เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 42

“ทำไมเป็นแบบนี้” เมื่อคนที่ไม่เกี่ยวจากไป พิธานก็เริ่มถามถึงคนที่หลับไม่รู้เรื่อง เขาไม่ได้เจาะจงว่าพูดถึงใคร แต่สายตาที่จ้องไปที่จุดเดียวก็ทำให้น้ำเดาได้ไม่ยาก

“ดอกแก้วมาหาน้ำ ตอนน้ำไปทำงานดอกแก้วคงสั่งเครื่องดื่มมาดื่มเยอะไปหน่อยค่ะ”

“เมา?”

“ค่ะ” พูดจบหญิงสาวก็แอบกลั้นใจ เธอกลัวว่าเสี่ยจะโมโหที่ดอกแก้วเมาไม่เป็นท่าแบบนี้ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เสี่ยคะ...”

“เปิดห้องให้ฉันทีนะ วันนี้ทิมมาหรือเปล่า?”

“มาค่ะ อยู่ชั้นบน”

“อืม พาดอกแก้วขึ้นไปบนห้อง” ประโยคนั้นพิธานหันไปสั่งลูกน้องคนสนิท ก่อนจะหันกลับมาหาพนักงานที่เขามักจะใช้บริการชงเหล้าประจำอีกครั้ง “ฝากจัดการเช็ดตัวดอกแก้วให้เรียบร้อย ส่วนค่าเหนื่อยฉันจะให้มาร์คจัดการให้”

น้ำอ้าปากค้าง เธอกำลังจะปฏิเสธว่าไม่ได้ต้องการเงินอะไร แต่ร่างสูงใหญ่ก็ผละจากไปเสียก่อน ปล่อยให้เธอยืนค้างอยู่แบบนั้นจนกระทั่งมาร์คขยับเข้าไปช้อนร่างของดอกแก้วขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

“รีบเถอะครับ อย่าให้ท่านไม่พอใจมากกว่านี้”

คำพูดสั้นๆ ของลูกน้องคนสนิททำให้น้ำรีบเดินนำขาแทบพันกัน แม้จะไม่เข้าใจว่าเสี่ยไม่พอใจตรงไหน เพราะทุกอย่างก็ปกติ เสี่ยไม่ได้เสียงดัง ไม่ได้โกรธ ไม่ได้ดูโมโหอะไร แต่ถ้าคนใกล้ชิดพูดแบบนี้ เธอก็ไม่ขอเสี่ยง

.

.

ผลั่ก!

“มารยาท”

คำพูดแรกหลังจากได้เจอเพื่อนในรอบเดือนคือคำที่เต็มไปด้วยความจิกกัด ทิม หนุ่มตาน้ำข้าววัยสามสิบเจ้าของผับหลายสิบที่ในประเทศไทยคือคนที่หนังอยู่หลังโต๊ะทำงานใหญ่ และเป็นคนที่กล้าด่าพิธานว่าไม่มีมารยาทโดยไม่กลัวว่าจะถูกชกปากแตก

ด่ามากกว่านี้ก็เคยมาแล้ว

หนุ่มฝรั่งยักไหล่กวนๆ ตามนิสัย

“แปลก”

“อะไร?”

“วันนี้ทำงานได้ด้วย? ปกติหิ้วผู้หญิงขึ้นห้องแล้ว”

“เหอะ!” หนุ่มฝรั่งส่งเสียงออกมาดังๆ พลางลุกขึ้นจากเก้าอี้นุ่มและเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิท “จะด่าว่าฉันมั่วก็ด่ามา”

“เปล่านี่”