บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 953

“หายไปอย่างนั้นเหรอ...?”

นางสูดหายใจเข้าลึก และใบหน้าก็น่าเกลียดเล็กน้อย

แน่นอนว่านางคงไม่คิดว่าแม่ลูกสาวทั้งสองคนอย่างพวกนางจะหายตัวไปจริง ๆ เป็นไปได้ว่าต้องไปที่ ๆ ควรไป!

ท่าการทำเช่นนี้ เกรงว่าจะเป็นการช่วงชิงอำนาจการปกครองใต้หล้ากับนาง!

“ดูเหมือนว่าตระกูลเซิ่งจะมีความคิดที่จะช่วงชิงอำนาจฮ่องเต้อยู่แล้ว แต่ข้ายังไม่มีเวลาจัดการกับพวกเขา!”

“ไม่ว่าข้าจะทำอะไร พวกเขาก็จะช่วงชิงอำนาจการปกครองใต้หล้าอย่างแน่นอน ออกคำสั่งลงไป ให้พี่ใหญ่ของข้าจากตระกูลไป๋ และไป๋เฟยเฟยมาเข้าเฝ้า!”

ฮองเฮาไป๋เหยียนเฟยพูดกับสาวใช้คนสนิท

สาวใช้คนนี้เป็นคนที่นางพามาจากตระกูลไป๋ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดก็ตาม นางเชื่อใจสาวใช้คนนี้

“ฮองเฮา พระองค์จะเรียกประมุขตระกูลไป๋และเฟยเอ๋อร์มาหรือเพคะ...แต่...เรียกพวกเขามามีประโยชน์อันใดหรือเพคะ?”

สาวใช้ไป๋หลิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ฮองเฮาไป๋เหยียนเฟยก็กล่าวว่า “บัดนี้หลังจากที่ฝ่าบาทสิ้นพระชนม์แล้ว จะต้องเกิดความวุ่นวายขึ้นอย่างแน่นอน”

“การกบฏของตระกูลเซิงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ พวกเขาจะไม่ยอมปล่อยให้โอรสของข้าขึ้นครองบัลลังก์เด็ดขาด!”

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ตระกูลเซิ่งจะไม่มีทางขจัดความคิดของพวกเขาออกไปได้”

“แต่ตระกูลไป๋แตกต่างออกไป…”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป สาวใช้ไป๋หลิงก็สะดุ้ง

“ฮองเฮา พระองค์กำลังจะบอกว่าตระกูลไป๋มีเจตนาที่จะช่วงชิงเพื่อปกครองใต้หล้าหรือเพคะ?”

นางไม่อยากจะเชื่อเลย ทว่าไป๋เหยียนเฟยกลับพยักหน้า

“ยามที่ท่านพ่อของข้ายังอยู่ เขาให้ตระกูลไป๋ซ่อนเร้นความสามารถและสละเวลาเพื่อแสวงหาการเปลี่ยนแปลง ทว่าพี่ชายใหญ่ของข้าเป็นวีรบุรุษในใต้หล้า สถานการณ์ในบัดนี้ ตระกูลไป๋จะไม่อดกลั้นและปิดบังเจตนาอีกต่อไป ดังนั้น ...ความโกลาหลกำลังจะเกิดขึ้น!”

“สิ่งที่ข้าต้องทำคือเอาใจตระกูลไป๋ และหยุดพวกเขาจากการช่วงชิงการปกครองใต้หล้า ด้วยวิธีนี้...ความวุ่นวายก็จะเกิดน้อยลง และมีศัตรูน้อยลงหนึ่งคนอีกด้วย!”

เมื่อไป๋เหยียนเฟยพูดเช่นนี้ นางก็รู้สึกข่มขื่นใจยิ่งนัก!

พูดตามตรง นางย่อมไม่อยากต่อสู้กับตระกูลไป๋เป็นธรรมดา!

“ฮองเฮา แม้ว่าหม่อมฉันจะเป็นคนของตระกูลไป๋ แต่หม่อมฉันก็เป็นคนของพระองค์ ไม่ว่าฮองเฮาจะทำอันใด ไป๋หลิงจะอยู่รับใช้พระองค์อย่างแน่นอนเพคะ!”

ไป๋หลิงภักดี และฮองเฮาไป๋เหยียนเฟยก็เข้าใจ นางยิ้ม จากนั้นก็ช่วยพยุงสาวใช้ให้ลุกขึ้น

“ข้ารู้ แต่ข้าจะไม่ว่าอะไรหากเจ้าเลือกตระกูลไป๋จริง ๆ”

หลังจากที่ไป๋เหยียนเฟยพูดด้วยรอยยิ้ม ไป๋หลิงก็ยังคงส่ายหัว

อย่างไรก็ตาม นางก็พูดว่า “ฮองเฮา แต่มีสิ่งหนึ่งที่หม่อมฉันกังวล นั่นคือ...ตระกูลไป๋จะฟังคำโน้มน้าวของพระองค์จริงหรือ?”

“ดูเหมือนว่า...ตระกูลไป๋จะเตรียมการไว้มากมาย หม่อมฉันเกรงว่าพวกเขาจะไม่ล้มเลิกความคิดนี้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำของพระองค์…”

“ดังนั้น...การที่พระองค์เรียกพวกเขามาจะเกิดผลเสียหรือไม่เพคะ?”

ไป๋หลิงถามเช่นนี้ก็ย่อมมีเหตุผล

ตระกูลไป๋เตรียมการไว้มากมายเช่นนี้ พวกเขาจะยอมแพ้ง่าย ๆ ขนาดนี้ได้อย่างไร?

ไป๋เหยียนเฟยก็สูดหายใจเข้าลึก และเข้าใจสิ่งที่นางพูดเช่นกัน