เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 38

“บอกเธอแล้วกันว่าพรุ่งนี้ฉันจะเข้าไป”

แต่ประโยคนั้นทำให้ดอกแก้วหยุดมือที่เคลื่อนไหวลง เธอเผลอตั้งใจฟังสิ่งที่พิธานกำลังพูด ทั้งยังจ้องมองเขาผ่านกระจกบานใหญ่

“ซักห้าโมงแล้วกัน เตรียมดอกไม้ให้ช่อหนึ่งด้วย ฉันไม่ได้เข้าไปหาเธอนานเกินไป อืม... ขอบใจ”

หลังจากจบประโยคพิธานก็กดวางสาย เขาหันไปมองคนในชุดนอนอีกครั้ง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่อพบว่าเงาในกระจกสะท้อนว่าเธอกำลังมองมาที่เขาเหมือนกัน

“มีอะไรหรือเปล่า?”

“ปละ...เปล่าค่ะ”

เธอปฏิเสธ ก่อนจะตั้งใจทาครีมต่อไป ทำเป็นไม่สนใจเสี่ยหนุ่มอีกทั้งๆ ที่มือไม้สั่นไปหมด เธอถูกเสี่ยจับได้ว่าแอบฟัง ถึงจะปฏิเสธไปแล้วแต่หลักฐานมันก็คาตาอยู่ทนโท่

ในขณะที่ดอกแก้วกำลังกังวลใจ แต่ตัวพิธานเองกลับไม่ถือสา ดอกแก้วคงได้ยินเรื่องที่เขาพูดและพอจะเดาเรื่องราวได้หมดแล้ว เขาไม่ได้นึกโกรธเคืองอะไร เพราะถ้าเขาคิดจะปิดบัง เขาคงไม่นอนคุยให้เห็นแบบนี้

“พรุ่งนี้ฉันไม่ได้เข้ามา คงไม่ได้เข้ามาจริงๆ” เสียงทุ้มเอ่ยย้ำ เพราะมั่นใจว่าพรุ่งนี้คงค้างที่คอนโดหวานใจ ไม่ได้แวะเข้ามาหาดอกแก้วเหมือนเคย “ฉันไม่ว่านะถ้าเธอออกไปเที่ยวกับเพื่อน ฉันหมายถึง... เที่ยวกลางคืนน่ะ”

“.....”

“ฉันเข้าใจ เธอเพิ่งยี่สิบสอง ฉันไม่อยากให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนกน้อยในกรงทอง เธอไม่ใช่... ผู้หญิงของฉันทุกคนไม่ใช่”

“ค่ะ...”

“ออกไปเที่ยวได้ แต่ถ้าเธอไปต่อกับใคร เรื่องระหว่างเราจะจบลงทันที”

คำพูดของพิธานอาจจะเป็นแค่คำเตือนทั่วไป แต่มันทำให้หัวใจของดอกแก้วเจ็บหนึบ เธอไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายแบบนั้น แต่เธอก็เถียงไม่ได้เพราะเธอง่ายกับเขาจริงๆ

ดอกแก้วกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

“เรื่องนั้นจะไม่เกิดขึ้นแน่นอนค่ะ”

คำพูดที่แสนหนักแน่นทำให้พิธานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะยิ้มออกมาบางๆ และออกคำสั่งด้วยเสียงนุ่มทุ้ม

“มาใกล้ๆ ฉันดอกแก้ว”