บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1024

เมื่อเห็นว่าประตูเมืองกำลังจะพังทลาย ฮั่วไป่หมิงก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว มีสีหน้าหวาดกลัวชัดเจน!

รองขุนพลจางผิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าตื่นตระหนก หายใจถี่ อดไม่ได้ที่จะรีบถามฮั่วไป่หมิง “ขุนพลฮั่ว เราควรจะ... ทำอย่างไรต่อไป!”

ข้าศึกยกทัพมาบุก ทำได้เพียงหวาดกลัว พวกเขาไม่มีทางต่อสู้ได้เลย!

จู่ ๆ ฮั่วไป่หมิงก็กัดฟัน ก่อนโบกมือพูดด้วยความโกรธ “ประตูเมืองแตกไปแล้ว ถ้าเรายังอยู่ต่อไป เราจะต้องตายกันอยู่ที่นี่!”

“ท่านขุนพลหมายความว่า...”

ความไม่สบายใจฉายแววในดวงตาของขุนพล เขาระงับความตื่นตระหนกในใจ แล้วรีบสั่งว่า “ถอย ถอยทัพเดี๋ยวนี้!”

จางผิงที่อยู่ด้านข้างตกตะลึง

ถอยทัพหรือ?

ขุนพลกำลังจะละทิ้งเมือง และเพิกเฉยต่อชาวเมืองเหลียง!

ขณะนี้สายตาของรองขุนพลจางผิงเต็มไปด้วยความกลัว เขากลืนน้ำลายอย่างไม่สบายใจ และกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พบว่าฮั่วไป่หมิงวิ่งหนีไปอย่างบ้าคลั่งแล้ว!

จางผิงมองผู้คนในเมืองเหลียงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกัดฟันแล้วรีบหันหลังวิ่งหนีไป!

หลังจากที่เขาจากไปแล้ว อากู่ต๋าใช้เวลาไม่นานในการยกทัพตรงมาที่ประตูเมือง!

ก่อนที่ทหารใต้บัญชาของอากู่ต๋าจะตะโกนเสียงดังให้ยอมแพ้ ประตูเมืองก็เปิดออกทันที!

เหตุการณ์นี้ทำให้อากู่ต๋ามีสีหน้าตกตะลึงทันที จากนั้นเขาก็ถามทหารที่เฝ้าเมืองด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เหตุใดถึงเปิดประตูกว้างเลยล่ะ ข้าคิดว่าพวกเจ้าคงจะพยายามต่อต้านอยู่พักหนึ่ง”

ดวงตาของทหารที่ปกป้องเมืองฉายแววโศกเศร้าและโกรธเคือง ตาของเขาแดงก่ำขณะพูดว่า “ขุนพลหนีทัพไปแล้ว ส่วนทหารรักษาการณ์ที่เหลือของเมืองก็มีเพียงสามพันคน ไม่เพียงพอจะต้านทานกองทัพของพวกเจ้าที่ชายแดน...”

ดวงตาของทหารที่ปกป้องเมืองเป็นสีแดงก่ำ เขาพยายามอย่างหนักเพื่อระงับความคับข้องใจ แล้วพูดเสียงเข้ม “หากเจ้าต้องการให้พวกข้ายอมแพ้ก็ย่อมได้ แต่ข้ามีเงื่อนไขหนึ่งประการ!”

อากู่ต๋านิ่งอึ้งไป จากนั้นก็หัวเราะออกมา

ใบหน้าบ่งบอกว่าเย้ยหยัน ขณะถามอย่างเหน็บแนม “เจ้าคิดว่าสภาพตอนนี้ เจ้ายังมีสิทธิ์เจรจาเงื่อนไขกับข้าอยู่อีกหรือ?”

ราวกับว่าพวกเขาได้รับการนิรโทษกรรม พวกเขารีบลุกมานั่งคุกเข่ากับพื้นแล้วคำนับอย่างแรง พลางกล่าวขอบคุณอากู่ต๋าพร้อมกัน!

เมื่อเห็นผู้คนในเมืองเหลียงแต่ละคนก้มหัวให้ อากู่ต๋าก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ!

ในขณะนี้ที่ชายแดนเขตหมานอี๋และเมืองสู่ หมานต๋าถูกำลังดื่มชา ในขณะที่กองทหารนับหมื่นกำลังรออยู่ข้างหลังเขา รู้สึกสบายใจยิ่ง!

แต่เมื่อนึกถึงอู๋หลิง เขาก็ไม่สามารถนั่งนิ่งได้!

เขารู้ดีว่าขณะนี้ สงครามได้เกิดขึ้นแล้ว!

เขาเคยเห็นความสามารถของอากู่ต๋ามาแล้ว ย่อมรู้ดีว่าหากคนผู้นี้ลงสนามรบ กองทัพที่เฝ้าชายแดนย่อมต้านไม่ไหว!

แล้วเขาจะทำอย่างไรถ้ารีบไปให้ถึง?

เมืองหวงและหมานอี๋ร่วมมือกัน ฝ่ายหนึ่งถ่วงเวลา และอีกฝ่ายโจมตี

หากไปเผชิญหน้ากับกองทัพเมืองหวงตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี!