บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 930

หลังจากที่หยางเฟิ่งกั๋วกล่าวคำเหล่านี้ ฮ่องเต้ซิงหลงก็พยักหน้า

“ข้าเองก็ไม่สามารถพูดได้อย่างแน่นอนเกี่ยวกับร่างกายของข้า ดังนั้นเจ้าก็ว่าตามที่ข้าไม่สามารถดูแลกิจของแผ่นดินเถอะ”

แม้ว่าฮ่องเต้ซิงหลงไม่ต้องการพูดสิ่งนี้ แต่เขาก็มักจะอยู่ในอาการหมดสติ และวันหนึ่งเขาก็อาจจะสิ้นลมหายใจ!

จะสอนองค์ชายรัชทายาทได้อย่างไร?

หยางเฟิ่งกั๋วกล่าวว่า “ทูลฝ่าบาท หากเป็นเช่นนี้ เกรงว่าผู้ที่รับผิดชอบเรื่องนี้อย่างแท้จริงอาจไม่ใช่องค์ชาย แต่เป็น... ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ฮ่องเต้ซิงหลงก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

“เจ้าพูดถูก หากข้าประชวรหนัก ฮองเฮาก็จะได้รับความเคารพนับถือมากที่สุด องค์ชายยังเด็ก และต้องการคำชี้แนะ ดังนั้นจึงต้องให้ฮองเฮารับหน้าที่เท่านั้น”

ฮ่องเต้ซิงหลงเข้าใจ ว่าถึงแม้หย่งเอ๋อร์จะเฉลียวฉลาดมาก แต่เขาก็ยังเด็กเกินไป!

ในราชสำนัก เกรงว่าจะไม่สามารถโน้มน้าวประชาชนได้ และต้องการใครสักคนมาช่วย

และคนผู้นี้ย่อมต้องเป็นฮองเฮาโดยปริยาย ดังนั้นคงจะเป็นเสียนกุ้ยเฟยไม่ได้หรอกกระมัง?

พระตำนักฝ่ายใน ฮองเฮาเป็นที่เคารพนับถือมากที่สุด หากเสียนกุ้ยเฟยเป็นผู้ตัดสินขั้นสุดท้ายในราชสำนัก นั่นจะเป็นสิ่งที่ไร้สาระที่สุดในโลก

“หากเป็นเช่นนี้ อย่างนั้น...ระหว่างองค์ชายรัชทายาทกับฮองเฮา... กระหม่อมไม่สามารถพูดอะไรได้อีกพ่ะย่ะค่ะ…”

หยางเฟิ่งกั๋วพูดอย่างเร่งรีบ นี่คือสิ่งที่เขากังวล!

องค์ชายใหญ่กลายเป็นองค์ชายรัชทายาท และได้รับราชโองการให้ดูแลงานราชการ ฮองเฮาย่อมต้องว่าราชการหลังท่านโดยปริยาย หากเวลาผ่านไปนาน เกรงว่าใต้หล้าจะตกไปอยู่ในมือของฮองเฮาอย่างแท้จริง!

แม้ว่าคำพูดของเขาจะค่อนข้างผิดอย่างร้ายแรง แต่ฮ่องเต้ซิงหลงก็ไม่ขุ่นเคือง!

ตรงกันข้าม มันสมเหตุสมผล!

ท้ายที่สุดแล้ว หย่งเอ๋อร์ไม่ใช่โอรสทางสายโลหิตของฮองเฮา!

อาจจะไม่เกิดขึ้นตอนนี้ แต่เมื่อโอรสของฮองเฮาเติบโตขึ้น ฮองเฮาก็จะโค่นล้มองค์รัชทายาท และสถาปนาองค์ชายรัชทายาทอีกครั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!

หากถึงเวลานั้นจริง ๆ ล่ะก็ เกรงว่าจะเกิดหายนะอย่างแน่นอน!

“ข้าเข้าใจเจตนาของเจ้า เสนาบดีฝ่ายซ้าย เสนาบดีฝ่ายขวา ข้าเข้าใจในสิ่งที่พวกเจ้าต้องการสื่อแล้ว ทว่า พวกเจ้ามีความคิดที่ดีบ้างหรือไม่?”

ฮ่องเต้ซิงหลงกล่าวอย่างเร่งรีบ

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หยางเฟิ่งกั๋วก็หายใจเข้าลึก และพูดตามตรง “ทูลฝ่าบาท สิ่งที่กระหม่อมต้องการจะสื่อก็คือ คนของวังหลังไม่สามารถมีส่วนร่วมในกิจของแผ่นดินได้พ่ะย่ะค่ะ!”

ทว่า...

หากพูดออกไปคงไม่น่าฟังจริง ๆ!

“เฮ้อ...”

ฮ่องเต้ซิงหลงถอนหายใจ นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่เขาไม่เคยสถาปนาตำแหน่งองค์ชายรัชทายาท!

หากตำแหน่งขององค์ชายรัชทายาทไม่มั่นคง สู้ไม่สถาปนาเสียดีกว่า!

ก็เหมือนกับเวลานั้น ที่เสด็จพ่อเลือกตนเองให้เป็นองค์ชายรัชทายาททันที เป็นว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคต ถูกสั่นสอนทุก ๆ วัน ค่อย ๆ มีส่วนร่วมในกิจราชการ จนได้กลายเป็นฮ่องเต้ซิงเฉกเช่นทุกวันนี้

แต่แล้วตัวเองล่ะ?

ไม่มีความสามารถนั้นอีกต่อไปแล้ว!

หลังจากเป้าชิงสื่อครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็เอ่ยพูดว่า “ทูลฝ่าบาท หากไม่เป็นเช่นนั้น ให้ฮองเฮามีส่วนร่วมในกิจราชการ แล้วองค์ชายทั้งสามก็คอยช่วยทำงานร่วมกันเพื่อชี้แนะองค์ชายรัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากพูดคำเหล่านี้แล้ว ก็เป็นไปได้ และมันก็เป็นโอกาสสำหรับทั้งสามฝ่ายที่จะควบคุมฮองเฮา และปกป้ององค์ชายรัชทายาทด้วย!