เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 43

พิธานไม่ได้สนใจเสียงปิดประตูที่ดังตามหลัง เขามุ่งหน้าตรงไปยังห้องนอนที่อยู่ด้านในสุดเพียงอย่างเดียว รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบย่ำลงบนพรมที่ถูกปูไว้ ก่อนจะหยุดลงหน้าบานประตูห้องนอนที่ไม่ได้ปิดสนิท

ห้องที่เขาเปิดในวันนี้เป็นห้องสวีทขนาดใหญ่ ใหญ่กว่าคอนโดดอกแก้วด้วยซ้ำ ทั้งห้องแบ่งเป็นสามส่วนหลักๆ คือห้องนั่งเล่นและกินข้าว ห้องนอน และห้องน้ำขนาดใหญ่ การตกแต่งมีกลิ่นอายความหรูหราซ่อนอยู่ทุกซอกมุม และเพราะเหตุผลนี้ ที่นี่ถึงได้มีค่าห้องที่แพงเทียบเท่ากับโรงแรมชั้นนำ

มือใหญ่ดันประตูห้องที่เปิดแง้มไว้ออกกว้าง ภายในห้องนอนเปิดไฟสีส้มอ่อนไว้ดูสลัวแต่ไม่มืดมิดจนเกินไป ภายในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ผ้าม่านทุกผืนถูกปิดสนิทจนมองไม่เห็นวิวยามค่ำคืนภายนอก

และพิธานเองก็ไม่คิดจะสนใจวิวพวกนั้นอยู่แล้ว สิ่งเดียวที่เขาสนใจในตอนนี้คือคนที่นอนซุกตัวอยู่บนเตียงกว้างตรงหน้าต่างหาก

“เจ้...” พิธานเผลอหยุดฝีเท้าที่ก้าวขยับลง เมื่อได้ยินเสียงอู้อี้ดังลอดออกมาจากใต้ผ้าห่มผืนหนา “เบาแอร์หน่อยได้ไหม หนาวจัง”

ขายาวเดินไปหยิบรีโมทแอร์และกดเพิ่มอุณหภูมิแอร์ให้แต่โดยดี แต่ยังไม่ทันได้วางรีโมทนั่นลงที่เดิม เสียงอู้อี้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ร้อนจัง เพิ่มแอร์หน่อยสิ”

เจ้าของบริษัทน้ำหอมชื่อดังถอนหายใจออกมายาวเหยียด เขายอมรับว่ามันเป็นความหงุดหงิดใจเล็กๆ ที่ต้องถูกสั่งให้ทำนู่นทำนี่แบบนี้ทั้งๆ ที่ทั้งชีวิตเขาสั่งแต่คนอื่นมาตลอด ชายหนุ่มตัดสินใจวางรีโมทเจ้าปัญหาลงโดยไม่ได้กดเพิ่มหรือลดอุณหภูมิแอร์อีก

ขายาวก้าวกลับไปที่เตียงกว้าง เขามองก้อนอะไรบางอย่างที่อยู่ในผ้าห่มอย่างระอา เธอคลุมตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบนี้ จะไม่ให้ร้อนได้อย่างไร

แต่เสี่ยหนุ่มไม่คิดถือสาคนเมา เขาเอื้อมมือไปดึงผ้าผืนหนาออก ความตั้งใจของเขามีแค่อยากให้เธอออกมาผ้าบ้าๆ นั่น จะได้เลิกบ่นว่าร้อนและวุ่นวายกับเขาเสียที แต่ร่างที่ซุกซ่อนอยู่ในนั้นกลับทำให้คนที่ตอนแรกตั้งใจแค่จะดึงผ้าออกหยุดชะงักค้าง

ร่างกึ่งเปลือยที่นอนขดอยู่บนเตียงทำให้สัญชาติญาณความต้องการของชายหนุ่มตื่นขึ้นมาได้โดยง่าย พิธานไล่สายตามองร่างขาวผ่องที่นอนคู้ตัวจนก้นขาวงอนยื่น ขาทั้งสองข้างยกขึ้นมาจนถึงกลางตัว และถูกโอบรัดโดยแขนทั้งสองข้างอีกที ปกปิดร่างกายส่วนหน้าไว้ได้อย่างมิดชิด

“ให้ตาย!”

พิธานพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกของตัวเองไว้ แต่ส่วนกลางร่างกายที่เริ่มขยับขยายใหญ่มันก็ฟ้องว่าเขากำลังต้องการ... และคนเดียวที่จะช่วยให้มันสงบลงได้ก็คือดอกแก้วเท่านั้น

แต่เธอเมา... และเขาก็ไม่นิยมนอนกับคนที่ไม่มีสติเต็มร้อย

คิ้วหนาขมวดเข้ากันโดยไม่รู้ตัว ตาคมมองทั้งความต้องการของตัวเองและคนบนเตียงสลับกันไปมา สีหน้าของเสี่ยหนุ่มเคร่งเครียดราวกับกำลังประชุมโปรเจกต์ยักษ์มูลค่าหลายร้อยล้าน

ภาพที่ดอกแก้วหลับไปทันทีทั้งๆ ที่เขายังไม่ทันได้ถอนกายออกผุดขึ้นมาในความทรงจำ พิธานมองหน้าอกอิ่มที่มีรอยแดงจางๆ มองก้นขาวที่ถูกเขาบีบจนช้ำเล็กน้อย เขาไม่ได้ออมมือกับดอกแก้วเลย ทั้งยังใช้ร่างกายเธอหนักหน่วงทั้งๆ ที่เธอตัวเล็กแค่นี้ บางที... เขาก็ควรให้เธอได้พักฟื้นฟูร่างกายตัวเองบ้าง

เมื่อคิดตรึกตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วพิธานก็ได้ข้อสรุปกับตัวเองว่าเขาควรกลับไปหาหวานใจ มันไม่ใช่เรื่องยากอะไร เพราะแค่เขามีคำสั่งให้มาร์คติดต่อไป เธอก็พร้อมต้อนรับเขาอยู่แล้ว