บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 864

คนป่าเถื่อนนั้นอันตรายมาก หวังหยวนจะไม่ยอมให้พวกนางตามเขาไปเป็นอันขาด!

หลังจากมาถึงเมืองซูและเมืองอัน หวังหยวนก็ตั้งใจให้พวกนางรอตัวเองอยู่ที่เดิม ในขณะที่ตัวเองและต้าหู่ทั้งสองคนออกไป!

ส่วนพวกนาง แน่นอนว่าพวกนางย่อมอยู่เพื่อจัดการเรื่องนี้!

หวังหยวนวางใจพวกเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามีทหารชุดเกราะทมิฬมาสิบนายและตระกูลไป๋ที่คอยดูแล ดังนั้นจึงไม่เกิดเรื่องแน่นอน

นอกจากนี้ หากว่าเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ พวกนางแต่ละคนก็มีปืนอยู่ในมือ ดังนั้นเกรงว่าหากต้องการยั่วยุพวกนางทั้งสามคน ก็ต้องคิดให้รอบคอบ!

หวังหยวนต้องการฝึกให้พวกนางสามารถแบกรับภาระด้านหนึ่งแต่เพียงผู้เดียว ท้ายที่สุดแล้ว สตรีเหล่านี้สามารถค้ำท้องฟ้าได้ครึ่งหนึ่ง เขาไม่ใช่คนอวดดีที่ไม่ยอมให้สตรีทำอะไรเลย หากเป็นเช่นนนั้นจริง ๆ ล่ะก็ เขาจะรู้สึกผิดกับพวกนางที่สุด!

มีคำกล่าวว่าเรียนรู้ให้มาก หมั่นเพียรฝึกฝนทักษะให้หลากหลาย ย่อมมีประโยชน์กับตัวเอง และเจ้าสามารถใช้ทักษะเหล่านั้นได้ในอนาคต!

ยิ่งไปกว่านั้น หวังหยวนคิดเรื่องนี้มาเป็นเวลานานแล้ว มีโอกาสที่ดีเช่นนี้หากไม่นำมาใช้ก็คงเปล่าประโยชน์!

ตอนนี้ตระกูลไป๋ต้องการพึ่งพาตัวเอง เพื่อเอาชนะคนป่าเถื่อนและสร้างความมั่นคง และพวกเขาจะดูแลอย่างดีอย่างแน่นอน!

เช้าวันรุ่งขึ้น หวังหยวนซื้อร้านค้าหลังหนึ่งในเมืองอัน จากนั้นวางสินค้าหลากหลายไว้ที่นี่

ไม่ว่าจะเป็นน้ำตาลคริสตัล สบู่ น้ำหอม แก้วคริสตัล ซูเฟย และอื่น ๆ จากนั้นให้ทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬคอยยู่ที่นี่!

ให้พวกเขาคอยเฝ้าระวังอยู่ที่นี่!

ไม่เพียงแต่วางขายที่นี่เท่านั้น แต่คงจะดีหากสามารถดึงดูดผู้ค้าบางรายก็พอแล้ว!

หลังจากจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว หวังหยวนก็พาพวกเขาออกเดินทางต่อ

เริ่มเดินทางจากเมืองอัน ตรงไปทางทิศเหนือและมุ่งหน้าสู่เมืองหยาง!

ในขณะนี้ หยวนหงที่ปรึกษาของตระกูลเซิ่งได้กลับไปถึงจวนเก่าของตระกูลเซิ่ง และได้พบกับเซิ่งฟางสี่!

“นายท่าน หวังหยวนปฏิเสธที่จะร่วมมือกับเราขอรับ”

“หากพวกเขากล้าปฏิเสธล่ะก็ ข้าจะถอนร้านค้าทั้งหมดที่เป็นของตระกูลเซิ่งของข้า และตัดความสัมพันธ์ทางกิจการทั้งหมดกับพวกเขา!”

เซิ่งฟางสี่กุมบางอย่างไว้ในมือ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกมั่นใจมาก

แม้ว่าหยวนหงจะเชื่อว่าพวกคนป่าเถื่อนจะไม่กล้าฝ่าฝืนเจตนาของตระกูลเซิ่งของพวกเขา แต่เขาก็มักจะรู้สึกว่าไม่ไว้ใจหวังหยวน

“นายท่าน ไม่ใช่เรื่องดีเลยที่ตระกูลไป๋คอยปกป้องตลอดทาง ข้ารู้สึกว่า...ไม่สู้เราฆ่าหวังหยวนให้ตายด้วยตัวเองดีกว่า ปล่อยให้เขาถูกฆ่าตาย ก่อนที่เขาจะเดินทางถึงดินแดนป่าเถื่อน!”

ในใจหยวนหงมักจะรู้สึกว่า หวังหยวนผู้นี้เต็มไปด้วยตัวแปร และเขาไม่ต้องการให้หวังหยวนเข้าสู่ดินแดนป่าเถื่อน!

เซิ่งฟางสี่เข้าใจและพยักหน้า “พูดได้ดี เช่นนั่นก็ส่งมือสังหารไปที่นั่นเถอะ!”

“แม้ว่าจะมีมือสังหารเก่งกาจจากตระกูลไป๋อยู่ แต่ครั้งที่แล้วเราก็ได้รู้อย่างกระจ่างแล้ว มีมากกว่าห้าสิบคนเท่านั้น ครั้งนี้เราจะส่งคนไปฆ่าพวกเขาเป็นร้อยคน เรื่องง่าย ๆ ไม่ต้องเสียแรงเยอะ!”

เซิ่งฟางสี่สั่งให้คนออกเดินทางเรียบร้อยแล้ว!