บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1019

“มันแปลกจริง ๆ” อู๋หลิงไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเหตุใดพวกเขาถึงใช้กลอุบายเช่นนี้

“เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกเขารู้ว่าเอาชนะพวกเราไม่ได้ จึงยอมพ่ายแพ้ด้วยการถอยทัพกลับ ไม่ยอมต่อสู้?”

“เพื่อไม่ให้เสียชื่อเสียง จึงแสร้งทำเป็นอยากทำศึกกับพวกเรา ใช้กลอุบายเล็กน้อยแล้วก็จากไปงั้นหรือ?”

หลังจากได้ฟังคำพูดของจางผิง สีหน้าของอู๋หลิงก็ดูจริงจังมากในขณะนี้

สายตาเขาเคร่งขรึมและมืดมน ก่อนพูดด้วยเสียงเย็นชา

คนกลุ่มนี้แสร้งทำเช่นนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?

ขณะที่ทั้งสองคนยังคงงุนงงสับสน พวกเขาก็เห็นทหารคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล ขณะยื่นจดหมายให้อู๋หลิงทันที

“รายงานขุนพลอู๋ หมานอี๋ได้ส่งจดหมายมาแล้วขอรับ!”

“จดหมายจากหมานอี๋หรือ?”

อู๋หลิงรีบจดหมายมาเปิดอ่านด้วยความสับสน เมื่อเขาอ่านเนื้อหาในจดหมายชัดเจน สีหน้าก็ยิ่งเคร่งเครียดกว่าเดิม ก่อนจะกล่าวว่า “พวกเขาจะสู้กับข้าหรือ?”

“อะไรนะขอรับ?”

รองขุนพลจางผิงเงยหน้าขึ้นถามด้วยความสับสน “ขุนพลอู๋ หมานอี๋มีไพร่พลมากมาย ถ้าต้องต่อสู้จริง ๆ ทั้งข้าศึกและเราจะประสบความสูญเสียอย่างหนักแน่นอนขอรับ!”

“แต่เขาเพิ่งส่งจดหมายมาที่นี่ ตอนนี้เขากำลังท้าทายอยู่ด้วย ไม่รู้ว่าจะเป็นแผนการอะไรแน่…”

สีหน้าของอู๋หลิงจริงจังมาก หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก็พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องไปทำศึกครั้งนี้!”

“เช่นนั้นวันนี้เจ้าได้พบข้าแล้ว คิดว่าข้าเป็นอย่างไรล่ะ?”

อู๋หลิงเงยหน้าขึ้นแล้วถามด้วยรอยยิ้มจาง

ความชื่นชมฉายแววในดวงตาของหมานต๋าถู ก่อนที่เขาจะพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ได้พบกันวันนี้ ขุนพลอู๋เป็นคนที่ไม่ธรรมดาจริง ๆ!”

“บิดาของขุนพลอู๋เปรียบเสมือนเทพเจ้าแห่งสงคราม อยู่ยงคงกระพันในสนามรบ ได้รับความดีความชอบทางการทหารจนเป็นที่โจษจันเลื่องลือกันไปไกลหลายพันลี้ บัดนี้ขุนพลอู๋ได้สืบทอดลักษณะนิสัยของเขา การได้มายืนเผชิญหน้าอยู่ตรงนี้ ทำให้ผู้คนต่างชื่นชมจากก้นบึ้งของหัวใจ!”

อู๋หลิงหัวเราะ ก่อนจะพยักหน้าแล้วพูดว่า “เป็นถึงอ๋องได้ ย่อมต้องมีบางอย่างที่ไม่ธรรมดา!”

“ตอนนี้เจ้าได้ครองตำแหน่งอ๋องหมานอี๋ตั้งแต่อายุยังน้อย แสดงว่าเจ้าจะต้องกล้าหาญ มีไหวพริบ และครองใจผู้คนได้!”

“ข้าต้องขอชื่นชมที่เจ้าเป็นที่รักและเทิดทูนจากคนของเจ้า ทั้งยังจัดการทัพหมานอี๋ได้ดีมากอีกด้วย”