บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1032

คำพูดของหวังหยวนทำให้สตรีทั้งสามตกใจ

ใจคนเปรียบเสมือนสนามรบ...

มันช่างน่ากลัวจริง ๆ!

“เอาล่ะ เช่นนั้นข้าขอถามอีกครั้ง ที่ข้าไม่ช่วยต้าเย่ นอกจากไม่อยากถูกเปิดโปงแล้ว ข้ายังมีเจตนาอะไรอีก พวกเจ้ารู้หรือไม่?”

หวังหยวนถามอีกครั้ง

สตรีทั้งสามกะพริบตาและมองหน้ากัน แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าคำตอบคืออะไร

“มันง่ายมาก นี่ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย จากที่เคยบอกไว้ หากเราอ่อนแอ เราย่อมพ่ายแพ้ หากแข็งแกร่ง คนอื่นย่อมไม่กล้ารังแก!”

“เฉพาะเมื่อคนอื่นคิดว่าพวกเขามีโอกาสเท่านั้น จึงจะเริ่มดำเนินการ!”

“ตอนนี้ที่ต้าเย่กำลังเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ เหตุการณ์นี้จะพัฒนาความแข็งแกร่งของชาติแน่นอน เพราะเมื่อเผชิญกับสิ่งกระตุ้นเช่นนี้ หากไม่มีการเปลี่ยนแปลง อำนาจของต้าเย่ก็จะสิ้นสุดลงอย่างแท้จริง เมื่อเป็นเช่นนั้น ย่อมไม่สามารถดำรงอยู่ต่อได้”

เป้าหมายสูงสุดของหวังหยวนคือเรื่องนี้จริง ๆ!

หากต้าเย่สามารถเข้าใจความจริงนี้ หลังจากความล้มเหลวครั้งนี้ ก็ยังไม่สายเกินไป สำหรับแผ่นดินต้าเย่ มันสำคัญกว่าการสูญเสียดินแดนเสียอีก!

นี่เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้หวังหยวนตัดสินใจไม่ดำเนินการใด ๆ!

เขาสามารถช่วยต้าเย่ด้วยการหยุดเมืองหวงได้!

แม้กระทั่งเอาชนะเมืองหวงก็ยังได้!

แต่จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น?

พวกเขาก็จะต่อสู้กันเองภายในอยู่ดีใช่หรือไม่?

ราษฎรยังคงมีชีวิตทุกข์ยากลำบากไม่ใช่หรือ?

นั่นไม่ใช่สิ่งที่หวังหยวนอยากเห็น!

เพราะสุดท้าย แผ่นดินนี้เป็นของใคร?

แผ่นดินเป็นของทุกคน!

“ข้าไม่ได้มีความทะเยอทะยานมากถึงเพียงนั้น แล้วมันก็เหนื่อยมากด้วย การจัดการอาณาจักรใหญ่ถึงเพียงนี้ไม่ง่ายเลย”

หวังหยวนพูดด้วยรอยยิ้ม สตรีทั้งสามที่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเช่นกัน

ในขณะนี้ ราชสำนักต้าเย่ไม่มีทางเลือกอื่น ดังนั้นจึงมีการลงนามในสัญญาสงบศึก

ครั้งนี้ไม่ใช่หวังหยวนที่ถูกส่งไป แต่เป็นเพียงข้าราชการตำแหน่งเท่าเมล็ดงา

เป็นผลให้...

เมืองเหลียงและเมืองสู่ไม่ใช่ของต้าเย่อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นของหมานอี๋และเมืองหวง!

เกิดเรื่องเช่นนี้ ประชาชนชาวต้าเย่จึงยิ่งวุ่นวายมากยิ่งขึ้น

“ฮึ่ม! นี่เป็นวิธีที่ฮองเฮาควบคุมราชสำนักหรือ? ต้าเย่ของเราเกิดขึ้นมานานกว่าหลายร้อยปีแล้ว ดินแดนของเรายังไม่เคยถูกรุกราน!”

“ไม่ได้การ นางเพิ่งจัดการต้าเย่ได้ไม่กี่เดือน แล้วมันก็เป็นเช่นนี้แล้ว!”

“ผู้หญิงไม่อาจขึ้นปกครองได้จริง ๆ!”