เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 26

เธอพยายามฝืนแล้ว แต่เธอกินไม่ลง มันรู้สึกมวนที่ท้องไปหมดเวลาที่ได้อยู่ใกล้เสี่ยแบบนี้

“เธอผอมลง เพราะกินข้าวเหมือนแมวดมแบบนี้หรือเปล่า”

พิธานถามขึ้นเมื่อเห็นว่าดอกแก้วรวบช้อนแล้ว เธอกินไปแค่ครึ่งเดียว น้อยขนาดนั้นจะไปอิ่มได้อย่างไร

“เมื่อกลางวันดอกแก้วเผลอทานเยอะ มันยังย่อยไม่ทันค่ะ”

“อ้อ...” พิธานพยักหน้ารับ เฝ้ามองคนที่ทยอยเก็บจานทั้งหมดกลับเข้าไปในครัว “สบายดีใช่ไหม?”

“ค่ะ”

ดอกแก้วตอบเสียงเบา รู้สึกใจหวิวเพราะน้อยครั้งที่จะถูกถามด้วยคำถามนี้ มันเหมือน...มีคนกำลังสนใจความเป็นไปของเธอ

“ฉันไปเยอรมันมา เลยไม่ได้มาหา”

พิธานไม่เข้าใจตัวเอง ที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องบอกเรื่องนี้กับเด็กที่เลี้ยงไว้ก็ได้ แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาบอกออกไปแบบนั้น อาจเป็นเพราะท่าทีหงอยเหงาของเธอ หรือใบหน้าที่ไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่นั่น

ช่วงเย็นวันนั้นพิธานต้องบินไปเยอรมันด่วนที่สุด เพราะทางนั้นมีปัญหาเร่งด่วนที่เขาต้องไปจัดการด้วยตัวเอง มาร์คหาไฟลท์เร็วที่สุดให้ได้ตอนสามทุ่ม เขาตัดสินใจบินไฟลท์นั้นโดยไม่ลังเล และสั่งให้มาร์คอยู่ที่นี่ อยู่จัดการทั้งเรื่องของดอกแก้วและเรื่องงานที่นี่แทนเขา

ถึงจะอยู่คนละทวีปแต่เขาก็ได้รับรายงานความเคลื่อนไหวของดอกแก้วจากมาร์คทุกอย่าง และพอเขาบินกลับมา เขาก็แวะมาที่นี่ทันที

อย่างน้อยก็เป็นการไถ่โทษ ที่วันนั้นเขาไม่ใยดีเธอเกินไป

“งานด่วนจนไม่มีเวลาแวะซื้อของฝากมาให้ ไว้ถ้าฉันไปอีกจะพาเธอไปด้วย”

“คะ?”

ดอกแก้วหันกลับไปมองร่างสูงด้วยความสงสัย เมื่อกี้เสี่ยพูดอะไรออกมา? เธอได้ยินชัดแต่เธอก็มั่นใจว่าเขาต้องพูดผิด เขาจะพาเธอไปต่างประเทศด้วยทำไม?

“ไว้ซักช่วงสิงหาแล้วกัน ตอนนี้อากาศที่นั่นยังหนาว เที่ยวไม่สนุกหรอก” พิธานยืนยันสิ่งที่ดอกแก้วได้ยินด้วยแพลนคร่าวๆ จนหญิงสาวได้แต่ถามออกมาเสียงเบา

“เสี่ย... ทำไมถึงพาดอกแก้วไปคะ?”

“ที่จริงแล้วฉันก็พาผู้หญิงที่ฉันดูแลไว้ไปทุกคน ฉันไปเยอรมันบ่อยอยู่แล้ว แต่ถ้าไม่มีงานด่วนก็พาคนอื่นไปด้วยได้”

“แล้วเสี่ย... จะไปเที่ยวกับดอกแก้วเหรอคะ?”

“เปล่า ฉันต้องทำงาน พอไปถึงจะมีคนพาเธอไปเที่ยวเอง”

อ๋อ

เป็นแบบนี้นี่เอง

ดอกแก้วหันกลับไปล้างจานต่อ เธอได้ยินเสียงเดินที่ห่างออกไป และเสียงเปิดปิดของประตูห้องนอน เมื่อเสียงทั้งหมดเงียบไปแล้วเธอก็วางจานที่ขัดถูอยู่ลง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

นกน้อยในกรงทอง มันเป็นแบบนี้เองสินะ

.