บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 917

“ต่อให้ภรรยาจะคลอดบุตร แต่ก็ควรรู้ว่าเป็นการปล่อยให้แขกที่ไม่เกี่ยวอะไรด้วยมานั่งรอนานถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่แวะมาหาแขกก่อนล่ะ?”

หวังหยวนวางถ้วยชาลง ส่ายหน้าเบา ๆ เแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ข้าเดาว่า เราคงไม่ได้พบหัวหน้าตระกูลหยางในวันนี้”

“เหตุใดกัน?”

หลี่ซื่อหานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อมองหวังหยวน ก็เห็นสีหน้าที่แสดงออกว่า ‘ข้าเดาได้ตั้งนานแล้ว’

“หากเขาต้องการพบเรา คงไม่มีข้อแก้ตัวมากมายถึงเพียงนี้”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนช้า ๆ แล้วพูดกับทุกคน “เอาล่ะ เราจะกลับไปกันก่อน วันนี้ท่านหยางคงไม่ออกมาพบพวกเรา”

ต้าหู่ยังคงดูไม่พอใจ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินตามออกไป

ทันทีที่ทุกคนก้าวออกไป ก็เห็นพ่อบ้านเฒ่ารีบเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น

เขาพูดกับทุกคนด้วยรอยยิ้มสุภาพบนใบหน้า “ต้องขออภัยทุกท่านด้วย จู่ ๆ เจ้านายของพวกข้ารู้สึกไม่สบายขอรับ”

“เขาเพิ่งทำงานเสร็จ แล้วรู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อยจึงกลับไปพักผ่อน ขณะนี้อยู่ระหว่างการรักษา จึงไม่อาจมาพบท่านได้ ต้องขออภัยด้วย”

ต้าหู่มีสีหน้าไม่พอใจ ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นหวังหยวนส่ายหน้าเบา ๆ

“เช่นนั้นให้ท่านหยางพักผ่อนเถิด พวกข้าจะมาอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ ขอตัวก่อน”

หวังหยวนพูดจบ ก็รีบพาต้าหู่ออกจากที่นี่ทันที

ระหว่างทางต้าหู่ดูเคร่งขรึมมาก

เขากระซิบอย่างหนักแน่น “พี่หยวน ข้าคิดว่าหัวหน้าตระกูลหยาง จงใจทำเช่นนี้!”

“เขาต้องจงใจเป็นแน่”

ชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามเขาถามอย่างสงสัย “ท่านพ่อ เหตุใดท่านจึงไม่เรียกหวังหยวนเข้ามาขอรับ?”

ชายหนุ่มผู้นี้เป็นบุตรชายของหยางอู่ตวน นามว่า หยางถิง หลังจากที่ได้ยินว่าหวังหยวนมาที่นี่ เขาก็รีบมาหาพ่อที่ห้องตำรา หลังจากรอมานาน พ่อของเขาก็ไม่ได้ออกไปต้อนรับแขกแต่อย่างใด

หลังจากได้ยินว่าหวังหยวนจากไปแล้ว เขาก็เริ่มอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น

หยางอู่ตวนหัวเราะ แล้วพูดว่า “ลูกพ่อ เหตุใดเจ้าถึงคิดว่าพ่อต้องไปพบเขาด้วย?”

พูดจบ หยางถิงก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “หวังหยวนเป็นอัจฉริยะ อย่างน้อยเราก็ไม่ควรทำให้เขาขุ่นเคือง แต่หากท่านพ่อเฉยเมยต่อเขาเช่นนี้ ก็เหมือนกับการไล่เขาออกไป เขาจะไม่พอใจหรือเปล่าขอรับ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น หยางอู่ตวนก็โบกมือ แล้วพูดอย่างใจเย็น “พ่อเพียงอยากกันเขาออกไป ด้วยวิธีนี้เท่านั้น จึงจะปฏิเสธบางเรื่องได้ง่ายขึ้น”

หยางถิงยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดพ่อของเขาถึงทำเช่นนี้

“ท่านพ่อ เหตุใดต้องทำเช่นนี้ด้วยขอรับ?”