แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 789

หลังจากหนิงเฟยออกจากตำหนักเสียนซิ่ง ก็ตรงไปยังตำหนักหย่งเหอ

สาวใช้หว่านชิวเอ่ยอย่างนอบน้อม

“หนิงเฟย ฝ่าบาทกับฮองเฮากำลังหารือเรื่องสำคัญอยู่ด้านใน ไม่สะดวกจะพบท่าน”

หนิงเฟย: หารือเรื่องสำคัญ?

นี่ก็เพิ่งจะอภิเษกสมรส มีเรื่องใดที่ต้องหารือกัน?

เหตุใดนางถึงรู้สึกว่ากำลังทำเรื่องอนาจารตอนกลางวันแสก ๆ นะ?

“มิเป็นไร ข้าค่อยมาช้ากว่านี้สักหน่อย”

หว่านชิวคิดจะบอกว่า หากมาช้ากว่านี้สักหน่อย คาดว่าจะมิได้พบฮองเฮาเช่นกัน

ด้านนอกพระราชวัง

เนินเขาอู๋หลี่ ศาลาเฟิงอวี่

รุ่ยอ๋องทำตามที่เขียนในจดหมาย แปลงโฉมเป็นฮ่องเต้และมาตามการนัดหมาย

เขาสั่งให้หลิวหวาซุ่มโจมตีอย่างลับ ๆ เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

ในที่ไกล ๆ มองเห็นหญิงผู้หนึ่งยืนอยู่ในศาลา

หลังจากเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นหญิงผู้นั้นอายุราว ๆ สามสิบสี่สิบปี แต่งกายด้วยชุดขาว มองดูซูบผอมและอ่อนแอ

เขาหยุดอยู่นอกศาลา มิได้เดินเข้าไป

เมื่อประสานสายตากัน หญิงสาวก็น้ำตาไหลพราก

“ข้าคิดว่า ท่านมิเต็มใจจะพบข้าอีกแล้ว”

รุ่ยอ๋องรู้สึกเกินความคาดหมายอยู่บ้าง

ฟังจากคำพูด หญิงผู้นี้เป็นคนที่เคยรู้จักกับฮ่องเต้?

เขามิเอ่ยสิ่งใด รอจังหวะไปพลาง ๆ ก่อน

หญิงสาวเดินมาหาเขาช้า ๆ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ข้าทำบาปหนักหนาจริง ๆ

“องค์ชายห้า...มิใช่สิ ตอนนี้ท่านเป็นฮ่องเต้แล้ว

“ตอนนั้นเป็นเพราะข้า ซูเฟยถึงได้คิดมาก

“ข้ารู้ว่า ท่านเกลียดข้าอย่างยิ่ง

“ตอนนี้ข้าเหลือเวลาไม่มาก แค่คิดจะชำระบาปของตนเอง ขอให้ท่านโปรดอภัย...”

รุ่ยอ๋องได้ยินคำพูดนี้ ความสงสัยในใจยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ

หญิงผู้นี้เป็นใครกันแน่?

ดูเหมือนเมื่อครั้งฮ่องเต้ยังเป็นองค์ชาย นางก็รู้จักเขาแล้ว และยังเกี่ยวข้องกับการตายของซูเฟยด้วย

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงตะโกนด้วยความตกใจของหลิวหวาก็ดังมาจากด้านหลัง

“ท่านอ๋องระวัง!”

ภายใต้ดวงอาทิตย์ ในมือหญิงผู้นั้นมีบางอย่างสะท้อนแสง มองดูคล้ายกริช

นางพลันเปลี่ยนจากท่าทางอ่อนแอเมื่อครู่ และใช้กริชแทงมาทางบุรุษที่อยู่ตรงหน้า

ลงมือได้อย่างฉับไว ก็น่าจะมีทักษะพอตัวอยู่บ้าง

ทว่า รุ่ยอ๋องก็เป็นผู้มีวิทยายุทธ์สูงส่งเช่นกัน จึงคว้าข้อมือของนางไว้ได้ทันที และทำให้กริชของนางร่วงลงมา

หญิงผู้นั้นตะลึงงันไปชั่วขณะ เพียงเพราะได้ยินคนเรียกเขาว่า “ท่านอ๋อง”

“เจ้ามิใช่เซียวอวี้? เซียวอวี้เล่า! เหตุใดเขาจึงไม่มาพบข้า! หรือว่าแม้แต่เรื่องของมารดาเขาก็มิสนใจ! เขามิใช่อยากจะสังหารข้ามาตลอดหรือ!”

หร่วนฝูอวี้เพียงต้องการรุ่ยอ๋องมีคำอธิบายกับนาง แต่เมื่อได้ยินหญิงผู้นั้นพูดพล่ามไม่หยุด จึงฟาดฝ่ามือใส่ไปทันที

“หุบปาก เจ้าจะโวยวายอะไร!”

ด้วยมโนธรรมเช่นนี้ ยังคิดจะลอบสังหารเหมือนคนอื่นรึ?

รุ่ยอ๋องขี้เกียจจะอธิบายกับหร่วนฝูอวี้ จึงตรงไปพาตัวนักฆ่าจากไป

หร่วนฝูอวี้ตามหลังไปอย่างกระชั้นชิด และสั่งเขา

“เจ้าจักต้องบอกซูฮ่วนว่า ครั้งนี้ข้าสร้างคุณงามความดีครั้งใหญ่!

“หากมิใช่เพราะข้า นางจักต้องร่ำไห้!”

......

ณ พระราชวัง

ด้านนอกตำหนักหย่งเหอ

ก่อนอาหารมื้อเย็น เฉินจี๋กราบทูลรายงานเสียงดัง

“ฝ่าบาท รุ่ยอ๋องมีเรื่องสำคัญขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้รู้ดีว่า หากมิใช่เรื่องสำคัญ รุ่ยอ๋องจะไม่มารบกวนเขาอย่างแน่นอน

เดิมทีเขาต้องการจะทานอาหารกับเฟิ่งจิ่วเหยียน ตอนนี้จึงจำเป็นต้องออกไปก่อน

ในวันนี้ เริ่มแรกก็เป็นรายงานด่วนจากชายแดนตะวันออก จากนั้นก็เป็นรุ่ยอ๋องมาหาเขา ช่างมีเรื่องไม่หยุดไม่หย่อนจริง ๆ

“เราจะรีบไปรีบกลับ” ก่อนที่เขาจะออกไป ก็ประทับรอยจูบบนหน้าผากของเฟิ่งจิ่วเหยียนหนึ่งครั้ง ซึ่งแฝงไว้ด้วยความอาลัยอาวรณ์

เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับสนใจแค่ว่า เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกหรือไม่