เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 24

นันทิดาอ้าปากค้าง คบกับพิธานมามากกว่าครึ่งชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าเพื่อนสนิทของเธอไม่มีหัวใจ

ไม่มีหัวใจ... ไร้ความรู้สึก สำหรับพิธานคงมีแค่คำว่าผลประโยชน์อยู่ในหัวเท่านั้น

“อย่าพูดให้เธอได้ยินเชียว แม้เธอจะเข้าหานายเพราะเงิน แต่เธอก็มีหัวใจ... ไม่เหมือนนาย”

นันทิดาปรับเสียงให้เรียบนิ่ง หลังจากวันนี้เธอจะไม่ยุ่งเรื่องนี้อีก เรื่องส่วนตัวของพิธาน เธอออกความเห็นมากไปก็พาลให้ทะเลาะกันเปล่าๆ

“เธอมีไข้เล็กน้อย แต่ร่างกายค่อนข้างบอบช้ำ ฉันให้กินโจ๊กและยาไปแล้ว คงจะหลับยาวถึงเย็น”

“อืม ขอบใจนะน้ำ”

“แต่ถ้านายยังมีเมตตาอยู่บ้าง เย็นนี้ก็ให้คนเข้าไปดูเธอหน่อยนะ ฉันคิดว่าเธอคงเดินไม่สะดวก”

พูดจบ ร่างบางก็หมุนตัวกลับและเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งไว้แค่เสียงปิดประตูที่เบากว่าตอนแรกเล็กน้อย...

...แค่เล็กน้อยเท่านั้น

พิธานยกมือขึ้นนวดขมับ คราวนี้หมอน้ำคงโกรธเขามากจริงๆ ไม่บ่อยครั้งเลยที่เธอมีท่าทีแบบนี้

เขาไม่น่าให้เธอเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้เลย

.

.

เจ็บ...

นั่นคือความรู้สึกแรกที่ดอกแก้วรู้สึกเมื่อเริ่มขยับตัว เธอฝืนลืมตาขึ้น ห้องทั้งห้องมืดสนิท ผ้าม่านทุกผืนถูกปิดไว้ เครื่องปรับอากาศถูกปรับจนอุ่นมากกว่าเย็น

โอ้ย...

เพียงแค่ลุกขึ้นนั่งก็รู้สึกร้าวไปทั้งกาย เมื่อยขบตามเนื้อตัว และเจ็บแสบที่ตรงนั้นเป็นพิเศษ

ตรงนั้น...

ตรงที่ตอกย้ำว่าเธอเป็นของเสี่ยแล้ว