แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 788

วันนี้ฮ่องเต้มิได้เสด็จไปว่าราชกิจ เรื่องราวทุกอย่างในวังถูกส่งมอบให้กับรุ่ยอ๋อง

ในยามนี้ รุ่ยอ๋องมองดูจดหมายฉบับนี้ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของแผนชั่วร้าย

หากปล่อยให้ฮ่องเต้เสด็จไปเพียงลำพัง จักต้องตกหลุมพรางเป็นแน่

ยิ่งไปกว่านั้น บุคคลผู้นี้ยังฉลาดมาก กลับรู้จักใช้ซูเฟยมาเป็นตัวล่อ

ซูเฟยเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของฮ่องเต้ ขณะที่ฮ่องเต้ยังทรงพระเยาว์ก็ปลิดชีพตนเอง

เรื่องนี้เป็นปมในใจของฮ่องเต้มาโดยตลอด

หากจดหมายฉบับนี้ไปถึงมือฮ่องเต้จริง ๆ เกรงว่า...

แววตาอ่อนโยนของรุ่ยอ๋องฉายแววความแน่วแน่

“หลิวหวา ข้าจักไปตามนัดหมายแทนฮ่องเต้ เจ้าไปตามหาคนที่รู้วิธีการแปลงโฉม”

หลิวหวารู้สึกกังวล “ท่านอ๋อง เรื่องนี้มิหารือกับฝ่าบาทก่อน แล้วค่อยตัดสินใจหรือขอรับ?

น้ำเสียงของรุ่ยอ๋องเรียบเฉยและทุ้มต่ำ

“มิจำเป็น”

ฮ่องเต้เพิ่งจะอภิเษกสมรส หาได้ยากที่จะมีช่วงเวลาปลอดโปร่งโล่งใจเช่นนี้ เขามิต้องการให้คนอื่นมารบกวนฮ่องเต้

ทว่าในเมื่อเป็นเรื่องของซูเฟย เขาจักต้องไปสักครั้ง ถึงจะวางใจได้

ภายในห้อง หร่วนฝูอวี้จัดแต่งอาภรณ์เรียบร้อย ยืนพิงอยู่ขอบประตูด้วยท่าทางเย้ายวน ทั้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“มิต้องไปหาผู้ใดแล้ว ข้าน้อยถึงมิใช่คนมีพรสวรรค์ แต่บังเอิญเคยเรียนรู้ทักษะการแปลงโฉมมาบ้าง”

เมื่อครั้งนางได้ติดตามซูฮ่วน ก็เคยให้ซูฮ่วนสอนนาง

รุ่ยอ๋องรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

นางปีศาจผู้นี้ ยังรู้วิธีแปลงโฉมด้วย?

......

ณ พระราชวัง

ฝนกระหน่ำเพิ่งจะหยุดลง

เซียวอวี้โอบกอดเฟิ่งจิ่วเหยียนไว้ รักมากจนมิอยากปล่อยมือ

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ชอบความรู้สึกของการถูกพันธนาการ จึงดึงมือเขาออก

เส้นผมสีดำแผ่สยาย เผยให้เห็นใบหน้าอันเหนื่อยล้า และถูกย้อมเป็นสีแดงก่ำ แม้แต่หางตาก็เห็นเป็นสีแดงเลือดฝาด

ดวงตามองตรงขึ้นไปบนมุ้ง

ตอนนี้อยากไปอยู่ที่จื้อจ้ายจวีแล้ว...

นางพลิกตัวกลับ เซียวอวี้ที่อยู่ด้านหลังก็ไม่ต่างจากเถาวัลย์ ที่พันรอบตัวนางไว้แน่น

ฝ่ามือใหญ่หยาบกร้านเคลื่อนไปมาบนหน้าท้องของนาง

“พวกเราจะต้องมีบุตรแน่” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาลึกซึ้งเต็มไปด้วยความปรารถนา

เฟิ่งจิ่วเหยียนหลับตาลง ลำคอแห้งผาก

ขณะที่พูด นางก็สังเกตปฏิกิริยาของเสียนเฟย

เสียนเฟยก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

“หนิงเฟย เหตุใดเจ้าถึงคิดเช่นนั้น? หากเป็นคนเดียวกันจริง ๆ เหตุใดถึงต้องพยายามทุกวิถีทางเพื่อหยิบยกเรื่องฝาแฝดนี้ขึ้นมา?”

หนิงเฟยก็รู้สึกสับสนเช่นกัน

“สรุปแล้ว เรื่องนี้ดูแปลกชอบกล”

นางมองไปที่ชาในมือ ด้วยแววตาที่ฉายแววความเฉียบคม

เรื่องนี้ จักต้องสืบให้กระจ่าง

มิใช่ว่านางจงใจจะเพ่งเล็งไปที่ฮองเฮา ทว่าเป็นเพราะในวังนี้น่าเบื่อจนเกินไป

เสียนเฟยเกลี้ยกล่อมนาง

“ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฮองเฮาก็เป็นเจ้าตำหนักกลาง และเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ เจ้ายุ่งเกี่ยวให้น้อยจะดีกว่า”

หนิงเฟยเป็นคนใจกล้า ไม่กลัวเรื่องเดือดร้อน

“ข้าจะไปคารวะฮองเฮา คงไปได้กระมัง!”

เมื่อเห็นท่าทางป่วยกระเสาะกระแสะของเสียนเฟย นางก็มีท่าทีหงุดหงิดใจด้วยความผิดหวัง

“ท่านพี่ ยาอาจจะมีพิษแฝงอยู่ ท่านกินยานี้มาหลายปีแล้ว ก็ไม่เห็นได้ผลดี มิสู้หยุดกินจะดีกว่า”

เสียนเฟยยิ้มเจื่อน ๆ และมิได้เอ่ยต่อ