บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 836

ณ ส่วนลึกของวังหลวง เสียนกุ้ยเฟยกำลังจัดดอกไม้และดื่มชาอยู่ที่ลานตำหนัก

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น สาวใช้ส่วนตัวของเสียนกุ้ยเฟยเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง

นางยืนอยู่ด้านหน้าเสียนกุ้ยเฟย โค้งคำนับด้วยความเคารพ แล้วพูดว่า “เสียนกุ้ยเฟย มีคนมาขอพบท่านอยู่ด้านนอกประตูเพคะ”

เสียนกุ้ยเฟยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองสาวใช้ส่วนตัว แล้วถามด้วยความสงสัย “ใครมาขอพบข้า?”

นี่ก็ดึกมากแล้ว ใครจะมาหาในเวลานี้?

สาวใช้ส่วนตัวรีบตอบ “มาจากตระกูลเซิ่งเจ้าค่ะ”

“ตระกูลเซิ่งหรือ?”

เมื่อได้ยิน เสียนกุ้ยเฟยก็ยิ้มร่า นางโบกมือให้สาวใช้ส่วนตัวด้วยความตื่นเต้น แล้วพูดอย่างเร่งรีบว่า “รีบให้เข้ามาเถิด!”

นางไม่ได้เจอคนในครอบครัวมานานแล้ว ตั้งแต่นางเข้ามาอยู่ในวังหลวง เมื่อได้ยินว่าคนที่มาขอพบเป็นคนของตระกูลเซิ่ง ก็ไม่อาจซ่อนสีหน้าที่มีความสุขได้!

นางรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู เตรียมทักทาย

ไม่นานสาวใช้ก็เข้ามาพร้อมกับคนผู้หนึ่ง ชายร่างสูงสวมเสื้อคลุมสีดำดั่งความมืดมิดยามราตรี

เขาเดินไปหาเสียนกุ้ยเฟย ค่อย ๆ ถอดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าตัวเอง

“น้องรอง”

“ท่านพี่หรือ?”

เสียนกุ้ยเฟยดีใจมาก นางก้าวเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น แล้วช่วยพยุงคนที่กำลังคำนับนางให้ลุกขึ้น

เขาเป็นพี่ชายของเสียนกุ้ยเฟย เซิ่งฟางสี่ หัวหน้าตระกูลเซิ่ง

เสียนกุ้ยเฟยรู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่บนโต๊ะ

นางถามอย่างประหม่า ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “นี่... นี่คืออะไรเจ้าคะ...?”

“ยาพิษ เพียงหยดเดียวก็สามารถปลิดชีพคนได้”

ดวงตาของเซิ่งฟางสี่ดั่งลุกเป็นไฟ ขณะตอบอย่างเย็นชา

“อ๊ะ!”

เสียนกุ้ยเฟยใจเต้นรัว ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลใจ ถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ท่านพี่ ท่าน... ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ?”

ดวงตาของเซิ่งฟางสี่เปลี่ยนเป็นเย็นชา พูดอย่างเยือกเย็น “บุตรของฮองเฮาประสูติแล้ว เป็นพระโอรส เจ้ายังไม่รู้หรือ?”

“แม้ตอนนี้ฝ่าพระบาทจะโปรดปรานเจ้า แต่เจ้าก็เทียบไม่ได้กับตำแหน่งฮองเฮา ที่มีเกียรติยศสูงสุดมาตั้งแต่สมัยโบราณ เป็นเรื่องธรรมดาที่โอรสองค์โตจะสืบทอดราชบัลลังก์ หากวันหนึ่งฝ่าบาททรงชราภาพ ตำแหน่งไท่จื่อจะตกเป็นของเด็กคนนั้นแน่นอน ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเจ้าเลย!”