก้วถามหน้าตาตื่น ปกติแล้วเสี่ยทานมื้อเช้าตรงเวลา เพราะทุกครั้งที่เสี่ยมาค้างที่นี่ ก็เป็นเธอที่จัดการมื้อเช้าให้ แต่ว่าตอนนี้มันสิบโมงแล้ว...

เธอไม่น่านอนเพลินเลย

“ฉันเพิ่งตื่น” พิธานโกหก เขาตื่นนานแล้ว ออกไปนั่งทำงานจนเริ่มหิวข้าวนั่นแหละ ถึงได้ตัดสินใจเข้ามาปลุกคนขี้เซาเพราะเกิดไม่อยากกินข้าวคนเดียวขึ้นมา “ไปอาบน้ำเถอะ เธอกินมื้อเช้าตรงเวลา กินผิดเวลาจะปวดท้องได้”

“ค่ะ”

ไม่ต้องบอกซ้ำดอกแก้วก็แทบจะพุ่งไปที่ห้องน้ำอยู่แล้ว ระหว่างที่จัดการตัวเองเธอก็ตำหนิตัวเองไม่หยุดที่ปล่อยให้เสี่ยต้องหิ้วท้องรอ ใช้เวลาเพียงไม่นานเธอก็จัดการทุกอย่างเสร็จ หญิงสาวเลือกเดรสสีโอรสมาสวมใส่ เธอไม่แต่งหน้า ไม่แม้แต่ทาครีมด้วยซ้ำเพราะไม่อยากให้เสี่ยรอนานกว่านี้