เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 41

น้ำเดินรับลูกค้าที่ต้องการบริการชงเหล้าอยู่หลายโต๊ะ วันนี้ลูกค้าค่อนข้างเยอะ ออกจากโต๊ะนั้นก็เข้าโต๊ะนี้จนแทบไม่มีเวลาว่าง กว่าที่เธอจะได้เดินกลับมาหาน้องสาวก็ผ่านไปหลายชั่วโมง

“ดอกแก้ว” หญิงสาวในชุดวับๆ แวมๆ รีบเดินเข้าไปใกล้ เมื่อเห็นว่าคนที่ควรจะนั่งอยู่กับที่ฟุบลงไปกับโต๊ะเหมือนกำลังหลับ “ดอกแก้ว?”

“หือ?”

แรงสะกิดที่ต้นแขนทำให้ดอกแก้วยกศีรษะขึ้น ใบหน้าที่แดงกว่าปกติเป็นคำตอบได้เป็นอย่างดีว่าทำไมเธอถึงฟุบไปแบบนั้น

“นี่แกเมาเหรอ?”

“เปล๊าาาา” คนเมาไม่เคยบอกว่าตัวเองเมา น้ำส่ายหน้าเบาๆ ให้คนไม่เมาที่นั่งตัวตรงยังยาก “เจ้... ขออีกได้ไหม อันนั้น”

พูดพลางชี้ไปที่แก้วที่ว่างเปล่าตรงหน้า เธอจำไม่ได้ว่ากินมันไปกี่แก้ว แต่มันอร่อย กินเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักพอ กินจนรู้สึกเหมือนโลกหมุนแต่ก็ยังอยากกินต่อ

“พอเลย เดี๋ยวเสี่ยมาแล้วจะทำยังไง เมาขนาดนี้”

“เสี่ยอะไร?” มือเรียวปัดไปปัดมา ส่ายหน้าจนผมสะบัด “อยากกินอีก ขอนะ”

“เออ ให้มันได้แบบนี้สิวะ! ใครให้แกกินเยอะขนาดนี้” น้ำถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ตอนนี้เกือบเที่ยงคืนแล้ว อีกสองชั่วโมงร้านก็จะปิด และเธอก็ไม่รู้ว่าเสี่ยจะมารับดอกแก้วตอนไหน หรือสุดท้ายแล้วเธอต้องแบกน้องสาวขี้เมากลับหอพักด้วย

เอาจริงๆ เรื่องที่ดอกแก้วพูดเธอแอบไม่ค่อยเชื่อ เสี่ยพิธานน่ะเหรอ? ใครๆ ก็รู้ดีว่าถึงแม้จะค่อนข้างให้เกียรติเด็กที่เลี้ยงไว้ แต่ก็ไม่เคยทำอะไรที่มันเกินขอบเขตมากเกินไป อย่าว่าไปรับไปส่งเลย แม้แต่ลูกน้องของเสี่ยเองก็ไม่ได้มีหน้าที่นั้น นอกห้องนอนเธอเห็นเด็กของเสี่ยทุกคนทำอะไรด้วยตัวเอง ไปไหนมาไหนด้วยตัวเองไม่เคยมีใครไปรับไปส่ง ตอนที่ดอกแก้วพูดว่าเสี่ยจะมารับเธอเลยค่อนข้างแปลกใจ

แต่พอถึงตอนนี้เธอก็มั่นใจแล้วว่าดอกแก้วคงเข้าใจผิดไปเองมากกว่า ถ้าเสี่ยจะมาจริงๆ คงมาไปนานแล้ว น้ำหันไปมองรอบๆ ร้าน ตั้งใจให้รุ่นน้องผู้ชายมาช่วยแบกดอกแก้วไปนอนดีๆ ถึงเธอจะตัวใหญ่กว่าดอกแก้ว แต่ผู้หญิงก็คือผู้หญิง เธอไม่อยากเสี่ยง กลัวทำน้องหล่นหัวร้างข้างแตกเสียก่อน

“นัฐ” น้ำยกมือเรียกน้องที่รู้จักที่เดินผ่านมาพอดี อีกฝ่ายวางถาดเสิร์ฟแล้วเดินเข้ามาหาอย่างง่ายดาย “ช่วยหน่อย”

“อะไรเจ้?”

“น้องฉัน” น้ำบุ้ยปากไปที่คนที่กลับไปฟุบหลับอีกครั้ง “เมาเละ ช่วยแบกไปหลังร้านที”

“โฮ๊ะ! ใช่หน้าที่ไหม?”

“งั้นค่าข้าวมันไก่ก็จ่ายมา”

“เจ้น้ำขี้งกว่ะ”

เด็กหนุ่มล้อเลียนจนโดนเขกหัวไปทีหนึ่ง ถึงได้ฤกษ์เดินเข้าไปหาคนที่เมาแอ๋ตามคำสั่ง มือหนาจับตัวของคนเมาให้หงายขึ้นเพื่อที่จะได้อุ้มได้สะดวก แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าขาวสะอาดของเธอก็เผลออ้าปากค้าง