แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 982

หร่วนฝูอวี้ดูลุกลี้ลุกลน ความหงุดหงิดวาววับอยู่ในแววตา

กู่เสน่ห์ที่นางเตรียมไว้อย่างดีสำหรับซูฮ่วน เพียงฝังมันไว้ในกายของซูฮ่วน ก็จักทำให้อยู่โดยขาดนางมิได้

นางต้องใช้ความพยายามอย่างหนัก ทว่ายามสำคัญกู่เสน่ห์กลับหายไป!

โอกาสเช่นคืนนี้หาได้ยากยิ่ง ครั้นแผนการล้มเหลว หร่วนฝูอวี้ต้องคิดวางแผนใหม่อีก

เช่นนั้นก็ร่วมดื่มจนเมามายไปกับซูฮ่วนดีกว่า!

คิดแล้วก็ลงมือทำเลย

หร่วนฝูอวี้เริ่มเชิญชวนให้ดื่ม

นางเสนอ “ดื่มแบบนี้ มันน่าเบื่อจริง ๆ พวกเรามาเล่นพนันดื่มรอบวงกัน ว่าอย่างไร?”

“ดี!” ฝานจิ้นเห็นด้วยอย่างยิ่ง

จากนั้น คนทั้งหลายเริ่มพนันดื่มรอบวงกัน

หร่วนฝูอวี้ต้องการกรอกสุราให้เฟิ่งจิ่วเหยียน กลับต้องเป็นตัวเองที่ถูกกรอกติดต่อกันหลายจอก

นางพุ่งความสนใจไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียนทั้งหมด หาได้สังเกตเห็นว่า รุ่ยอ๋องที่อยู่อีกด้านหนึ่งเริ่มตัวแดง ดูร้อนรนกระสับกระส่าย พลางโน้มตัวเข้าหานางมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

……

นอกห้องส่วนตัว

เซียวอวี้เห็นคนในห้องไม่มีทีท่าจะหยุดดื่ม จึงกังวลว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนจะเมาเพราะพวกเขา

เขาทนไม่ไหวจริง ๆ แต่ก็กลัวไปรบกวนอารมณ์สุนทรีของจิ่วเหยียน

ทว่า เฟิ่งจิ่วเหยียนมีวิทยายุทธล้ำเลิศ ย่อมสัมผัสได้ว่ามีคนกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่

นางแสร้งทำเหมือนไม่รู้ ถือขวดสุราใบเล็ก พลางเดินมาที่ริมหน้าต่าง ก่อนจะนั่งลงบนขอบหน้าต่าง โดยชันเข่าข้างหนึ่งไว้ด้านบนอย่างสบาย ๆ ห้อยขาอีกข้างลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ ปล่อยให้แสงจันทร์สาดส่องมาที่นาง กรอบหน้าต่างโอบล้อมทั้งกายนางไว้

ปอยผมที่ปรกขมับของนางปลิวล้อลิ่วไปตามสายลม

มือหนึ่งถือขวดสุรา พลางเงยหน้าขึ้นเทสุราใส่ปากอีกหลายอึก ดูเหมือนนั่งรับลมเพื่อให้สร่างเมาเท่านั้น

ทว่า มืออีกข้างวางไว้ด้านใน ซุกซ่อนอาวุธลับไว้ด้วย...

ฟิ้ว——

ชั่วเวลาพริบตานางพลันหรี่ตาลง ลอบซัดอาวุธลับออกจากมือ

ฟึบ!

ในจุดที่อาวุธลับบินผ่านไป ปรากฏเงาสีดำกระโดดลงมา

เฟิ่งจิ่วเหยียนโยนขวดสุราทิ้งทันที เหินออกไป และไล่ตามติด ๆ

การเคลื่อนไหวนี้ทำให้ผู้อื่นในห้องส่วนตัวพลอยตื่นตัวไปด้วย

หลังจากนั้น ทุกคนเคลื่อนไหวอย่างเต็มกำลัง

“เกิดอะไรขึ้น!”

“ซูฮ่วน ผู้ใดอยู่ข้างนอกนั่น!”

พวกเขาต่างก็ไล่ตามออกไป

วิชาตัวเบาของเซียวอวี้ไม่ดีเท่าเฟิ่งจิ่วเหยียน ไม่นานจึงถูกตามทัน

เมื่อหมดหนทาง เขาจำต้องเปิดเผยตัวตนอย่างจำใจ

ค่อย ๆ หันกลับมา แล้วถอดหน้ากากออก

“จิ่วเหยียน...”

“ฝ่าบาท?” เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้ว ด้วยความอึ้งงัน

เหตุใดเขาถึงอยู่ที่นี่? และสวมอาภรณ์เช่นนี้ด้วย?

คนอื่น ๆ ที่ติดตามเฟิ่งจิ่วเหยียนมา ครั้นเห็นเซียวอวี้แต่งกายเช่นนี้ ก็ตกตะลึงเช่นกัน

ฝานจิ้นเบิกตาโต

เป็นฝ่าบาทจริงหรือ?

ไฉนจึงดูคล้ายโจรเด็ดบุปผามากกว่า

เซียวอวี้กระแอมไอเบา ๆ ยืนเอามือไพล่หลัง เอ่ยอย่างเคร่งขรึม

“วันนี้เป็นวันไหว้พระจันทร์ เราเกรงว่าจะมีคนฉวยโอกาสก่อความวุ่นวายในเมือง เรา...จึงปลอมตัวออกลาดตระเวน”

เฟิ่งจิ่วเหยียน : ท่านคิดว่าข้าจะเชื่อหรือ?

นางย่อมรู้ว่าเหตุใดเซียวอวี้จึงมาปรากฏตัวที่นี่

ต่อหน้าสหายคนอื่น ๆ นางหาได้เปิดโปงไม่

“ทุกคน ข้าจะไปลาดตระเวนกับฝ่าบาทต่อ พวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด”

“ได้” ฝานจิ้นยังตกตะลึงไม่หาย

เป็นฮ่องเต้นั้นไม่ง่ายเลย แม้ในวันไหว้พระจันทร์ยังต้องออกลาดตระเวนด้วยพระองค์เอง

เฟิ่งจิ่วเหยียนเดินไปหยุดที่ข้างกายของเซียวอวี้ ชำเลืองมองเขาจากด้านข้าง เซียวอวี้พลันตระหนักได้ถึงความหมายที่อันตราย “กลับไปชำระบัญชีที่วัง”

เขานึกโกรธตนเอง ไยจึงลืมเสียได้ ฮองเฮาของเขามีวิทยายุทธล้ำเลิศ ย่อมตระหนักได้ว่ามีคนลอบติดตามสอดแนม เขาลอบมองในจุดที่ใกล้เกินไป สมควรจะอยู่ให้ห่างกว่านี้