เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 27

“ว่าไงดอกแก้ว ทำไมฉันถามแล้วไม่ตอบ”

พิธานถามย้ำเสียงพร่า มือหนาไม่อยู่นิ่ง เขาลูบไล้หน้าท้องของเธอผ่านเนื้อผ้านุ่มไปมาไม่หยุด

“สะ เสี่ย อื้อ”

ดอกแก้วเกร็งตัวหายใจติดขัด เธอกำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ ร่างกายของเธอเหมือนเคยชินกับมือของเสี่ยทั้งๆ ที่เขาหายไปเป็นอาทิตย์ แต่มันกลับตอบรับสัมผัสนั้นอย่างน่าอาย ราวกับสมองถูกตั้งโปรแกรมไว้ว่าเมื่อไหร่ที่เสี่ยต้องการ เธอก็ต้องตอบสนองในทันที

“ถ้ายังไม่หาย ฉันจะได้ไม่ทำ”

คำพูดของเสี่ยราวกับเปิดโอกาสให้ดอกแก้วได้ปฏิเสธ เพียงแค่เธอเอ่ยออกไปแค่คำเดียวว่ายังไม่หาย ค่ำคืนนี้เขาจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

เธอแค่โกหก... แค่ตอบไปว่ายังไม่หายเท่านั้น

“หะ หายแล้วค่ะ”

ร่างกายของดอกแก้ว ถูกพิธานควบคุมโดยสิ้นเชิง

“ดอกแก้วหายเจ็บแล้วค่ะเสี่ย”

แทนที่เธอจะตอบไปว่ายังไม่หาย รีบคว้าโอกาสที่เสี่ยหยิบยื่นมาให้ แต่เธอกลับตอบออกไปเต็มปากเต็มคำว่าหายเจ็บแล้ว

ราวกับกำลังบอกกับชายที่อยู่เหนือร่างว่า.... เขาอยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจ เธอพร้อมสำหรับเขาเสมอ

พิธานไม่พูดอะไร เขาเหนื่อยล้าจากงานและการเดินทางที่ยาวนาน ร่างกายพร้อมจะหลับใหลได้ทุกเมื่อ แต่ส่วนที่ไม่เชื่อฟังสมองมันดันตื่นตัวจนน่าหงุดหงิด และมันตื่นตัวเพียงแค่เพราะมือนิ่มๆ ของดอกแก้วสัมผัสลงบนผิวเนื้อของเขาเท่านั้น เธอไม่ได้สัมผัสเพื่อปลุกอารมณ์อะไรแบบนั้นด้วยซ้ำ เธอแค่จะนวด... นวดเหมือนคนนวดประจำตัวเขาทำ

ต่างแค่ตอนที่เขาถูกนวดโดยคนอื่น มันไม่ได้ปลุกเร้าอารมณ์ของเขาให้ตื่นขึ้นมาแบบนี้ แต่พอเป็นดอกแก้ว ร่างกายของเขากลับตื่นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พิธานอยากรู้ว่าเธอมีเวทมนตร์อะไรหรือเปล่า? หรือเป็นเพราะเขาปล่อยให้ตัวเองอดอยากปากแห้งนานเกินไป?

“อ๊า...”

ในตอนที่พิธานกำลังคิดหาเหตุผลให้ตัวเองอยู่นั้น เขาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเผลอส่งมือเข้าไปสำรวจดอกแก้วน้อยตอนไหน รู้ตัวอีกทีนิ้วของเขาก็จมหายเข้าไปเนื้อนุ่มจนมิด... ร่างกายของดอกแก้วก็สั่นเทา พร้อมกับปล่อยเสียงร้องครางออกมาแผ่วเบา

“แน่น...” เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูขาว และนั่นทำให้เธอยิ่งบีบรัดสิ่งแปลกปลอมที่บุกรุกเข้ามาแน่นขึ้น “จะบีบให้นิ้วฉันขาดเลยเหรอ?”

“ดอกแก้วขอโทษ...”

“ขอโทษทำไม ฉันชอบ”

เพียงแค่นั้นดอกแก้วก็ควบคุมร่างกายไม่อยู่ ร่องรูสวาทของเธอตอดรัดก้านนิ้วยาวที่เริ่มขยับเข้าออกช้าๆ ยิ่งเสียงทุ้มกระซิบว่า รัดอีก แรงอีก เท่าไหร่ เธอก็ยิ่งทำตามเหมือนคนบ้ายอ