บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 919

แม้หยางถิงจะรู้ว่าหวังหยวนเป็นอัจฉริยะด้านธุรกิจ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าหวังหยวนมีสินค้าอะไรบ้าง

เมื่อเห็นสิ่งเหล่านี้เขาก็ตกใจเล็กน้อย!

สิ่งเหล่านี้ช่างดีจริง ๆ!

แต่ละอย่างขายดีมาก!

“สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่หวังหยวนต้องการจะขาย นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เขาเปิดเส้นทางการค้าด้วย”

“ลูกพ่อ เจ้ารู้หรือไม่ว่าของพวกนี้ทำกำไรได้เท่าใด?”

หยางถิงย่อมเข้าใจสิ่งที่หยางอู่ตวนจะสื่อ

สิ่งเหล่านี้หาได้ยาก

“โดยเฉพาะแก้วคริสตัลนี้ ดูเนื้อสัมผัสสิ ช่างพิเศษเหลือเกิน! หวังหยวนมีความสามารถในการสร้างอะไรเช่นนี้จริง ๆ!”

“นี่เป็นสิ่งที่คนรวยหลายคนชอบ มันมีค่ามาก หากควบคุมมูลค่าตลาดได้ คงจะทำเงินได้มหาศาล”

หยางอู่ตวนพูดจบ ก็มองหยางถิง ลูกชายของเขาด้วยรอยยิ้ม

หยางถิงเข้าใจทันทีว่าพ่อของเขาหมายความว่าอย่างไร!

หลังจากใช้เวลาอยู่นาน เขาก็เกิดความคิดขึ้นมา!

หวังหยวนต้องการขายสินค้าเหล่านี้ ผ่านเส้นทางสายหลักเส้นนี้

พวกเขาก็สามารถเรียกค่าคุ้มครองได้ แต่จะได้เท่าใดกันเชียว?

มันไม่มีค่าเท่าสิ่งเหล่านี้!

“ท่านพ่อขอรับ ท่านต้องการ...”

หยางถิงพูดจบ หยางอู่ตวนก็หัวเราะทันที

“ใช่แล้ว หากสิทธิ์ในการขายสินค้าเหล่านี้ตกอยู่ในมือเรา มันจะต่างออกไปมาก!”

“กำไรเล็กน้อยจากค่าคุ้มครอง จะได้เท่าใดกันเชียว?”

“ตระกูลหยางช่างหยิ่งยโสนัก พวกเขาควบคุมเส้นทางสายหลัก แถมยังสมรู้ร่วมคิดกับเจ้าเมืองอีก!”

“ใช่แล้ว! สามี ตระกูลหยางเป็นเช่นนี้ ช่างน่ารังเกียจเสียจริงที่!”

หวงเจียวเจียวกับหลี่ซื่อหานพูดทันที แต่หลังจากได้ฟังดังนั้น หูเมิ่งอิ๋งก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “แม้เรื่องนี้จะทำให้ผู้คนโกรธ แต่เมื่อเทียบกันแล้ว สิ่งต่าง ๆ ก็สามารถจัดการได้ง่ายขึ้นมาก”

หวังหยวนยกยิ้ม แน่นอนว่าทุกคนย่อมมองต่างกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หูเมิ่งอิ๋ง นางเป็นนักธุรกิจหญิงที่มีความสามารถ ดังนั้นเรื่องเช่นนี้จึงมีความหมายต่างออกไปในสายตานาง

“เมิ่งอิ๋ง บอกข้าหน่อยว่าเรื่องนี้มีประโยชน์อย่างไร?”

หวังหยวนถามด้วยรอยยิ้ม

หูเมิ่งอิ๋งหน้าแดง แล้วพูดว่า “ตระกูลหยางเปรียบเสมือนเจ้าพ่อในเมืองหยาง ก็เหมือนกับปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือเดียวได้เจ้าค่ะ”

“หากเราทำให้พวกเขาขุ่นเคือง ก็จะทำธุรกิจไม่ได้ ดังนั้นเราจึงไม่สามารถหลีกเลี่ยงพวกเขาได้เจ้าค่ะ”

“มีคำกล่าวที่ว่า น้ำท่วมควรระบายออกไม่ใช่ปิดกั้น แทนที่จะทำเช่นนั้น ควรหาทางร่วมมือกันดีกว่าเจ้าค่ะ”