เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 39

ที่จริงแล้วดอกแก้วไม่ได้คิดจะออกไปเที่ยวไหนตามที่เสี่ยอนุญาต แต่เพราะเมื่อช่วงบ่ายเธอได้รับสายจากเจ้น้ำ แกบ่นว่าคิดถึงเพราะเธอไม่แวะไปหาเลย เงินที่ยืมมาก็คืนด้วยการโอนเข้าบัญชีไม่ได้ไปเจอหน้าค่าตา โวยวายไปไกลจนหาว่าเธอลืมกันไปแล้ว ดอกแก้วทนเสียงเรียกร้องไม่ไหว จึงรับปากไปว่าคืนนี้จะไปหาอะไรดื่มที่ผับ และจะแวะไปนอนที่ห้องด้วย พอตอบไปแบบนั้นเจ้น้ำก็เลิกเล่นละครดราม่า และขอตัวไปอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน

ดอกแก้วถอนหายใจ คืนนี้เธอคงถูกเจ้น้ำซักเรื่องระหว่างเธอและเสี่ยจนเช้าแน่นอน เพราะตั้งแต่วันนั้น เธอก็ไม่ได้เล่าเรื่องของเสี่ยให้เจ้น้ำฟังอีก

เธอไม่ได้อยากปิดบังอะไร แต่มันแค่ยังไม่มีโอกาสได้คุยมากกว่า

“คุณมาร์คคะ” ดอกแก้วต่อสายหาคนสนิทของเสี่ย เพื่อรายงานตัวว่าจะออกไปไหนตามที่เสี่ยสั่งเอาไว้ “คืนนี้แก้วไปหาพี่สาวที่ผับxxx แล้วจะค้างที่หอเก่า ไม่ได้กลับคอนโดนะคะ”

‘ครับ ผมจะแจ้งท่านให้’

“ขอบคุณ...”

‘ใครโทรมา’

เสียงคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาทำให้ดอกแก้วกลืนคำพูดทุกคำลงคอไป เธอได้ยินเสียงกุกกักจากทางนั้น แต่ไม่ได้ยินเสียงพูดตอบโต้อะไรอีกจนคิดว่าอีกฝ่ายวางสายไปแล้วด้วยซ้ำ

‘ดอกแก้ว’ ทว่าก่อนที่ดอกแก้วจะได้ยกมือถือขึ้นดูว่าปลายสายวางไปแล้วหรือยัง เสียงที่คุ้นแสนคุ้นก็เอ่ยเรียกเธอไว้เสียก่อน ‘คืนนี้จะไปเที่ยวเหรอ?’

“ไม่เชิงค่ะ แต่จะไปเยี่ยมพี่สาว แกบ่นคิดถึง”

‘น้ำน่ะเหรอ’

“ค่ะ” ไม่มีอะไรต้องปิดบัง เพราะเสี่ยเองก็รู้จักเจ้น้ำ “จะไปหาแก แล้วก็ไปค้างด้วย ได้ไหมคะ?”

‘ไปหาได้ แต่ไม่ให้ค้าง’

“อ้าว...”

ดอกแก้วเผลอร้องออกมาด้วยความงุนงง ไหนเสี่ยบอกให้อิสระกับเธอไง แล้วทำไมถึงห้ามไม่ให้ไปนอนกับเจ้น้ำ เธอไม่ได้จะไปเถลไถลที่ไหนเสียหน่อย

‘เธอจะอยู่ที่นั่นถึงกี่โมง’

“ทีแรกจะอยู่จนร้านปิดค่ะ แต่เสี่ยไม่ให้ไปนอนกับเจ้น้ำ ดอกแก้วคงกลับตั้งแต่สี่ทุ่ม”

‘รอกลับพร้อมฉันแล้วกัน’

“เอ๊ะ?”

คิ้วเรียวขมวดมุ่น เธออุทานออกมารอบที่สองแล้วนะ เพราะวันนี้เสี่ยเอาแต่พูดอะไรที่เธอไม่เข้าใจ

“หมายความว่ายังไงคะ?”

‘ฉันผ่านไปทางนั้นพอดี เธอก็กลับพร้อมฉันเลยก็แล้วกัน แค่นี้ก่อน ถ้าถึงแล้วมาร์คจะโทรหา เธอติดมือถือไว้ด้วยล่ะ’