บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 968

ฮองเฮาทั้งตกใจกลัวและโกรธมาก!

คำพูดของหวังหยวนทำให้นางรู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง!

ตระกูลเซิ่งน่าขยะแขยงมาก!

ถ้าองค์ชายใหญ่กระโดดออกมาพูดเช่นนั้นจริง ฮองเฮาเช่นนางจะไม่ถูกทั้งแผ่นดินสาปแช่งหรือ?

“ตระกูลเซิ่ง! ตระกูลเซิ่งช่างร้ายกาจนัก!”

“ท่านหมิงถัน ท่านมีทางแก้ไขหรือไม่?”

ฮองเฮารีบมองหวังหยวน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความหวัง

หวังหยวนถอนหายใจทันที เรื่องนี้ยากพอ ๆ กับการหาทางไปสวรรค์!

“ท่านหมิงถัน ถ้าท่านสามารถช่วยข้าได้ ท่านต้องการสิ่งใดขอเพียงบอกมา ข้ายอมทั้งสิ้น!”

ฮองเฮาไป๋เหยียนเฟยยอมลงทุนมหาศาล นางรีบพูดเช่นนั้น

หวังหยวนชำเลืองมองไป๋เหยียนเฟยแล้วยกยิ้ม “ฮองเฮา หัวใจของท่านช่างไม่ธรรมดา หากท่านเป็นผู้ชาย ท่านจะต้องเป็นฮ่องเต้ที่ดีเป็นแน่”

ไป๋เหยียนเฟยไม่คาดคิดว่าหวังหยวนจะพูดเช่นนี้ นางตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

จากนั้นถอนหายใจ และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “จะเป็นฮ่องเต้ที่ดีได้หรือไม่ ข้าไม่คิดฝันเช่นนั้นอีกต่อไป ตราบใดที่ต้าเย่แห่งนี้ยังคงอยู่ได้ด้วยดี!”

“แต่ว่า... การที่ตระกูลเซิ่งใช้วิธีการดังกล่าวนั้นช่างน่าโมโหจริง ๆ หากไม่สามารถแก้ไขได้ ตระกูลเซิ่งจะต้องทำให้เกิดความวุ่นวายในราชสำนักแน่นอน!”

“เขารู้วิธีจับปลาในน้ำขุ่น!”

หลังจากที่ไป๋เหยียนเฟยพูดจบ สายตาของนางก็จ้องมองไปที่หวังหยวนอีกครั้ง

“ฮองเฮา ปัญหานี้ยากจะแก้ไขจริง ๆ ตอนนี้ทั้งเวลา สถานที่ และผู้คนล้วนเอื้ออำนวยตระกูลเซิ่ง”

“ข้าไม่เพียงแต่จะพาองค์ชายใหญ่และเสียนกุ้ยเฟยกลับมาเท่านั้น แต่การปฏิบัติเช่นนี้ เหมือนวางกระโถนไว้บนศีรษะของท่านด้วย”

“พวกเขาไม่เพียงสร้างปัญหา ด้วยการแอบพาองค์ชายใหญ่กับเสียนกุ้ยเฟยกลับมาเท่านั้น แต่ยังทำให้ทุกคนในแผ่นดินพูดถึงเรื่องนี้ และทำให้พวกเขาชิงบัลลังก์ไปได้อย่างถูกต้องตามกฎหมายด้วย”

“ความจริง โปรดยกโทษให้ข้าด้วย องค์ชายใหญ่อาจถึงกับบอกว่าการได้รับตำแหน่งของท่านไม่ยุติธรรม!”

หวังหยวนยิ้มและกล่าวว่า “ตระกูลเซิ่งเป็นตระกูลที่อยู่ในแคว้นกู่มาหลายชั่วอายุคน มีพื้นเพหยั่งรากลึก เป็นดั่งเจ้าพ่อในท้องถิ่น”

“สำหรับองค์ชายใหญ่ แม้ว่าเขาจะยังอายุน้อย แต่ฮ่องเต้ก็ตัดสินใจว่าเขาเป็นได้เพียงองค์ชายเท่านั้น กล่าวคือในอนาคตเขาจะเป็นได้เพียงอ๋องเท่านั้น!”

หลังจากที่หวังหยวนกล่าวเช่นนี้ ไป๋เหยียนเฟยก็พยักหน้า

“ตามธรรมเนียมก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เมื่ออดีตฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ ลูกชายของข้าจะได้เป็นไท่จื่อ เป็นฮ่องเต้ในอนาคต ส่วนข้าจะเป็นไทเฮา และองค์ชายองค์อื่นก็ย่อมต้องเป็นอ๋อง แต่... มีความเชื่อมโยงกับเรื่องนี้อย่างไร?”

ไป๋เหยียนเฟยสับสน

หวังหยวนหัวเราะ “ฮองเฮายังไม่เข้าใจอีกหรือ? เช่นนั้นข้าจะพูดให้ชัดเจนมากขึ้น เนื่องจากท่านมีอำนาจสูงสุด ท่านสามารถจัดการเรื่องศักดินาได้ แคว้นกู่นี้เป็นถิ่นของตระกูลเซิ่ง เหตุใดท่านไม่มอบแคว้นนี้ให้องค์ชายใหญ่ ด้วยการแต่งตั้งให้เขาเป็นเจ้าผู้ครองแคว้นทันทีเลยเล่าพ่ะล่ะค่ะ?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ไป๋เหยียนเฟยก็ตกตะลึง!

“เจ้าผู้ครองแคว้นหรือ? ถ้า... ถ้าอย่างนั้นเขาจะไม่ยิ่งมีอำนาจแย่งชิงแผ่นดินได้มากกว่านี้หรือ?”

ไป๋เหยียนเฟยรีบถาม แต่หวังหยวนกลับส่ายหน้า