บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 859

มีรอยยิ้มบนใบหน้าของหยวนหง หลังจากพูดคำเหล่านี้ หวังหยวนก็ไม่แปลกใจเลย

เขาเดาได้ว่าน่าจะมีคนจากตระกูลเซิ่งมาหา

“ที่แท้ก็เป็นที่ปรึกษาของตระกูลเซิ่ง คุณชายเชิญนั่ง”

หวังหยวนยิ้มและรีบทำท่าทางเชิญนั่ง

หยวนหงนั่งตรงข้ามหวังหยวน และมองดูบุรุษผู้นี้อย่างลึกซึ้ง

เกรงว่ามีหลายคนที่รู้เรื่องราวที่หวังหยวนเคยทำมา แต่อาจมีเพียงไม่กี่คนที่เข้าใจตัวตนของหวังหยวนจริง ๆ

แม้แต่เขาก็ไม่รู้ว่าบุรุษผู้นี้สามารถตัดไฟตั้งแต่ต้นลมและตัดอนาคตของตระกูลเซิ่งได้หรือไม่

ทว่าเขาก็ยังต้องมา

คนเราไม่สามารถพึ่งพาโชคชะตาของพระเจ้าในสิ่งต่าง ๆ ได้ และไม่สามารถมองความสำเร็จหรือความล้มเหลวของคู่ต่อสู้เพื่อวางแผนของตัวเองได้

ต้องควบคุมทุกอย่างให้อยู่ภายใต้การควบคุม

“ไม่ทราบว่าท่านมาที่นี่ตอนดึกเช่นนี้ มีธุระสำคัญอันใดหรือ”

หวังหยวนเอ่ยพูดตามตรง หลังจากพูดจบ หยวนหงก็พูดตรงประเด็น “คุณชายหมิงถัน ที่ข้ามาที่นี่ในวันนี้เพราะตระกูลเซิ่งต้องการโน้มน้าวคุณชายขอรับ!”

“โอ้?”

แม้ว่าหวังหยวนจะเข้าใจ แต่เขาก็ยังรู้สึกประหลาดใจและสนใจ

“คุณชายหมิงถันเป็นคนพิเศษยิ่งนัก ข้าเกรงว่าท่านรู้จุดประสงค์ที่ข้ามาที่นี่อยู่แล้ว ท่าทางประหลาดใจเช่นนี้ ท่านคงแกล้งทำกระมัง”

หยวนหงยิ้ม แต่หวังหยวนไม่ได้ใส่ใจ

“เฮ้อ อย่าพูดเช่นนี้เลย ข้ากับคุณชายไม่เคยพบเจอกันมาก่อน นี่เป็นแค่การแกล้งทำหรือเรื่องจริง คุณชายจะมองทะลุได้อย่างไรเล่า”

หวังหยวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย บุรุษผู้นี้ช่างกล้าพูดทุกเรื่องจริง ๆ

“คุณชายหยวน นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าและท่านพบกัน การที่ท่านพูดจาเช่นนี้ ท่านไม่กลัวว่าข้าจะนำสิ่งที่ท่านพูดไปเผยแพร่ และทูลให้ฝ่าบาทประณามตระกูลเซิ่งของพวกท่านหรือ?”

หยวนหงหัวเราะเบา ๆ และพูดโดยตรง “ในฐานะที่ปรึกษา ใครจะเชื่อสิ่งที่ข้าพูดกันเล่า ยิ่งกว่านั้น คุณชายหมิงถันไม่มีทางทำเช่นนั้น”

“โอ้? เหตุใดท่านถึงคิดว่าข้าจะไม่มีทางทำกันเล่า?”

หวังหยวนกระพริบตาและถามอย่างสงสัย

“คุณชายหมิงถัน ท่านตกลงที่จะทำสิ่งเหล่านี้ให้กับตระกูลไป๋ คงหลีกไม่พ้นเพื่อตอบแทนความมีน้ำใจ ขณะเดียวกัน...ท่านทำไปก็เพื่ออยากจะปกป้องตัวเองด้วย”

“ตระกูลไป๋มีฮองเฮา มีโอกาสสูงมากที่บุตรจากตระกูลไป๋จะกลายเป็นองค์ชายรัชทายาทอย่างแน่นอน และท่านก็สามารถก้าวไปสู่ความยิ่งใหญ่ได้เช่นกัน!”

“ทว่า...เช่นนั้นก็เป็นการทิ้งผลประโยชน์ที่อยู่ใกล้ ๆ ไปแสวงหาผลประโยชน์ที่อยู่ไกลไปเสียหน่อย!”