บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1029

มิฉะนั้น ต้าเย่ที่ครั้งหนึ่งเคยเจริญรุ่งเรืองจะไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้!

ตอนที่พ่อของเขายังมีชีวิตอยู่ กองทัพเกราะดำมีกองกำลังถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นนาย!

ไม่ว่าจะไปที่ใด ทุกดินแดนล้วนยอมก้มหัวสยบ!

มีกองทัพเกราะดำที่นี่ ต่อให้หมานอี๋กับเมืองหวงจะร่วมมือกัน ก็ยังไม่คู่ควรกับการต่อกรกับต้าเย่!

น่าเสียดายที่ทันทีที่ฮ่องเต้ซิงหลงคิดเช่นนั้น พ่อของเขาก็ถูกตัดศีรษะ ส่วนกองทัพเกราะดำก็ถูกยุบไป ทำให้ต้าเย่สูญเสียความแข็งแกร่งที่เคยมีไปนานแล้ว

อู๋หลิงนั่งอยู่ในกระโจมผู้บัญชาการทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น เขาเขียนจดหมายส่งไปให้ฮองเฮา

ฮองเฮาก็นอนไม่หลับเช่นกัน!

แม้ว่าจุดเริ่มต้นจะเป็นการยุยงของตระกูลเซิ่ง แต่หลังจากสูญเสียทั้งสองดินแดนแล้ว นางที่เป็นฮองเฮาก็ถูกแผ่นดินวิพากษ์วิจารณ์!

ตระกูลเซิ่งจะใช้เรื่องนี้เป็นเหตุผลในการบังคับให้นางสละราชสมบัติ

หากการสูญเสียดินแดนเกิดขึ้นตอนนี้ ตระกูลเซิ่งจะยิ่งทำให้แย่ลงแน่นอน เกรงว่าฮองเฮาเช่นนางจะไม่อาจชนะใจข้าราชบริพารและราษฎรได้

น้ำสามารถพยุงเรือให้ลอยได้ แต่ก็สามารถจมเรือได้เช่นกัน!

ในฐานะฮองเฮา เกรงว่าจะจบลงเช่นนี้!

ในตอนเช้า ฮองเฮาได้รับจดหมายจากอู๋หลิง หลังจากอ่านจดหมายนั้น นางก็นั่งเหม่ออยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ไป๋หลิงเข้ามาใกล้ เมื่อเห็นเนื้อหาของจดหมายแล้วก็ถอนหายใจ

“ฮองเฮา การกระทำของตระกูลเซิ่งช่างน่ารังเกียจนัก คิดว่าอีกไม่นาน... เช่นนั้น... เราจะต้องยกดินแดนและเสนอเจรจาสันติภาพจริงหรือเพคะ?”

ไป๋หลิงพูดจบ ไป๋เหยียนเฟยก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แต่ไม่ตอบ นางมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว!

ยอมสละดินแดนและเสนอเจรจาสันติภาพ!

นั่นคือทั้งหมดที่ทำได้!

ในเวลาเดียวกัน เซิ่งฟางสี่ก็ภูมิใจอย่างยิ่ง

“ถูกต้อง... ข้าตัดสินใจแล้ว ถ้าเราต่อสู้กับต้าเย่ ไป๋เหยียนเฟยจะส่งกองกำลังมาปราบปรามแน่นอน แต่ตราบใดที่เรายืนหยัดต่อไปอีกสองสามวัน เมืองหวงและหมานอี๋จะรู้ข่าวแน่นอน และพวกเขาก็จะต้องเดินทัพแน่นอน!”

“แม้ว่าข้าจะไม่ได้คาดหวังว่าเมืองหวงจะมีความสามารถถึงเพียงนี้ สามารถครอบครองทั้งดินแดนได้ภายในวันเดียว แต่ก็ไม่สำคัญ ผลลัพธ์ก็ยังเป็นไปตามที่ข้าคาดไว้”

“เมื่อฮองเฮายอมสละดินแดนและเสนอเจรจาสันติภาพ เราก็สามารถใช้เป็นข้ออ้าง ในการวิพากษ์วิจารณ์ความเป็นผู้นำของนาง และทำให้คนทั่วทั้งแผ่นดินผิดหวังในตัวนาง!”

“อย่างไรเสียนางก็เป็นผู้หญิง ไม่ว่านางจะทำผลงานได้ดีเพียงใด นางก็จะไม่ได้รับการยกย่องมากนัก แต่เมื่อนางทำผิดพลาดก็จะกลายเป็นหายนะสำหรับนาง!”

“ท้ายที่สุดแล้ว... ในโลกนี้ไม่มีผู้หญิงคนใดที่ปกครองบ้านเมืองได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าหย่งเอ๋อร์ เป็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ ฮองเฮาจะครองต้าเย่ได้อย่างไร?”

เซิ่งฟางสี่พูดอย่างภาคภูมิใจอย่างยิ่ง ทุกอย่างที่เขาทำก็เพื่อจุดประสงค์นี้!

ใช้เมืองหวงและหมานอี๋ เพื่อบรรลุจุดประสงค์ในการโค่นล้มระบอบการปกครองของฮองเฮา!

“ท่านลุง แต่ยังมีคนอีกมากในแผ่นดินที่เข้าใจเหตุผลของเรื่องนี้ได้ เพราะตระกูลเซิ่งของเรานั่นแหละที่เป็นต้นเหตุของปัญหา”

แต่ในขณะนี้ จีหย่งพูดอย่างกังวล