เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 107

พิธานตัดสินใจอยู่ที่บ้านของแม่ยายต่อไม่มีกำหนดกลับ จากกำหนดการณ์เดิมที่จะกลับในวันจันทร์

เขาอยู่เพื่อจัดการเรื่องของผู้ชายคนนั้นให้เรียบร้อย ช่วงสายของวันอาทิตย์มีตำรวจเข้ามาหาแม่ดาวเรืองจริงๆ ทางนั้นมาพร้อมหมายค้นบ้าน และเชิญภรรยาผู้ต้องหาไปให้ปากคำที่โรงพัก พิธานได้แต่บอกแม่ยายว่าให้ไปตามที่ตำรวจต้องการ และให้การตามความจริงเท่าที่จะพูดได้

เรื่องทุกอย่างมันต้องใช้เวลา แม่ดาวเรืองถูกปล่อยตัวกลับมาที่บ้านในเย็นวันอาทิตย์ และจากการค้นบ้านตำรวจก็ไม่เจอสิ่งผิดกฎหมายใดๆ แต่ทุกอย่างมันยังไม่จบแค่นี้ หลังจากนี้แม่ดาวเรืองคงต้องวิ่งขึ้นลงโรงพักอีกหลายครั้ง จนกว่าจะหลุดพ้นจากทุกอย่างได้จริงๆ

พิธานที่รู้อยู่แล้วว่าเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้จึงได้เตรียมการทุกอย่างไว้พร้อม ทั้งพยานหลักฐาน หรือแม้แต่ทนายกรณีที่ต้องถึงขั้นขึ้นศาลจริงๆ และที่พิธานรู้เรื่องทุกอย่าง ก็เป็นเพราะเขานั่นแหละที่ทำให้ผู้ชายคนนั้นถูกจับ

โชคดีที่เขามีคนรู้จักเป็นนายตำรวจที่ติดตามการขนยาเสพติดข้ามแดนอยู่พอดี และเขาก็ใช้อำนาจของเงินนิดหน่อยสืบจนรู้ว่าหนึ่งในตัวการหลักที่คอยขนยาเสพติดไปประเทศเพื่อนบ้านคือสามีของแม่ดาวเรือง โดยผู้ชายคนนั้นจะเดินทางไปอาทิตย์ละหนึ่งครั้ง และจะอยู่เล่นการพนันที่นั่นก่อนจะกลับมาที่บ้าน ทำแบบนี้จนเป็นเรื่องปกติ และไม่มีใครคิดสงสัยว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีเงินทั้งๆ ที่ไม่มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง แม้กระทั่งแม่ดาวเรืองเองก็ไม่รู้ และคิดว่าที่สามีหายไปบ่อยๆ คือไปทำงานจนได้เงินที่ว่านั่น

ตอนแรกพิธานเองก็ไม่รู้ว่าจะเอาคืนคนที่ทำร้ายคนรักเขาได้อย่างไร เพราะหลักฐานที่ดอกแก้วถูกทำร้ายมันไม่มีอยู่แล้วนอกจากคำพูดของดอกแก้วเพียงฝ่ายเดียว และถ้าหากเขารื้อเรื่องนี้ขึ้นมา คนที่จะซวยก็คือดอกแก้วและแม่ดาวเรือง คดีที่ปิดไปแล้วอาจจะถูกรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่ไม่จบไม่สิ้น

แต่คนมันเลวโดยสันดาน สุดท้ายมันก็มีเรื่องให้เขาจัดการจนได้

พิธานยืมมือตำรวจจัดการกับมันโดยไม่ให้กระทบมาถึงทั้งดอกแก้วและแม่ดาวเรือง มันจะไม่มีทางรู้ว่าที่ตัวเองต้องเข้าไปนอนในคุกได้เพราะสิ่งที่มันเคยทำกับสองคนนี้ไว้ สิ่งเดียวที่มันจะรู้คือมันพลาดจนถูกตำรวจจับเอง ไม่เกี่ยวข้องกับใครทั้งนั้น

“คิดอะไรอยู่คะ?”

พิธานตื่นจากภวังค์ เมื่อเสียงหวานของคนรักเอ่ยทักขึ้น ดอกแก้วเดินตัวหอมเข้ามาใกล้ เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมยาวๆ ที่สระยังไม่แห้งดีด้วยซ้ำ

“คิดถึงดอกแก้ว” พิธานเลยได้โอกาส รวบร่างของคนรักนั่งลงบนตักเสียเลย แม้ดอกแก้วจะดิ้นหนีเพราะผมยังเปียกชื้น แต่พิธานก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

“คิดถึงดอกแก้วแล้วทำหน้าโหดแบบนี้ ดอกแก้วไม่กล้าถามต่อแล้วค่ะว่าคิดถึงแบบไหน”

“หึ” พิธานหัวเราะเบาๆ กดจมูกโด่งลงบนไหล่เล็กที่มีผ้านุ่มๆ ปิดบังอยู่ “คิดว่าถ้าดอกแก้วมีคนมีจีบ คุณพิธานคงหวงมาก”

"หืม? อะไรทำให้คิดถึงเรื่องนั้นได้คะ?”