เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 44

ดอกแก้วโยนความผิดให้ค็อกเทลสีสวยนั่น เพราะมัน... เธอถึงได้ควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้ เพราะมัน... เธอถึงได้แสดงความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจออกมา

ความรู้สึกเหงา อ้างว้าง และโดดเดี่ยว

ความรู้สึกที่อยากมีใครบางคนนอนกอด มีใครบางคนอยู่ข้างกาย และใครคนนั้นจะไม่ทอดทิ้งเธอไปไหน

เธอกำลังเคยตัว ใช่ว่าเธอไม่เคยอยู่คนเดียวเสียเมื่อไหร่ เธออยู่คนเดียวมานาน... นานจนไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะมานั่งงอแงใส่ใครเพราะไม่อยากอยู่คนเดียวแบบนี้ แต่ของมึนเมานั่นทำให้กล่องใส่ความอ่อนแอที่เธอแอบซุกซ่อนมาเนิ่นนานเปิดออก และเธอก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คนตรงหน้าไม่ทิ้งเธอไว้คนเดียวในค่ำคืนนี้

“เสี่ยขา...”

“ถ้าฉันอยู่ แล้วฉันจะได้อะไร”

นักธุรกิจอย่างพิธานไม่เคยทำอะไรโดยไม่หวังผลตอบแทนที่คุ้มค่า เขาถามพลางสบตากลมคู่นั้นอย่างท้าทาย เขารู้ว่าดอกแก้วเมาถึงได้กล้าแสดงออกมากขนาดนี้ แต่เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะไปได้ถึงขั้นไหน

ดอกแก้วไม่ได้ตอบคำถามนั้นด้วยคำพูด แต่มือบางที่แตะลงบนหน้าขาก็ทำให้พิธานยกยิ้มขึ้น ดวงตากลมโตช้อนมองเขาคล้ายขออนุญาต และเมื่อเขาพยักหน้าเบาๆ เธอก็เลื่อนมือขึ้นมากอบกุมส่วนที่ขยายใหญ่ไว้

“เสี่ย มีอารมณ์เหรอคะ?” หญิงสาวอดถามออกไปไม่ได้ เพราะเธอยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย แต่ดูเหมือนว่าส่วนนี้ของเสี่ยมันจะ...แข็ง อยู่ก่อนแล้ว เสี่ยมีอารมณ์ เพราะใคร เพราะผู้หญิงที่เสี่ยไปหาหรือเปล่า?

“แล้วเธอคิดว่ายังไง?”

“เสียกำลังต้องการ... ดอกแก้วจะช่วยเสี่ยเอง”

“ช่วยยังไง?” พิธานถามด้วยน้ำเสียงเดิม เขามองคนที่อยู่ในระดับต่ำกว่าด้วยสายตาท้าทาย “วันนี้ฉันไม่มีถุงยาง”

“ดอกแก้วจะใช้มือ...” ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น เธอช้อนตาขึ้นสบกับดวงตาคู่คมอย่างชั่งใจ ก่อนที่ริมฝีปากสีสดจะเปิดออกอย่างเชื่องช้า “...และปาก”

กลับกลายเป็นพิธานที่นิ่งไป ดอกแก้วเมาแล้วใจกล้าขึ้น แต่เขาไม่คิดว่าจะถึงขั้นนี้ เพราะเธอกำลังเสนอตัวทำสิ่งที่ไม่เคยทำให้เขามาก่อนด้วยตัวเอง

เพราะพิธานไม่ยอมใช้ปากกับผู้หญิงคนไหน ไม่ว่าส่วนไหนของร่างกายก็ไม่มียกเว้น เขาจึงไม่เคยเอาเปรียบฝ่ายหญิง ไม่เคยร้องขอให้พวกเธอใช้ปากกับเขา และถึงแม้เธอจะร้องขอ เขาก็ไม่อนุญาตให้ทำ เพราะคิดเสมอว่าแบบนี้มันก็แฟร์ดีกับทั้งสองฝ่าย

แต่พอเป็นดอกแก้ว พิธานกลับรู้สึกเหมือนหัวใจมันเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งวินาที มันเป็นแค่วินาทีที่สั้นๆ ก็จริง แต่เขากลับรู้สึกได้ว่ามันไม่เหมือนเคย