บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 833

ไป๋เฟยเฟยกะพริบตา แล้วรีบพูดว่า “ท่านพ่อ ข้าไม่คิดว่าหวังหยวนจะเป็นคนเช่นนั้น เขาชอบความสนุกสนานและรักสงบ หากต้องช่วงชิงอำนาจเพื่อปกครองแผ่นดิน เขาก็จะไม่ร่วมมือกับตระกูลไป๋ของเราหรอกเจ้าค่ะ!”

หลังจากพูดจบ ไป๋เจิ้นถังนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แล้วจึงหัวเราะ

“ฮ่าฮ่าฮ่า เฟยเอ๋อร์ เจ้าต้องมองการณ์ไกลมากขึ้น หากเขาต้องการช่วงชิงอำนาจ เราก็ต้องไม่ร่วมมือกับเขา เพราะเมื่อร่วมมือกัน ก็จะยิ่งมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกันมากขึ้น เลี่ยงไม่ได้ที่ตระกูลไป๋ของเราจะเดือดร้อนไปด้วย”

เมื่อไป๋เจิ้นถังเข้าใจแล้ว ก็พูดอีกครั้ง

“แต่ตอนนี้... อยากทำให้ฝ่าบาทประชวร แต่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง จำเป็นต้องคิดให้รอบคอบ!”

ไป๋เจิ้นถังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เกิดความคิดขึ้นมา

“เฟยเอ๋อร์ ไปอธิบายเรื่องนี้ให้อาของเจ้าฟัง ส่วนอย่างอื่น... จะมีคนนำไปส่งมอบให้เจ้า!”

ไป๋เจิ้นถังพูดจบ ไป๋เฟยเฟยก็ยอมรับคำสั่ง และจากไปทันที

หลังจากรับของแล้ว นางก็แอบเข้าไปในวังหลวง

วังหลวง ณ ขณะนี้ ในห้องนอนของฮองเฮาไป๋เหยียนเฟย มีสตรีในชุดสาวใช้ เดินเข้ามาพร้อมกับสาวใช้ส่วนตัวของนาง

ไป๋เหยียนเฟยเพิ่งคลอด นางยังคงนอนอยู่บนเตียง สาวใช้คนนี้เป็นสาวใช้ส่วนตัวของนาง ซึ่งมาจากตระกูลไป๋

“ฮองเฮา คนจากตระกูลไป๋ต้องการพบท่านเพคะ”

ไป๋เหยียนเฟยพยักหน้า หญิงสาวจึงเดินเข้ามา

เมื่อเห็นผู้มาเยือน ไป๋เหยียนเฟยก็ยิ้มทันที แล้วพูดว่า “พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ ข้ามีเรื่องจะคุยกับนางตามลำพัง”

สาวใช้ส่วนตัวตอบรับ พร้อมบอกให้สาวใช้ทั้งหมดในห้องออกไป เหลือเพียงคนสามคนในห้อง

“เฟยเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงมาพบอา?”

ไป๋เหยียนเฟยหัวเราะ เมื่อเห็นคนอื่นออกไปแล้ว

“หมายความว่าอย่างไร?”

ไป๋เฟยเฟยรีบเล่าเรื่องทั้งหมด ตั้งแต่ต้นจนจบ

ได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของไป๋เหยียนเฟยก็เคร่งขรึมขึ้นทันที!

“เสียนกุ้ยเฟย... ตระกูลเซิ่ง! ช่างบังอาจนัก!”

ไป๋เหยียนเฟยตะคอก สายตาของนางเยือกเย็นมาก!

“ท่านอา เมื่อฝ่าพระบาททรงประชวรหนัก ท่านจะต้องออกคำสั่งให้ส่งหวังหยวนไปเป็นทูตให้กับพวกป่าเถื่อน หลายคนในราชสำนักเห็นด้วยกับเรื่องนี้ ท่านแค่เข็นเรือตามน้ำไป”

ไป๋เฟยเฟยยังคงพูดต่อไป ไป๋เหยียนเฟยได้ยินก็อดที่จะพูดไม่ได้ว่า “แต่ฝ่าบาท... ทรงเกลียดชังหวังหยวนมาก หากส่งเขาไปทำภารกิจ... เกรงว่าอาจเกิดเรื่องในภายหลัง....”

ไป๋เฟยเฟยรีบส่ายหน้า “ท่านอา ท่านแค่บอกว่าขณะนี้ไม่มีผู้นำแผ่นดิน พวกป่าเถื่อนก็จะเคลื่อนไหว เกรงว่าพวกเขาจะใช้ประโยชน์จากความวุ่นวาย เพื่อระดมกำลังทหาร ประกอบกับคำแนะนำอันหนักแน่นของเสนาบดี และความที่ไม่มีใครอื่นกล้าไปแล้ว แม้ว่าฝ่าบาทจะกังวล ก็น่าจะยอมเห็นด้วยอยู่ดีเจ้าค่ะ”