บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 923

ผู้ดูแลจวนร้อนใจยิ่งนัก เขาเดินเข้าไปด้วยสีหน้าวิตกกังวลมากและเอ่ยพูดอย่างเร่งรีบ “นายท่าน แย่แล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้วขึ้นขอรับ!”

“เกิดอะไรขึ้น? ทำท่าทางตื่นตระหนก?”

หยางอู่ตวนขมวดคิ้วเล็กน้อย พร้อมมองดูผู้ดูแลจวนที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกมาก

“หวังหยวนผู้นั้นแพร่ข่าวลืออยู่ข้างนอก โดยบอกว่าตระกูลหยางของเราร่วมมือกับเขาแล้ว ทำให้ลูกค้าจำนวนมากมาที่ร้านของเราเพื่อซื้อสินค้าครึ่งราคา!”

ผู้ดูแลจวนดูกังวลและพูดว่า “เนื่องจากในร้านมีคนมามากเกินไป ผู้ดูแลร้านจึงไม่ได้บอกว่าร้านของเราไม่ขายของเหล่านี้ แค่บอกพวกเขาว่าเราจะแจ้งวันขายให้พวกเขารู้ในภายหลัง”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของหยางอู่ตวนก็ดูตกใจมาก!

เขายืนขึ้นอย่างช้า ๆ พร้อมมีสีหน้าตกใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา และอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความประหลาดใจว่า “หวังหยวนคนนี้ ช่างมีความสามารถเสียจริง...”

“คิดไม่ถึงเลยว่าเขาถึงกับจะใช้วิธีนี้เพื่อบังคับให้ตระกูลหยางของเราประนีประนอม?”

หยางถิงยังดูตกใจเช่นกันและพึมพำ “หวังหยวนคนนี้กำลังเตรียมใช้พลังของมวลชนเพื่อกดดันตระกูลหยางของเรา!”

“ถึงกับใช้เรื่องแบบนี้วางแผนต่อต้านตระกูลหยางของเรา คิดว่าตระกูลหยางของเรากลั่นแกล้งง่ายหรืออย่างไร?”

สีหน้าของหยางอู่ตวนที่อยู่ด้านข้างเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

เขาเดินไปมาอยู่ในห้องอย่างช้า ๆ พร้อมแววตาที่เผยให้เห็นความไม่มั่นคง

“แผนการของเจ้าเด็กคนนี้ลึกซึ้งเกินกว่าที่ข้าคาดไว้จริง ๆ”

“ท่านพ่อ เราจะปล่อยให้เจ้าเด็กคนนี้เล่นงานเราไม่ได้เป็นอันขาด!”

สีหน้าหยางถิงดูโกรธและพูดว่า “เหตุใดเจ้าเด็กคนนี้ถึงอยากหลอกตระกูลหยางของเราเช่นนี้ด้วย?”

หยางถิงตกตะลึงและพูดด้วยความไม่เชื่อ “หวังหยวนผู้นี้ช่างวางแผนเก่งยิ่งนัก!!”

หยางอู่ตวนเดินกลับไปกลับมาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึมมาก “แม้ว่าตระกูลหยางของเราในเมืองหยางจะเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่ใหญ่ที่สุด ในบรรดาตระกูลทั้งหมด แต่ก็มีหลายตระกูลที่จ้องจะเขมือบเราในความมืด”

“หากมีเหตุการณ์ลมพัดใบหญ้าไหวเกิดขึ้น เกรงว่าพวกเขาจะเป็นคนแรกที่รู้เรื่อง เมื่อถึงเวลานั้น หากเราคิดจะลงมือทำสิ่งนี้ต่อ ก็คงจะเป็นเรื่องยากแล้ว”

“เดิมทีตระกูลหยางของเราครองตำแหน่งที่โดดเด่น มีทั้งความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น ทั้งแข็งแกร่ง และควบคุมทางการ แต่ตอนนี้การเคลื่อนไหวเช่นนี้ของหวังหยวนได้เปลี่ยนเราจากผู้กระทำ มาเป็นฝ่ายถูกกระทำแทน แผนสูงจริง ๆ”

ดวงตาของหยางอู่ตวนเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม แม้ปากของเขาจะเอ่ยพูดยกย่องหวังหยวน แต่ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและความไม่พอใจ

“ท่านพ่อ เช่นนั้นเราควรทำอย่างไรในตอนนี้?”

หยางถิงมองหยางอู่ตวนอย่างจริงจัง และถามอย่างระมัดระวัง