เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 108

“ไม่ทำยังไงค่ะ ก็ต้องทน”

“เป็นไข้พอดี”

“ชินแล้วค่ะ”

เป็นคำพูดสบายๆ ของดอกแก้ว แต่สะท้อนใจของพิธานเป็นอย่างมาก เมื่อก่อนดอกแก้วคงใช้ชีวิตลำบากน่าดู เขาได้แต่สัญญากับตัวเองว่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไปจะไม่ให้ดอกแก้วและแม่ดาวเรืองต้องลำบากอีก

“พรุ่งนี้จะพาคุณพิธานไปเยี่ยมคุณพ่อใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ คุณยังไม่เคยเจอพ่อของดอกแก้วเลย”

“เจอยังไง ถ้าเจอแบบตัวเป็นๆ คุณพิธานแอบกลัวนะ”

คำพูดของพิธานทำเอาดอกแก้วขำจนปวดท้อง เธอไม่เชื่อหรอกว่าคุณพิธานกลัวผี คนอย่างคุณพิธานกลัวอะไรด้วยเหรอ?

“ขำอะไร?”

"ดอกแก้วขำเพราะไม่เชื่อว่าคุณพิธานกลัวผีค่ะ”

“คุณพิธานไม่ได้กลัวผี”

พิธานบอกตามตรง เขาเชื่อเรื่องวิญญาณ แต่เขาไม่กลัว สำหรับเขาคนเป็นๆ น่ากลัวกว่าเยอะ

“แต่คุณพิธานกลัวคุณพ่อของดอกแก้ว กลัวว่าท่านจะไม่อยากยกดอกแก้วให้”

“แล้วถ้าพ่อไม่ยกให้ล่ะคะ?”

“อืม... เราหนีไปด้วยกันดีไหม อิตาลีพ่อของดอกแก้วน่าจะตามไปไม่ได้”

ดอกแก้วหัวเราะดังกว่าเดิม มองหน้าคนพูดที่ดูจริงจังแล้วก็รู้สึกอยากกัดขึ้นมา

“โอ้ย!” และดอกแก้วก็กัดคุณพิธานจริงๆ ไม่ได้กัดแรง แต่คนถูกกัดก็ร้องออกมาเสียงดังลั่น “กัดทำไมดอกแก้ว?”

“มันเขี้ยวค่ะ”

“มันเขี้ยวอะไร เขี้ยวเพิ่งขึ้นหรือไง? ไหนคุณพิธานดูให้”

เขาทำท่าจะแยกเขี้ยวดอกแก้วดูจริงๆ จนคนคันฟันต้องรีบเบี่ยงตัวหนี และกลายเป็นว่าคนสองคนฟัดกันไปมาในห้องแคบๆ จนฟูกที่ปูเริ่มกระจายไม่เป็นระเบียบ

“ไม่เล่นแล้วค่ะ”

ดอกแก้วเป็นฝ่ายขอยอมแพ้ก่อน เธอหัวเราะจนน้ำตาไหล เมื่อหมดแรงแล้วก็ยอมนั่งบนตักของคนรักนิ่งๆ และอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะแกล้งเธอแล้ว

“พ่อเคยบอกว่า ดอกแก้วรักใคร... พ่อก็รักด้วย”

“.....”

“เพราะฉะนั้นดอกแก้วเชื่อว่าพ่อจะต้องชอบคุณมากๆ แน่ๆ ค่ะ”

.

.