เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 25

ร่างกายของดอกแก้วกลับมาเป็นปกติแล้ว เธอสามารถใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมโดยไม่ติดขัด เดินเหินได้สะดวก ไม่มีร่องรอยอะไรหลงเหลือไว้แม้แต่รอยเดียว และเธอก็ไม่นึกถึงคนที่หายไปตั้งแต่วันนั้นอีก

ตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว ดอกแก้วใช้เวลาในแต่ละวันหมดไปกับการอ่านหนังสือและรับงานกับคนที่เคยรู้จัก แม้จะโดนกดราคาจนเหมือนว่าเธอกำลังถูกใช้งานฟรีๆ แต่งานก็ทำให้เธอไม่เหงาเวลาต้องอยู่คนเดียว และที่สำคัญ เธอจะได้พัฒนาความรู้ของตัวเองด้วย ถ้าเธอมีความรู้แต่ไม่เคยทบทวนมัน อีกไม่นานคงคืนอาจารย์หมด

“พี่หนู ดอกแก้วส่งงานให้ทางอีเมลแล้วนะคะ” ดอกแก้วเอ่ยแจ้งกับปลายสายหลังจากที่อีกฝ่ายยอมรับโทรศัพท์กันเสียที เธอพยายามติดต่อไปตั้งแต่เช้าเพราะรีบส่งงานให้ทันทีหลังจากอีกฝ่ายเร่งมา แต่พอเธอส่งงานไป พี่หนูกลับหายเงียบ ไม่ว่าเธอจะทักไปทางไหนก็ไม่ตอบ มือถือก็ไม่ยอมรับ กว่าจะรับสายเธอได้ก็เย็นค่ำ “แล้วก็เรื่องเงิน...”

‘เดี๋ยวพี่โอนให้สิ้นเดือนทีเดียวทั้งหมดนั่นแหละ จะได้ไม่ต้องโอนหลายๆ ครั้งเนอะ’

“แต่ว่า...” พี่หนูค้างค่าจ้างเธอมาหลายงานแล้วนะ

ตั้งแต่กลับมารับงานแปล พี่หนูก็เป็นคนเดียวที่เธอทำงานด้วย งานแรกพี่หนูจ่ายเงินทันทีที่ได้งาน แต่หลังจากนั้นก็ผลัดตลอด

เงินไม่กี่พัน เจ้าของธุรกิจอย่างพี่หนูไม่ได้ลำบากอยู่แล้ว แต่เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมพี่หนูไม่ยอมจ่ายเงินเธอเสียที

‘พี่บอกสิ้นเดือนก็คือสิ้นเดือนนะดอกแก้ว พี่เคยโกงเราเหรอ?’

“...ไม่ค่ะ” อดีตไม่ แต่อนาคตเธอไม่มั่นใจเลย

สุดท้ายแล้วพี่หนูก็วางสายไปทั้งๆ ที่ยังคุยไม่จบ เธอบอกแค่ว่าช่วงนี้งานยุ่ง ถ้ามีงานอีกเมื่อไหร่จะส่งมาให้เธอทำแน่นอน

“เฮ้อ...”

หญิงสาวทิ้งตัวครึ่งบนลงบนโต๊ะทำงานเล็กๆ เธอถอนหายใจออกมาเพื่อระบายความเหนื่อยล้า

นั่งพักอยู่ท่านั้นเพียงครู่เดียวดอกแก้วก็ลุกไปที่ครัวเมื่อเริ่มรู้สึกหิว ปกติเธอจะทำอาการกินเองอยู่แล้ว ครัวที่นี่ถึงจะเล็ก แต่ก็ครบครันจนไม่ต้องออกไปไหนอีก แค่มีของสด ผักสด ผลไม้สดๆ ติดตู้เย็นก็อยู่รอดได้สบายๆ ถึงของสดจะหมด แต่คอนโดนี้ก็มีซุปเปอร์มาร์เก็ตอยู่ที่ชั้นล่าง เรียกได้ว่าเธอไม่ต้องออกไปไหนไกลเลย

ดอกแก้วเลือกทำมื้อเย็นง่ายๆ อย่างผัดผักรวมมิตรกุ้งสด เธอแกะเปลือกกุ้งจนเหลือแค่เนื้อราวสิบตัว หั่นผักหลากหลายชนิดเป็นชิ้นพอดีคำ ก่อนจะตั้งกระทะ และเริ่มผัดทุกอย่างให้เข้ากัน

.

‘อาชีพนี้ก็เป็นแบบนี้แหละดอกแก้ว แกจะหวังให้เขาอยู่กอดจูบแกหลังนอนกับแกเหมือนคนที่เขารัก...มันเป็นไปไม่ได้’

.

จู่ๆ คำพูดของเจ้น้ำเมื่ออาทิตย์ก่อนก็ดังขึ้นมาในหัว ดอกแก้วในตอนแรกเสียขวัญจนไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร เธอทำได้แค่โทรไปเล่าเรื่องทุกอย่างให้เจ้น้ำฟัง อีกฝ่ายรับฟังเงียบๆ ก่อนจะให้คำแนะนำกับเธอกลับมามากมาย