ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 520

วันนี้ซูอวิ๋นรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย อยากกลับไปพักที่เรือนของตัวเองสักพัก ตอนนี้ตรงหน้าเรือนไม่ต้องการเขาแล้ว

แต่นึกไม่ถึงเลยว่า กู้เย่ว์จะตามมา เวลานี้แขกเหรื่อกำลังกินอาหารอยู่ตรงหน้าเรือน พวกคนรับใช้ก็กำลังยุ่งอยู่ตรงหน้าเรือน ดังนั้นหลังเรือนจึงไม่มีใครเลยสักคน

“พี่สี่!” กู้เย่ว์ตะโกนจากด้านหลัง

ซูอวิ๋นเอามือไพล่หลัง เดิมทีกำลังเดินอยู่บนทางอย่างมีความสุข พอได้ยินเสียงนี้ เขาก็ชะงักทันที

ในจวนคนที่เรียกเขาว่าพี่สี่มีเพียงสองคน หนึ่งคือซูหว่าน สองคือซูอี้ อีกอย่างซูอี้เป็นผู้ชาย โดยปกติแล้วเวลาเขาเรียกตนว่าพี่สี่ มันเกิดขึ้นน้อยมาก

เสียงของหว่าน เขาฟังออกทันที แต่เสียงผู้หญิงคนนี้ชัดเจนว่าไม่ใช่เสียงของซูหว่าน

เขาหันกลับไปมอง ก็เห็นหญิงสาวสวมชุดกระโปรงสีชมพูคนหนึ่งกำลังเดินมาหาเขา

พอเดินเข้าไปมองใกล้ ๆ เขายังไม่กล้ายอมรับเล็กน้อย คนตรงหน้าคือกู้เย่ว์หรือ?

เมื่อพิจารณาดูแล้ว ไม่เจอกันห้าปี รูปโฉมของแต่ละคนมีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ความเป็นเด็กหายไป และมีความสุขุมและความเป็นผู้ใหญ่จากการเติบโตมากขึ้น

ผู้หญิงตรงหน้าโตขึ้นมากแล้ว กลายเป็นหญิงโตแล้ว ไม่มีลักษณะแบบเด็ก ๆ เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

พูดตามตรง หลายปีมานี้ชีวิตของซูอวิ๋นถูกซูหว่านครอบงำไปหมด ค่อย ๆ ลืมการมีอยู่ของกู้เย่ว์ไป แต่บาดแผลที่นางทิ้งไว้ให้ ไม่เคยลืมเลือน แผลใต้กระดูกสะบัดนั้น เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ถึงแม้จะจางลง แต่มันไม่เคยหายไป

ได้ยินว่า ตอนนี้นางเป็นเสี้ยนจู่แล้ว แต่ฐานะไม่ได้สูงส่งเท่าหวานหว่าน

ซูอวิ๋นยิ้มอย่างทำตัวไม่ถูก เมื่อนึกถึงอดีต ภาพบางอย่างที่ทำให้เขายังมีเงาดำจนถึงทุกวันนี้ก็แวบเข้ามา

“หวยหมินเสี้ยนจู่สินะ? ข้าขอคารวะ” ซูอวิ๋นประสานมือคารวะ

“พี่สี่ เหตุใดต้องมากพิธีเช่นนี้ ท่านทำเหมือนข้าเป็นคนธรรมดาก็พอแล้ว”

ตอนนี้คนในตระกูลซูสุภาพกับนางมาก ตอนแรกนางรู้สึกอึดอัด แต่ตอนนี้กลับชินแล้ว

“หวยหมินเสี้ยนจู่ให้เกียรติข้าแล้ว ข้าเป็นสามัญชน จะไม่ให้ความเคารพกับเสี้ยนจู่ได้อย่างไร?”

เขาไม่ได้อยู่บนเส้นทางขุนนาง แถมยังเป็นพ่อค้าเร่ขาย และก็เป็นสามัญชน

ซูอวิ๋นพูด แล้วถอยหลังไปสองก้าว เพื่อเว้นระยะห่างจากนาง ส่วนซูหว่านที่แอบดูอยู่หลังเสาเห็นเข้า ก็ยิ้มอย่างไร้ความเมตตา

กู้เย่ว์ผลักเขาไปบังมีด ทำให้เขาเกือบจะตายอยู่ในตรอกเล็ก ๆ นั่น เขาเคยพูดว่า ความสมัครใจกับการถูกบังคับไม่ใช่แนวคิดเดียวกัน อย่างแรกคือเขาสมัครใจอยู่ฝ่ายเดียว ต่อให้ตาย ก็ถือว่าเขาสมควร

อย่างหลัง มักจะยิ่งเห็นนิสัยใจคอของคนชัดเจนขึ้น คนเห็นแก่ตัว ไม่สมควรถูกเอ่ยถึง

มีครั้งแรก ก็ย่อมมีครั้งที่สอง มีชีวิตรอดได้นับว่าเขาโชคดี แต่เขาจะมีกี่ชีวิตไปบังแทนล่ะ?

ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว ซูหว่านได้เขามาแทนที่นางและกลายเป็นส่วนหนึ่งที่ขาดไม่ได้ในชีวิตของเขา นางเหมือนดอกไม้ที่หันเข้าหาแสงอาทิตย์ มีอิทธิพลกับเขาอย่างต่อเนื่อง

สายเลือด คือสิ่งที่อ่อนโยนที่สุด

“เสี้ยนจู่ เหมือนกับที่ท่านพูด เมื่อก่อนล้วนไม่ประสีประสา อายุน้อยไม่รู้จักทะนุถนอมให้ดี คิดว่าก้อนหินเป็นสมบัติ เรื่องในอดีตข้าจำไม่ได้แล้วจริง ๆ วันนี้เสี้ยนจู่มาจวนซูเพื่อดื่มเหล้ามงคลของพี่ชายใหญ่ข้า เช่นนั้นก็คือแขก หากดูแลไม่ทั่วถึง ต้องขออภัยด้วย”

“แต่ตรงนี้คือหลังเรือนของจวนซู ผู้คนเบาบาง ข้ากับเสี้ยนจู่ฐานะต่างกัน ต้องขอตัวก่อน”

ซูอวิ๋นปากร้ายจริง ๆ คงจะเรียนรู้มาจากพี่ห้า ทุกคำพูดล้วนงดงาม

หัวใจของกู้เย่ว์เจ็บปวดอย่างยิ่ง นางคิดอย่างแค้นใจ ทำไมซูหว่านถึงเป็นไข่มุก ส่วนนางถึงเป็นก้อนหิน?