ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 675

พอหมอตำแยพูดเช่นนั้น ซูหว่านก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก พอมองดูอย่างละเอียด ก็เห็นจริงๆ ว่าเจ้าตัวเล็กมีดวงตาดอกท้อสวยงามเหมือนกับเจียงอวี้

เจียงอวี้ก็มองดูลูกชายของตนเองด้วยเช่นกัน หลังจากที่คลอดออกมาแล้ว เมื่อเห็นว่าแม่และลูกปลอดภัย ความตื่นตระหนกนั้นก็สลายไป

คนที่อยู่ด้านนอกประตู เมื่อได้ยินเสียงเด็กร้อง และได้รับข่าวดีว่าซูหว่านปลอดภัย ต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ปลอดภัยก็ดีแล้ว แม่และลูกปลอดภัยพวกเขาก็วางใจ

หมอตำแยอุ้มเด็กออกมาให้ทุกคนดูแวบหนึ่ง แม่ซูมองปราดเดียวก็รู้ว่า ถ้าหลานชายตัวเล็กคนนี้โตขึ้น จะต้องหล่อเหลาขนาดไหน

พันธุกรรมของพ่อแม่ดีเกินไป แถมเขายังสืบทอดข้อดีของทั้งพ่อและแม่ ถ้าเขาไม่หล่อแล้วใครจะหล่อกัน?

เนื่องจากเพิ่งคลอดบุตร บรรดาพี่ชายจึงไม่สะดวกเข้ามาเยี่ยม ดังนั้นจึงเป็นพี่สะใภ้ที่เข้ามาดูแทน

ซูหว่านเหนื่อยมากจริงๆ จึงจับมือเจียงอวี้แล้วผล็อยหลับไป เด็กน้อยนอกจากจะร้องไห้สองสามครั้งตอนตัดสายสะดือแล้ว หลังจากนั้นก็เงียบไปไม่ร้องอีกเลย พอแม่นมให้นมเสร็จ เขาก็หลับไปด้วย เป็นทารกที่ดีที่ทำให้คนไม่ต้องเป็นห่วงเลยจริง ๆ

หลังจากซูหว่านหลับไป เจียงอวี้ก็มองไปยังเจ้าก้อนเล็กๆ ในเปลที่อยู่ข้างๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

ชื่อของเด็กก็ให้ท่านตาเป็นคนตั้งเถิด เพื่อที่จะได้มาดูเขา ท่านถึงกับเดินทางมาเฝ้ารอถึงเมืองหลวงเป็นพิเศษ นับเป็นการเติมเต็มความปรารถนาของผู้สูงอายุคนนี้

ชื่อของเด็ก ท่านตาคิดไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว ทั้งเด็กชายและเด็กหญิง ท่านก็ได้เลือกชื่อสำรองไว้แล้ว

ถ้าเป็นเด็กผู้ชายก็จะชื่อเจียงเฉิงอี้ ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงก็จะชื่อเจียงว่านหนิง

แน่นอนว่า ซูหว่านให้กำเนิดเด็กผู้ชาย จึงใช้ชื่อเจียงเฉิงอี้

เป็นชื่อที่ดี ซูหว่านรู้สึกว่าท่านตาสมแล้วที่เป็นท่านตา ชื่อที่ตั้งนั้นดีจริง ๆ

แค่...จำนวนขีดค่อนข้างเยอะ อย่าว่าแต่ลูกในอนาคตที่อาจจะโอดครวญตอนเรียนเขียนอักษรเลย แม้แต่ให้นางลองเขียนเองก็คงต้องใช้เวลานาน

แม่ซูบอกว่า การอยู่เดือนหลังคลอดต้องอยู่ให้ครบสี่สิบวัน นั่นหมายความว่านางไม่ได้รับอนุญาตให้ออกนอกเรือนตลอดสี่สิบวันนี้ ซึ่งสำหรับซูหว่านแล้ว นี่แทบจะเอาชีวิตไปเลย

หลังคลอดก็มีเหงื่อออกท่วมตัว แถมยังไม่ได้รับอนุญาตให้อาบน้ำสระผม นางรู้สึกไม่สบายตัวไปหมด

ที่สำคัญที่สุดคือ นางมีอาการคัดเต้านมแล้ว...

มันคัดมาก เป็นอาการที่คัดจนเจ็บปวดเลยทีเดียว

ตามปกติแล้ว ในช่วงตั้งครรภ์นางจะรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายได้อย่างชัดเจน มันมีกลิ่นน้ำนมอบอวลอยู่รอบตัว

แต่ว่านางก็ได้จ้างแม่นมไว้แล้ว และเด็กก็กินไม่ได้มากขนาดนั้น สาเหตุหลักคือบ้านตระกูลใหญ่มักจะ จ้างแม่นม และจะไม่เลี้ยงดูบุตรด้วยตนเอง

เจียงอวี้เมื่อได้ฟังจบ ลูกกระเดือกของเขาก็ขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ลมหายใจก็เริ่มถี่ขึ้น

อุณหภูมิในห้องยังคงสูงขึ้นเรื่อยๆ

ซูหว่านก็รู้ว่าการปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา ดังนั้นจึงให้คนไปตามพี่สะใภ้รอง ซุนหลิงเอ๋อร์ เพื่อสอบถามว่ามีวิธีบรรเทาอาการหรือไม่

พี่สะใภ้รองก็เพิ่งคลอดมาไม่นาน น่าจะมีปัญหาเดียวกับนาง และวิชาแพทย์ของพี่สะใภ้ก็ดีมาก สิ่งที่ไม่สะดวกจะถามพี่รอง ก็สามารถถามพี่สะใภ้ได้

ซุนหลิงเอ๋อร์ดูเหมือนจะเดาได้ว่านางจะมาถาม จึงให้คนเตรียมตำรับยาไปให้

ให้นางกินยาตามตำรับนี้ กินไปสักสองสามวัน อาการนี้ก็จะบรรเทาลง

นี่เป็นการช่วยเหลือครั้งใหญ่จริงๆ ซูหว่านกินยาตามตำรับนี้ และอาการก็บรรเทาลงจริงๆ ในช่วงเวลาที่น้ำนมถูกระบายออก ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าสบายตัวขนาดไหน

ส่วนหนูน้อยเฉิงอี้ก็เปลี่ยนไปทุกวัน เพิ่งจะผ่านไปไม่กี่วัน รอยแดงบนผิวของเจ้าตัวน้อยก็ได้ลดลงไป ผิวเริ่มขาวขึ้น และดูราวกับแกะสลักจากหยกสีชมพูมากขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามหลับ เขามักจะเผยรอยยิ้มออกมาเป็นครั้งคราว พร้อมกับเผยให้เห็นลักยิ้มคู่เล็กๆ ซึ่งทำให้ซูหว่านผู้เป็นมารดา ต้องหน้าแดงอยู่เสมอ

ซูหว่านมักจะชอบอุ้มเขา แล้วจูบแก้มเล็กๆ ของเขาไม่หยุด