แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 881

ภายในกระโจมหลัก จางฉวนเหมือนเด็กที่ทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ เอ่ยฟ้องด้วยความรู้สึกคับแค้นต่อความไม่เป็นธรรม

“ฮองเฮา พวกเขาพูดเช่นนั้นจริง ๆ ! คนจำพวกเห็นแก่ตัว ช่างไร้จิตสำนึก! ท่านจะไปช่วยจัดการเรื่องศพให้พวกเขา แต่พวกเขากลับมิสนใจบุตรของท่านแม้แต่น้อย ท่านไม่มีความจำเป็นต้องช่วยเหลือพวกเขาแต่แรก!”

เนื่องจากในตอนกลางวันพูดมาก น้ำเสียงของเขาจึงฟังดูแหบแห้ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนฟังจบ ก็มิได้สนใจสามคนแม่ลูกตระกูลกวนแม้แต่น้อย

การสู้รบในวันพรุ่ง มิใช่เพื่อสามคนนี้ และมิใช่เพื่อกวนไหลอิ้งเท่านั้น สิ่งสำคัญยิ่งกว่า คือเพื่อชัยชนะของหนานฉีในที่สุด

นางคงมิโง่เขลา ทำให้ตนเองต้องตกอยู่ในอันตราย เพียงเพราะเรื่องจัดการศพ

การแสดงความแข็งแกร่งเพียงชั่วขณะ ไม่สามารถเป็นผู้กล้าหาญที่แท้จริงได้

กองกำลังพันธมิตรของสี่แคว้นทำลายขวัญกำลังใจของทหารชายแดนตะวันออก นางก็จะลอกเลียนบ้าง จะทำลายความน่ายำเกรงของพวกเขา!

จางฉวนยังคิดจะเกลี้ยกล่อมนาง

“ฮองเฮา ท่านตั้งครรภ์โอรสฮ่องเต้ จะบุ่มบ่ามมิได้!”

ฮ่องเต้ทรงมีบุญคุณต่อเขา เขาจึงต้องปกป้องโอรสรัชทายาทของฮ่องเต้เป็นอย่างดี!

เฟิ่งจิ่วเหยียนเหลือบตามองไปที่เขา

“อะไร แล้วเจ้าจะออกรบแทนข้าหรือ?”

จางฉวนถึงกับพูดไม่ออก

เขาเพิ่งจะอายุสิบขวบ คนยังสูงไม่เท่าม้าเลย จะไปรบได้อย่างไร?

ในยามค่ำคืน ที่ด่านเฉาอวี๋จะได้ยินเสียงร้องของนกกระรางหางแดงโดยเฉพาะ คล้ายกับเสียงกระซิบของภูติผี

เหล่าทหารที่รักษาเมืองคอยจับตาดูอยู่ตลอด มิกล้าละเลย

ในเมืองหลวง

ณ ตำหนักจื้อเฉิน

เวลาดึกมากแล้ว เซียวอวี้ยังคงอ่านรายงานการสู้รบในแต่ละแห่ง

ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าเขามองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

หลิวซื่อเหลียงซึ่งกำลังฝนหมึกอยู่ด้านข้าง เอ่ยชี้แนะอย่างระวังตัว

“ฝ่าบาท พระวรกายสำคัญอย่างยิ่ง ดึกเพียงนี้แล้ว เข้าบรรทมดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

เซียวอวี้ขมวดคิ้ว รู้สึกสายตาเริ่มพร่ามัว

ยิ่งต้องการจะมองอักษรเหล่านั้นให้ชัดเท่าใด ก็ยิ่งมองไม่ชัด

เขาวางรายงานการสู้รบลง บีบนวดโหนกคิ้วด้วยมือข้างเดียว ความเย็นชาบนใบหน้าปกคลุมด้วยความกลัดกลุ้มจาง ๆ

มิรู้ว่าสงครามครั้งนี้เมื่อใดจะสิ้นสุดลงได้

เขารู้สึกละอายใจต่อฮองเฮา

ในฐานะสามี ควรจะทำให้ภรรยาของตนใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขและไร้ความกังวล

ตอนนี้กลับทำให้นางต้องลำบาก

ซ้ำยังมิรู้ว่านางอยู่ชายแดนตะวันออกเป็นอย่างไรบ้าง

เซียวอวี้เงยหน้าขึ้น มองไปที่ตะเกียงน้ำมัน ภายใต้ขนตา ดวงตาทั้งคู่มืดมนและเศร้าหมอง

“ไปตำหนักหย่งเหอ”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

หลิวซื่อเหลียงในฐานะขันทีคนสนิท ค่อนข้างรู้จักสังเกตและวิเคราะห์