บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1157

สรุปได้ว่าเรื่องนี้ต้องรายงานต่อราชสำนักเท่านั้น เพราะหมดหนทางแล้ว!

เช้าวันรุ่งขึ้นในราชสำนักยามเช้า

ไป๋เจิ้นถังสวมชุดราชสำนักนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร เขามองขุนนางที่ทำความเคารพเขา จากนั้นโบกมือพูดว่า “เหล่าขุนนางทั้งหลาย วันนี้มีอะไรจะรายงานหรือไม่?”

ผู้พูดคนแรกคือขุนนางชั้นผู้ใหญ่จางที่มีสีหน้าจริงจังมาก เขารีบก้าวมาข้างหน้าเพื่อรายงาน “ฝ่าบาท จู่ ๆ ก็มีโจรจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นในสถานที่ต่าง ๆ เพื่อปล้นเส้นทางการค้าพ่ะย่ะค่ะ!”

“หลังจากที่ศาลาว่าการเรียนรู้ทราบเรื่องนี้ จึงเริ่มการสอบสวนทันที แต่ไม่พบอะไรเลย สิ่งที่แปลกก็คือเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นทั่วอาณาจักรต้าเป่ยพ่ะย่ะค่ะ!”

“อะไรนะ มีคดีเช่นนี้เกิดขึ้นด้วยหรือ?”

สีหน้าของไป๋เจิ้นถังเคร่งขรึมมาก เขาขมวดคิ้วพูดว่า “ผลกระทบของเรื่องนี้เลวร้ายยิ่งนัก”

“ไป๋ชิงชาง”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ไป๋เจิ้นถังอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “เรื่องนี้จะยกให้เป็นหน้าที่ของเจ้าในการสอบสวน เราจะต้องค้นหาความจริงของเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด เพื่อหยุดเหตุการณ์ไม่ให้เกิดขึ้นต่อไป และให้คำอธิบายแก่ประชาชน”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!”

ไป๋ชิงชางเตรียมสอบสวนทันทีหลังจากได้รับคำสั่ง

เขาพาไป๋เฟยเฟยไปแฝงตัวอยู่บนถนนสายหลักที่เกิดคดีเช่นนี้บ่อยครั้งในช่วงนี้

สีหน้าของไป๋เฟยเฟยเคร่งขรึมมาก ขณะพูดอย่างจริงจัง “พี่ใหญ่ เราเฝ้าอยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว ยังอยากจะเฝ้าเช่นนี้ต่อไปอีกหรือ?”

สีหน้าของไป๋ชิงชางก็จริงจังไม่แพ้กัน เขาขมวดคิ้วพูดอย่างเคร่งขรึม “ใช่ เราต้องเฝ้าระวังต่อไป”

ในขณะนี้มีกลิ่นหอมประหลาดลอยมาจากระยะไกล

ไป๋เฟยเฟยถูกดึงดูดด้วยกลิ่นนั้นทันที นางมองไปยังทิศที่กลิ่นโชยมาอย่างสงสัย และต้องตกใจเมื่อพบว่าขบวนคาราวานที่อยู่ไกลออกไปนั้นเป็นของหวังหยวนจริง ๆ

“พี่ใหญ่ กองคาราวานอีกกลุ่มมาจากระยะไกล ดูเหมือนว่าจะเป็นคาราวานของหวังหยวน!”

“เป็นความจริง มีเพียงกองเรือของหวังหยวนเท่านั้นที่สามารถขนส่งสินค้าอย่างน้ำหอมได้ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะถูกกลุ่มโจรกลุ่มนี้ปล้นด้วย”

“ไม่ได้ ข้าปล่อยให้พวกโจรปล้นต่อไปไม่ได้!”

ใบหน้าของไป๋เฟยเฟยมืดมนและเตรียมจะผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะต้องการขัดขวางและจับพวกโจรเหล่านี้!

แต่ไป๋ชิงชางกลับคว้าแขนของนางไว้แล้วดึงให้หมอบลง!