บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1049

หลังจากที่ไป๋เหยียนเฟยพูดเช่นนี้ ไป๋เจิ้นถังก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็เข้าใจเช่นกัน

สิ่งที่น้องสาวของเขาต้องการ คือให้โอรสของนางกับฮ่องเต้ซิงหลงได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ แต่ว่า...

นางควบคุมไม่ได้ว่าจะสามารถนั่งบนบัลลังก์นี้ได้นานแค่ไหน และนางก็ไม่อยากดิ้นรนแล้ว!

หากพูดเช่นนี้ เขาก็รู้แล้วว่าต้องทำอะไร

“น้องสาว เนื่องจากเจ้าพูดเช่นนี้ พี่ก็สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนแก่เจ้าได้ ตอนนี้เจ้าสามารถให้ชางเอ๋อร์เป็นฮ่องเต้ได้ และพวกพี่ยังสามารถช่วยให้เจ้ารักษาตำแหน่งอันสูงส่งของเจ้าไว้ได้ด้วย”

“แต่หลังจากที่ตระกูลเซิ่งถูกกำจัด แผ่นดินของต้าเย่จะต้องเป็นของตระกูลไป๋เท่านั้น”

“เมื่อถึงเวลานั้น พี่จะให้พวกเจ้า ฮองเฮาสองคนแม่ลูก ได้ใช้ชีวิตอย่างมั่งคั่งและมีเกียรติ”

ตอนนี้มีรอยยิ้มจางบนใบหน้าของไป๋เจิ้นถัง ในการเจรจาระหว่างเขากับน้องสาวของเขา ในที่สุดเขาก็เป็นฝ่ายชนะ

การที่น้องสาวมีความคิดเช่นนี้ พิสูจน์ให้เห็นว่านางไม่อยากต่อสู้อีกต่อไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ไป๋เจิ้นถังไม่ได้โกหก!

...

หวังหยวนกำลังดื่มชาอยู่ที่บ้านในหมู่บ้านต้าหวัง ทันใดนั้นหวงเจียวเจียวก็เข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ขณะกล่าวอย่างร้อนรนว่า “สามี แย่แล้ว มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น!”

“เกิดอะไรขึ้น?”

เมื่อเห็นท่าทางกังวลของหวงเจียวเจียว ตอนนี้สีหน้าของหวังหยวนก็กลายเป็นจริงจัง เขาถามด้วยเสียงทุ้มลึก

“เส้นทางการค้าของเราในเมืองหยางและเมืองสู่ถูกตัดขาดแล้ว!”

“อะไรนะ?”

แม้ว่าจำนวนสินค้านั้นจะไม่มาก แต่ก็ต้องรีบดำเนินการเรื่องนี้อย่างจริงจังโดยเร็วที่สุด!

หวงเจียวเจียวไม่ลังเล รีบเก็บข้าวของของตนทันที เตรียมจะไปสืบกับหวังหยวนว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายขณะเดินทาง หวังหยวนจึงเรียกต้าหู่ให้ไปด้วย พร้อมทั้งยังให้เขาพาทหารเกราะดำมากกว่าสิบคนติดตามไปด้วย

หวังหยวนและหวงเจียวเจียวกำลังนั่งอยู่ในรถม้า ช่วยกันครุ่นคิดหาสาเหตุที่ทำให้เส้นทางการค้าถูกตัดขาด

ในขณะนี้ พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าบนภูเขาที่อยู่ไม่ไกล มีชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า กำลังมองมาที่พวกเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ขณะกำลังซุ่มโจมตีพวกเขาในระยะไกล

ผู้นำที่เป็นชายวัยกลางคนมีสีหน้าเข้มงวดมาก ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและเคร่งขรึม เขาขมวดคิ้วมองกลุ่มคนที่กำลังเดินทางลงมาจากภูเขาช้า ๆ พลางกระซิบถาม “คนเหล่านี้เป็นคาราวานของหวังหยวนหรือไม่?”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของหลายคนที่อยู่รอบตัวเขาก็จริงจังมาก ทุกคนต่างมองไปที่กลุ่มคนด้านล่างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“อาจจะใช่ขอรับ ในเวลานี้ คนที่กล้าเลือกผ่านเส้นทางนี้ก็มีแต่หวังหยวน คงไม่มีใครอื่นอีกแล้ว”