บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1244

หวังหยวนไม่ต้องการปล่อยคนประเภทนี้ไว้ให้เป็นภัยแก่เมืองนี้!

แม้ว่าจะดูโหดเหี้ยมและไร้มนุษยธรรมเกินไป หวังหยวนก็จะไม่ใจอ่อน!

เขาจะต้องฆ่าคนชั่วเหล่านี้!

ให้เขาได้รู้ว่านี่คือสิ่งที่เขาควรได้รับ!

กวนเจิ้นสยงตกใจจนพูดไม่ออก รีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที

“คุณชายหวัง... ข้าผิดไปแล้ว... ข้าผิดไปแล้ว... ท่านโปรดเมตตาด้วย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!”

กวนเจิ้นสยงหวาดกลัวแทบสิ้นสติ!

ชื่อเสียงของหวังหยวนนั้นเขารู้ดี แม้แต่ต้าเย่ ต้าเป่ยก็ยังไม่สามารถจัดการกับเขาได้ แล้วขุนนางอำนาจน้อยนิดในดินแดนเล็กๆ แห่งนี้เช่นเขาจะจัดการอะไรได้?

“ไว้ชีวิตเจ้าหรือ? ตลกสิ้นดี!”

“แล้วเจ้าเคยคิดจะไว้ชีวิตพวกเขาบ้างหรือไม่!”

หวังหยวนตะคอกอย่างดุดัน!

สิ่งที่ต้องทำในวันนี้ก็คือการข่มขวัญทุกคน ไม่ใช่แค่ฆ่าเขาเท่านั้น แต่ยังต้องให้ทุกคนตระหนักไว้ด้วย!

ว่าห้ามไม่ให้ผู้ใดกดขี่ข่มเหงชาวบ้าน!

ให้เคารพกฎหมาย!

นั่นคือหนทางที่ถูกต้อง!

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ เขาก็พ่นลมหายใจออกมาจากนั้นก็โบกมือ!

เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง ในพริบตาทุกคนก็ถูกสังหารจนหมดสิ้น!

หวังหยวนยิ่งหยิบปืนพกออกมาจ่อไปที่กวนเสี่ยวไห่และผู้ใหญ่บ้านด้วย!

จากนั้นหวังหยวนจึงเดินออกมา

“ทุกท่าน จากนี้ไปก็จงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเถิด!”

หวังหยวนพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม เมื่อพูดจบชาวบ้านในเขตนี้ต่างก็ดีใจและซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก!

...

ท่ามกลางพงไพรมีลมพัดโชยเอื่อยจนเกิดเสียงใบไม้เสียดสีกันดังกรอบแกรบ จากที่ไกลออกไปมีม้าสามตัววิ่งมุ่งหน้าไปทางทิศใต้อย่างรวดเร็ว

เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ก็ขาดวิ่นเก่าโทรมมาก

ตอนนี้เป็นฤดูหนาวเดือนสิบสอง แต่เด็กเหล่านี้กลับแต่งกายด้วยเสื้อผ้าขาดวิ่น ตัวสั่นสะท้านไปทั้งตัว ดูเหมือนขอทานบนถนน

ดวงตาของต้าหู่เต็มไปด้วยความเวทนาก่อนที่จะกลับกลายเป็นความเคร่งขรึม เขาขมวดคิ้วมองไปที่เด็กกลุ่มนี้แล้วถามด้วยน้ำเสียงเข้มงวดว่า “พวกเจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงมาเป็นโจรอยู่ตรงนี้?”

เด็ก ๆ มองหน้ากันแล้วกำไม้ในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว พวกเขาถูกลมหนาวพัดจนตัวสั่นไปหมด แต่ก็ยังกัดฟันทำสีหน้าเย็นชา แล้วพูดออกมาว่า “อย่าพูดมาก รีบจ่ายเงินมา ไม่เช่นนั้นเรา... เราจะหยาบคายแล้วนะ!”

“โอ้?”

เมื่อต้าหู่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาทันที

เขาถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วมองไปที่เด็กกลุ่มนี้ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงเข้มงวดว่า “ข้าอยากรู้นักว่าพวกเจ้าจะหยาบคายกับข้าอย่างไร?”

เมื่อเด็ก ๆ ถูกข่มขู่ก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที พวกเขากำไม้ในมือไว้แน่นด้วยความกังวลและไม่มั่นใจ จากนั้นก็กระโจนเข้าหาต้าหู่ด้วยความโกรธ!

จากนั้นก็ได้ยินเพียงเสียง “ผัวะผัวะผัวะ” หลายครั้งดังขึ้นในทันที!

เพราะในวินาทีถัดมา ต้าหู่ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วเตะเด็กหนุ่มคนหนึ่งให้ล้มลงกับพื้นอย่างแรง จากนั้นก็ต่อยเด็กหนุ่มคนอื่น ๆ ทีละคนจนล้มลงกับพื้น

พวกเขาทุกคนไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้านเลย ต่างล้มลงกับพื้นแล้วร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด