บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1241

เมื่อหวังหยวนเอ่ยคำถามนี้จบลง เชียนหลงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

นางไม่รู้ว่าเหตุใดหวังหยวนถึงได้ถามคำถามนี้ขึ้นมาในทันใด!

ต้องรู้ก่อนว่าคำว่าชีวิตนั้นเป็นคำถามที่ยากที่สุดในยุคสมัยนี้แล้ว! เกรงว่าจะหาผู้ที่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจนได้ยากนัก!

แต่เชียนหลงเป็นคนฉลาด นางรู้ว่าเนื่องจากหวังหยวนถามคำถามนี้ขึ้นมา ทั้งยังถามในเวลานี้ด้วยแล้ว ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องตรงหน้าเป็นแน่!

ดังนั้น...

นางจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “คุณชาย ชีวิตนั้นยากเกินกว่าจะบรรยายได้ หากให้ข้ากล่าว… อาจจะกล่าวได้ว่าการได้อยู่อย่างสุขสบายนั้นสำคัญที่สุด”

เมื่อเชียนหลงกล่าวจบ หวังหยวนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

สตรีผู้นี้กล่าวคำพูดที่ค่อนข้างลึกซึ้ง

เหมือนเขาไม่มีผิด!

แต่ตัวเขานั้นมีประสบการณ์จากชาติก่อน จึงมีความคิดเช่นนี้

ในชาติก่อนเขาใช้เวลาทั้งชีวิตไปกับการเล่าเรียน ไม่ทันได้เสพสุขก็ตายไปเสียแล้ว

โชคดีที่ในชาตินี้มีจิตสำนึกจากชาติก่อนติดสอยห้อยตามมาด้วย ถึงรู้สึกว่าชาติก่อนของตนนั้นขาดทุนมาก

ชาตินี้จึงต้องเสพสุขให้เต็มที่

ทว่าเชียนหลงผู้นี้...

เหตุใดจึงมีแนวคิดเช่นนี้ได้?

ตามเหตุผลแล้วนางน่าจะชอบเงินทองมากกว่า!

ชีวิตนางยากเข็ญไร้ที่พึ่ง นางน่าจะชอบความมั่งคั่งและอำนาจมากกว่าไม่ใช่หรือ!

เพราะสิ่งเหล่านี้ทำให้ชีวิตของนางต้องกลายเป็นผู้ยากเข็ญไร้ที่พึ่งพาอย่างไรล่ะ!

อย่างไรก็ตาม การที่นางมีแนวคิดเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“เชียนหลง เจ้าพูดถูกแล้ว ความสุขสบายถือเป็นสิ่งที่มนุษย์เราปรารถนาสูงสุด”

“แต่สิ่งที่ปรารถนาสูงสุด... ก็คือการที่ไม่ต้องรู้สึกเสียดายภายหลังต่างหาก!”

“ข้า... ไม่ใช่เซียน ไม่ใช่พระโพธิสัตว์ผู้ช่วยให้รอด”

“แต่ข้าเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ มีหัวใจ ชีวิตของผู้คนทั้งแผ่นดิน แน่นอนว่าข้าไม่อาจช่วยไหว แต่หากข้าเห็นผู้ใดเดือดร้อน ข้าก็จะช่วยผู้นั้น นี่คือความคิดของข้า ถึงแม้เจ้าจะคิดว่ามันไร้สาระก็ตาม”

“ข้าคิดว่านี่คือคุณสมบัติที่มนุษย์พึงมี อย่าคิดว่าความชั่วนั้นเล็กน้อยแล้วทำ อย่าคิดว่าความดีนั้นเล็กน้อยแล้วไม่ทำ!”

ในชีวิตนี้...

บางทีนางอาจจะไม่มีโอกาสได้ทำตามใจตนเองอีกแล้ว...

เชียนหลงมองหวังหยวน นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเคารพและความอิจฉา!

กวนเสี่ยวไห่และผู้ใหญ่บ้านถูกมัดอยู่ ไม่มีใครกล้าช่วย

แต่พวกเขารู้ว่าหวังหยวนต้องตายแน่!

เพราะคนของตระกูลกวนมาถึงแล้ว!

ตระกูลกวนมาถึงที่นี่พร้อมกับคนร้อยกว่าคน ขี่ม้าตัวใหญ่มุ่งหน้ามาจากระยะไกล!

ช่างเป็นขบวนที่โอ่อ่ามาก!

“สารเลวเอ๊ย กล้าจับลูกชายข้างั้นหรือ รนหาที่ตายชัด ๆ!”

หัวหน้าตระกูลกวนเป็นชายวัยกลางคนร่างกำยำ แข็งแรง มาดนักเลงเต็มเปี่ยม

การที่เขาสามารถกลายเป็นเศรษฐีได้ ทั้งยังมีความสามารถมากมายขนาดนี้ แน่นอนว่าเขาต้องแข็งแกร่งประมาณหนึ่ง!