บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1246

จู่ ๆ สีหน้าของเด็กหนุ่มที่ดูโตที่สุดก็พลันเปลี่ยนไปกลายเป็นเคียดแค้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ขณะกัดฟันเล่าด้วยความเกลียดชังว่า “หากไม่ใช่เพราะหัวหน้าเขตหลิน พวกเราคงไม่กลายเป็นเช่นนี้หรอก!”

เมื่อหวังหยวนเห็นเด็กหนุ่มโกรธมากก็ยิ่งมีสีหน้าจริงจังขึ้นแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าเล่ามาให้ละเอียด!”

เด็กหนุ่มปาดน้ำตาบนใบหน้า ดวงตาของเขาฉายแววคับข้องใจและเกลียดชัง ขณะกำหมัดแน่นพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “หัวหน้าเขตหลินเป็นผู้มีอำนาจจอมฉ้อฉลรายใหญ่!”

“เปรี้ยง”

หวังหยวนรู้สึกราวกับว่าในหัวของเขามีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้น

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ จึงถามด้วยความสงสัยว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เด็กหนุ่มเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอย่างแรง เขาเกร็งกำปั้นแน่นแล้วพูดด้วยเสียงหนักแน่นว่า “เขาเป็นหัวหน้าเขต แต่สิ่งที่เขาทำล้วนเป็นไปเพื่อประโยชน์ส่วนตัวของเขาทั้งนั้น!”

“เขาไม่เพียงแต่ยึดที่ดินของชาวบ้านในเขตทั้งหมด แต่ยังยึดแรงงานชาวบ้านและโรงงานทั้งหมดอีกด้วย!”

“อะไรนะ มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ!”

สีหน้าของหวังหยวนเปลี่ยนไปในทันที หากหัวหน้าเขตหลินทำเรื่องเช่นนี้ ชาวบ้านก็คงจะต้องทุกข์ยากลำบากอย่างมาก

เด็กหนุ่มหลายคนที่อยู่ข้างหลังก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาแห่งความคับข้องใจอีกครั้ง

เด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งที่สวมเสื้อผ้าขาดวิ่นเดินออกมา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปด้วย บ่งบอกถึงความเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง

“เขาไม่เพียงแต่ไม่ยอมจ่ายเงินให้ชาวบ้าน แต่ยังไม่ให้ชาวบ้านที่ทำงานให้เขากินอาหารให้ครบสามมื้อต่อวัน พี่ชายของข้าถูกพวกเขาจับไปทำงาน ได้กินแค่โจ๊กที่มีแต่น้ำข้าวทุกวัน!”

“พวกเขายังไม่ยอมให้ชาวบ้านได้พักผ่อนด้วย พี่ชายของข้ากินไม่อิ่มและทำงานหนักเกินไปจึงป่วยหนัก พวกเขาไม่ยอมให้พี่ชายของข้าพักผ่อน พูดเพียงว่าเขาแกล้งป่วยเพราะเกียจคร้าน จึงจับเขาโยนเข้าไปในโรงงานเพื่อใช้ให้ขนของต่อ!”

เมื่อเด็กหนุ่มเล่าไปครึ่งหนึ่ง น้ำตาก็พรั่งพรูลงมาทีละหยด ดูเหมือนจะเจ็บแค้นยิ่งนัก

เขาสะอื้นพลางเล่าต่อว่า “ไม่... ไม่นานพี่ชายของข้าก็ป่วยหนักจนตายเพราะทำงานหนักเกินไป พวกเขาไม่ยอมแม้แต่จะจ่ายเงินซื้อโลงศพให้ เพียงแค่โยนศพพี่ชายของข้าลงไปในหลุมฝังศพหมู่ที่ไม่มีคนเหลียวแล และไม่แม้แต่จะบอกพวกข้าสักคำ หัวหน้าเขตหลินเป็นฆาตกร!”