บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1005

ยิ่งเขาคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสงสัยและสับสนมากขึ้นเท่านั้น

ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ ด้านหลังเซิ่งฟางสี่ จู่ ๆ ชายคนหนึ่งก็ควบม้าเข้ามาอย่างเร่งรีบ

“รายงาน รายงานขอรับ ท่าไม่ดีแล้วขอรับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

ใบหน้าของทหารคนนั้นเต็มไปด้วยความกังวลใจและตื่นตระหนก เขาตะโกนบอกเซิ่งฟางสี่อย่างลนลาน “ท่าไม่ดีแล้ว อาหารและหญ้าของเราถูกเผาหมดแล้วขอรับ!”

“อะไร!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซิ่งฟางสี่ก็ตื่นตระหนกทันที

เขาอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายด้วยความตกใจ สัมผัสได้ถึงเหงื่อเย็นบนหลัง

ความรู้สึกน่าขนลุกนี้เข้ามารบกวนจิตใจของเขาอยู่ตลอดเวลา จนทำให้หายใจลำบาก

เมื่อต้องเดินทัพเพื่อไปสู้รบ สิ่งที่สำคัญที่สุดที่ต้องเตรียมคืออาหารและหญ้า หากมีอาหารไม่เพียงพอ ขวัญกำลังใจจะลดลงอย่างมาก และการต่อสู้จะต้องพ่ายแพ้แน่นอน!

ตอนนี้อาหารและหญ้าถูกไฟไหม้หมดแล้ว เมื่อเหล่าทหารได้ยินก็เกิดความตื่นตระหนก สีหน้าบ่งบอกว่าไม่สบายใจชัดเจนตามที่คาดไว้

สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความกลัวและความตื่นตกใจ เริ่มพูดคุยกันเสียงเบาด้วยความหวั่นวิตก!

หากไม่มีเสบียงอาหารหลังสงคราม คนจะไม่ตายเพราะความเหนื่อยล้าหรือความอดอยากหรือ!

“ไฟไหม้ไปเท่าไหร่ แล้วไฟดับได้ทันเวลาหรือยัง?”

ใบหน้าของเซิ่งฟางสี่กังวลมาก เขาถามอย่างเป็นกังวล

“ทุกอย่าง... ถูกเผาไปหมดแล้ว...”

เหงื่อเย็นบนหน้าผากของทหารคนนั้นหยดลงมา เขากลืนน้ำลายลงคอ สายตาเผยให้เห็นความสิ้นหวัง!

“ก่อนจะเดินทัพมาทำสงคราม เหตุใดไม่ดูแลเรื่องที่บ้านให้ดีก่อนล่ะ ดูเหมือนว่าใต้เท้าเซิ่งยังมีหนทางอีกยาวไกล กว่าจะมาแตะต้องบัลลังก์ได้!”

เมื่อเผชิญกับการยั่วยุและเยาะเย้ยของอู๋หลิง ใบหน้าของเซิ่งฟางสี่ก็กลายเป็นโมโหสุดขีด

เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาปูดโปนขึ้นมาด้วยความโกรธ ความเคียดแค้นในดวงตาเขาแทบระเบิดออกมา!

แล้วควรจะเดินหน้าหรือถอยหลังดี?

“ใต้เท้าเซิ่ง ไม่ต้องคิดอีกแล้วล่ะ ข้าสามารถให้คำแนะนำดี ๆ แก่เจ้าได้”

อู๋หลิงยกยิ้มอ่อนแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจ “หากเจ้าเต็มใจจะลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพกับข้า ยุติสงครามและกลับไปที่แคว้นกู่ของเจ้า พวกข้าจะถอนกำลังทหาร แล้วปล่อยให้เจ้ากลับไป”

“แต่หากเจ้ายังกระทำการดื้อดึงอย่างน่าสิ้นหวัง เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันของเจ้าแล้ว หากยังปรารถนาที่จะเอาชนะข้า ก็คงเป็นได้เพียงความเพ้อฝันเท่านั้น!”