บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1001

อู๋หลิงพูดด้วยรอยยิ้ม ท่าทางของเขาไม่ได้ดูตื่นตระหนกหรือผิดหวังเลย

ดูเหมือนว่าทั้งหมดนี้อยู่ในการคาดเดาของเขาหมดแล้ว

เมื่อเห็นดังนั้น ความสับสนบนใบหน้าของจางผิงก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เขามองอู๋หลิงด้วยความสงสัยแล้วถามว่า “ขุนพลอู๋ เหตุใดท่านยังยิ้มได้อยู่ล่ะขอรับ?”

“นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญที่จะตัดสินว่าเราจะชนะตระกูลเซิ่งในศึกครั้งนี้ได้หรือไม่ ตระกูลไป๋ทำเช่นนี้จริง ๆ ยังไม่ชัดเจนหรือว่าพวกเขากำลังใช้กลอุบายกับเรา...”

เมื่ออู๋หลิงได้ยินเช่นนี้ เขาก็ส่ายหน้าเบา ๆ

แล้วพูดด้วยสีหน้าไม่แยแส “ความจริงแล้วการจัดหาคนห้าพันคนมาให้เรา ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับตระกูลไป๋เลย”

“เอ๊ะ?”

เมื่อจางผิงได้ยินดังนั้น เขาก็ส่ายหน้าทันทีด้วยสีหน้าไม่เชื่อ

“ท่านแม่ทัพอู๋ ข้าไม่เข้าใจ…”

“จุดประสงค์ของการทำศึกครั้งนี้ ข้าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เจ้าฟังเพิ่มเติมใช่หรือไม่?”

อู๋หลิงมองจางผิงด้วยดวงตาลุกโชน แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ตระกูลเซิ่งกล้าลงมือ เพราะตระกูลเซิ่งมีองค์ชายใหญ่”

“ส่วนฮองเฮา ก่อนที่ฝ่าบาทจะเสด็จสวรรคต ได้ทรงขอให้นางทำหน้าที่เป็นตัวแทนของไท่จื่อ ด้วยการดูแลราชสำนักชั่วคราว ทั้งสองฝ่ายย่อมมีเหตุผลอันชอบด้วยกฎหมายในการลงมือ”

“แต่ตระกูลไป๋ไม่มีทั้งองค์ชาย หรือการได้รับมอบหมาย แม้ว่าพวกเขาจะอยากลงมือ แต่ตอนนี้แผ่นดินสงบแล้ว พวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะลงมือ”

อู๋หลิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง “นอกจากแผ่นดินจะตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย ตระกูลไป๋จึงจะสามารถใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายเพื่อลงมือได้ ตอนนี้พวกเขาสัญญาว่าจะช่วยเหลือแล้ว คนห้าพันคนที่เขามอบให้เรานั้น เป็นขีดจำกัดของพวกเขาแล้ว”

“ดังนั้นขุนพลอู๋ ท่านกำลังบอกว่าที่พวกเขาทำสิ่งนี้ เพราะพวกเขาไม่เต็มใจที่จะรุกรานทั้งสองฝ่ายใช่หรือไม่?”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อู๋หลิงก็ยิ้มเล็กน้อย พยักหน้าและพยักหน้า

“อย่างนี้นี่เอง!”

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด อดไม่ได้ที่จะตบปากตัวเอง

ครั้งต่อไปห้ามพูดเช่นนั้นอีก!

ในไม่ช้าอู๋หลิงก็เขียนจดหมายส่งไปท้าทายเซิ่งฟางสี่

แต่จางผิงลำบากใจเล็กน้อย เขาลังเลขณะพูดว่า “แต่ว่าขุนพลอู๋ ข้าได้ยินมาว่าเซิ่งฟางสี่รวบรวมกำลังคนมากกว่าห้าหมื่นคน เพื่อจัดการกับพวกเราขอรับ!”

สายตาของจางผิงเต็มไปด้วยความลังเล เขาพูดอย่างหวาดกลัว “เมื่อเทียบจำนวนกำลังพลของพวกเขากับของพวกเรา มีความแตกต่างกันมาก เราจะชนะได้อย่างไรขอรับ?”

แต่ถึงอย่างนั้น อู๋หลิงก็ยังไม่รู้สึกกังวลใจหรือรู้สึกไม่สบายใจแต่อย่างใด

สีหน้าของเขายังคงสงบขณะพูดว่า “ไม่เป็นอะไร มีเสนาธิการทหารคอยช่วยเราอยู่ด้านหลัง ผู้ชนะคนสุดท้ายของศึกครั้งนี้ต้องเป็นพวกเราแน่นอน!”

สีหน้าของเขาจริงจังมาก ขณะตะโกนว่า “ให้เซิ่งฟางสี่รอเราที่พรมแดนของทั้งสองแคว้นตอนเที่ยงพรุ่งนี้ ศึกครั้งนี้เราต้องชนะ!”