เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 45

“อ่า ดอกแก้ว”

มือที่เคยวางนิ่งอยู่บนผมนุ่มขยับเข้าหากันจนดอกแก้วรู้สึกตึงที่หนังศีรษะ แต่เพียงไม่นานมันก็คลายลง เธอจึงกลับมามีสมาธิกับสิ่งที่กำลังทำอยู่อีกครั้ง

ตรงนี้ของเสี่ย มันใหญ่จนเธอต้องอ้าปากออกกว้างเพื่อเปิดรับให้มันเข้ามา มันอุ่นจัดและมีกลิ่นคาวจางๆ แม้จะดูสะอาดแต่ก็มีเส้นเลือดปูดโปนอยู่รอบๆ พอได้เห็นใกล้ๆ มันดูน่ากลัวจนเธอเกือบถอยหลังหนี แต่เพราะเสียงครางแผ่วเบานั้นทำให้เธอได้ใจ หญิงสาวพยายามอ้าปากให้กว้างขึ้น เพื่อกลืนกินความอวบใหญ่ได้มากกว่าเดิม

แต่มันไม่ได้ง่ายเหมือนในหนังผู้ใหญ่ที่เธอเคยดูผ่านตามา อาจเพราะเป็นครั้งแรก เธอเลยไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ยิ่งพยายามเธอก็ยิ่งรู้สึกทรมาน และสุดท้ายเธอก็ยอมแพ้ ใบหน้าขาวใสหันหนีจากความอวบใหญ่นั้น ก่อนจะสำลักจนหน้าแดงก่ำ

“แค่ก! แค่ก!”

“ถ้าไม่ไหว ใช้แค่ลิ้นก็พอ”

ดวงตากลมช้อนขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ แววตาคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยตำหนิ หรือไม่พอใจอะไร และถ้าเธอไม่เมาจนเกินไป เธอเห็นสายตาบางอย่างที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นด้วย

เป็นไปไม่ได้หรอก เสี่ยจะมาห่วงผู้หญิงอย่างว่าแบบเธอทำไม นี่มันเป็นสิ่งที่เธอต้องทำเพื่อแลกกับเงินอยู่แล้ว

“ลิ้นเหรอคะ?”

“ใช่ แลบลิ้นออกมา แล้วแตะลงตรงปลาย อืม... แบบนั้นดอกแก้ว”

พิธานไม่สามารถกลั้นความรู้สึกของตัวเองไว้ได้ ร่างกายของเขาเสียววูบไปทั้งตัวเพียงเพราะปลายลิ้นนุ่มแตะลงมา ดอกแก้วที่ไม่เคยมีประสบการณ์ทำได้แค่ตวัดลิ้นเลียท่อนเนื้อบวมเป่งเหมือนเลียไอศกรีม แต่นั่นยิ่งทำให้พิธานควบคุมตัวเองได้น้อยลง

ลิ้นของดอกแก้วนุ่ม ยามที่เธอขยับขึ้นลงมันทำให้เขารู้สึกเหมือนปลายขนนกแตะลงมา มันอ่อนหวาน นุ่มนวล แต่กลับทำให้ความต้องการพุ่งสูงกว่าเดิม พิธานไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมผู้ชายถึงได้ชอบให้ผู้หญิงใช้ปากบริการส่วนนี้ให้

มันดีแบบนี้นี่เอง

“เอ๊ะ!” เสียงแหบหวานร้องเบาๆ เธอดึงหน้าออกห่าง สายใยบางอย่างที่ยืดตามมาทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น “เสี่ย...”

“หยุดทำไม”

“เสี่ย... เปียก”

พิธานก้มมองส่วนที่ดอกแก้วฟ้องว่าเปียกก่อนจะหัวเราะในลำคอแผ่วเบา มือหนาลูบผมนุ่มของดอกแก้วพร้อมยิ้มเอ็นดู

“ฉันก็เหมือนเธอนั่นแหละดอกแก้ว” พิธานอธิบายอย่างใจเย็น “ตอนที่เธอต้องการ เธอก็เปียกเหมือนกัน ใช่ไหม?”

“เอ่อ...”

คำถามตรงไปตรงมาทำให้ดอกแก้วหน้าม้าน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็พยักหน้าตอบกลับเบาๆ เป็นการยอมรับ