บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1008

อู๋หลิงเยาะเย้ยแล้วมองเซิ่งฟางสี่ด้วยความเย้ยหยัน มองเขาราวกับกำลังมองคนโง่ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

“เจ้าหัวเราะอะไร คิดว่าข้าจะไม่ทุบหม้อข้าว จมเรือหรือ?”

เซิ่งฟางสี่กำดาบยาวในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะถามเสียงเย็นด้วยความไม่พอใจ

“ฮ่าฮ่า ข้าแค่คิดว่าเจ้าช่างน่าขัน เจ้าคิดว่าจะเกิดผลอะไร ถ้าเจ้ายังคงฝืนต่อไป?”

“ยิ่งเจ้าเสียเวลานานเท่าไหร่ ครอบครัวและญาติสนิทมิตรสหายของเจ้า ก็จะยิ่งได้รับบาดเจ็บล้มตายกันมากขึ้นเท่านั้น!”

ดวงตาของอู๋หลิงมืดมน เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “ถ้าเจ้าปฏิเสธที่จะถอยไปแคว้นกู่ในวันนี้ ข้าจะต่อสู้กับเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะอยู่หรือตาย ประเดี๋ยวก็จะได้รู้กันในไม่ช้า!”

สิ้นคำพูดนี้ กองกำลังทหารที่อยู่ด้านหลังอู๋หลิงก็คำรามพร้อมกันทันที ขวัญกำลังใจของพวกเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก!

ภาพทำให้สีหน้าของเซิ่งฟางสี่เปลี่ยนไปทันที!

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย รังสีอำมหิตของคนกลุ่มนี้แข็งแกร่งเกินไป!

เขาตกใจมากจนสีหน้ากังวลเริ่มเปลี่ยนไปกะทันหัน ความกลัวและความไม่สบายใจฉายชัดในดวงตาเขาทันที!

ในขณะนี้จากระยะไกล จู่ ๆ ก็มีทหารคนหนึ่งถือธงอยู่ในมือ ควบม้ามาทางนี้อย่างรวดเร็ว!

ในเวลาเดียวกัน ก็มีทหารขี่ม้ามาหาอู๋หลิงเพื่อแจ้งข่าว!

“รายงาน! ใต้เท้าเซิ่ง หมานอี๋กำลังเริ่มโจมตีแล้วขอรับ!”

เดิมทีเซิ่งฟางสี่ตื่นตระหนกและสับสนมาก!

แต่ตอนนี้ เมื่อเขาได้ยินข่าวนี้ ใบหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นมีความสุขมาก จากนั้นความกระตือรือร้นพลันปรากฏขึ้นในดวงตาเขาทันที!

นี่เป็นข่าวดีสำหรับพวกเขาจริง ๆ!

“เจ้า...”

เมื่ออู๋หลิงได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเขาก็ตื่นตระหนกทันที

เขาพยายามอย่างหนักเพื่อระงับความวิตกกังวลและความไม่สบายใจ จากนั้นจ้องมองเซิ่งฟางสี่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “เจ้าช่างหยิ่งผยองนัก!”

“ข้าบอกเจ้าได้เลยว่าตราบใดที่ข้าอยู่ที่นี่อีกหนึ่งวัน เจ้าจะไม่มีทางแม้แต่จะก้าวเท้าไปที่เมืองหนานหรือเมืองไห่ด้วยซ้ำ!”

เมื่อเผชิญกับคำพูดข่มขู่ของอู๋หลิง คราวนี้เซิ่งฟางสี่ไม่ได้โกรธเลย

แต่กลับเยาะเย้ยอย่างเหน็บแนม “ฮ่าฮ่า จริงหรือ?”

“เช่นนั้นไม่ช้าก็เร็ว เจ้าก็จะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป อย่างเช่น... ตอนนี้ใช่หรือไม่?”

เซิ่งฟางสี่มองอู๋หลิงด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดอย่างเย็นชา “กองทหารข้าศึกที่ชายแดนกำลังบุกรุก ขุนพลอู๋ไม่พร้อมจะไปให้การสนับสนุนหรอกหรือ?”