บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 886

หวังหยวนกับต้าหู่ควบม้าไปข้างหน้า ขณะเดียวกัน ผู้บัญชาการใหญ่เหมิงคั่วก็ได้รับข่าวแล้ว!

หัวหน้าเผ่าใหญ่ของเผ่าไท่ถ่าล้มเหลว ทั้งยังทำให้ผู้คนรู้ว่าพวกเขามีความเกี่ยวพันกันอีก!

เรื่องนี้ทำให้เหมิงคั่วโกรธมาก!

“ไม่ได้เรื่อง! เปล่าประโยชน์อะไรเช่นนี้!”

เหมิงคั่วโกรธจนหน้าเขียว เรื่องง่าย ๆ กลับกลายเป็นเรื่องยุ่งเหยิง!

ยิ่งกว่านั้น ยังเปิดโปงเขาอีก!

หากเป็นเช่นนี้ จะไม่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นหรือ?

หวังหยวนรู้แล้วว่าเขาจะโจมตี จะต้องเตรียมรับมือแล้วเป็นแน่!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขากำลังแกว่งเท้าหาเสี้ยน!

เดิมทีอ๋องหมานอี๋ก็สงสัยในตัวเขาอยู่แล้ว เขาไม่ต้องการทำตัวเด่นชัดเกินไป

นึกว่าสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ใครจะคิดว่ามันจะออกมาเป็นเช่นนี้!

“ผู้บัญชาการใหญ่ เราควรทำอย่างไรดีขอรับ? ไม่เช่นนั้น... ก็แค่ส่งกองทัพไปสังหารเขาซะ!”

คนสนิทที่อยู่ด้านข้างรีบพูด เมื่อพูดจบ เหมิงคั่วก็ขมวดคิ้ว ในตอนนี้เขาเองก็อยากส่งกองทัพไปสังหารหวังหยวนมาก!

แต่ถึงจะอยากทำเช่นนั้นในตอนนี้ ก็ทำไม่ได้อยู่ดี!

หากทำเช่นนั้นจริง ๆ จะเป็นโอกาสให้อ๋องหมานอี๋ได้กำจัดเสี้ยนหนามที่อยู่ข้างกายออกไป!

ถึงตอนนั้น ตระกูลเซิ่งก็จะไม่สนใจเขาอีก!

เขารู้จักตระกูลเซิ่งเป็นอย่างดี!

พวกเขาจะใส่ใจก็ต่อเมื่อมีประโยชน์ต่อพวกเขาเท่านั้น หากไม่มีประโยชน์ ก็จะเป็นเพียงหมากที่ต้องถูกกำจัดทิ้ง!

“เรื่องเช่นนี้... ไม่มีทางทำได้ เว้นแต่ว่าอ๋องหมานอี๋ต้องการจะสังหารเขา”

“แต่ว่า... อ๋องหมานอี๋ไม่มีทางทำเช่นนั้น การสังหารทูตจะก่อให้เกิดสงครามระหว่างสองแผ่นดิน จะเกิดวิกฤตครั้งใหญ่ ไม่ว่ากับแผ่นดินใด!”

ตรงหน้าเขา ลูกชายทั้งสองคนของเซิ่งฟางสี่ก็อ่านจดหมายนั้นด้วย แล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ท่านพ่อ แล้วหมานอี๋ไม่อยากร่วมมือกับพวกเราหรือขอรับ?”

เซิ่งฟางสี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ สีหน้าไม่สู้ดีนัก

“มันเป็นความร่วมมือที่เปราะบางมากตั้งแต่แรก พวกเจ้าคิดว่าจะร่วมมือกันได้นานหรือ?”

หลังจากที่เซิ่งฟางสี่พูดจบ ลูกชายทั้งสองก็สับสน

“ท่านพ่อ เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ล่ะขอรับ?”

เซิ่งฟางสี่พูดเบา ๆ “ในโลกนี้ สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือผลประโยชน์ พวกเขาช่วยเราสังหารหวังหยวน เราสัญญาว่าจะให้สิ่งที่พวกเขาต้องการ แต่ผลกลับออกมาตรงกันข้าม!”

“หวังหยวนแข็งแกร่งมาก พวกเขาไม่กล้าโจมตีง่าย ๆ ดังนั้นหากเขาตายด้วยอุบัติเหตุได้คงจะดียิ่ง”

“แต่ในเมื่อทำเช่นนั้นไม่ได้ ก็ต้องไม่ตายด้วยน้ำมือของเหล่าราชวงศ์ของพวกเขา! วิธีเช่นนี้จะยิ่งก่อให้เกิดความอาฆาตแค้น!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ลูกชายทั้งสองก็ขมวดคิ้ว