ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 171

แต่ในวันที่สองของการแต่งงานเข้ามาแทน นางก็แสร้งทำจะเป็นจะตายให้เขาดู

ตอนนี้ลั่วเยวี่ยอิงเองก็ตื่นตระหนก

ไม่ใช่เพราะว่าลั่วชิงยวนนั้นหาที่ตาย แต่ว่านางได้ยินความร้อนรนในน้ำเสียงของท่านอ๋อง

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากให้ลั่วชิงยวนตาย

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ท่าทีของท่านอ๋องที่มีต่อลั่วชิงยวนเห็นได้ชัดว่าเปลี่ยนไป เพียงแต่ท่านอ๋องนั้นไม่รู้ตัว หรือไม่ก็ไม่ยอมรับ

“ท่านอ๋อง…” ลั่วเยวี่ยอิงพูดอย่างระแวดระวัง อยากจะเตือนท่านอ๋องว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พระชายารนหาที่ตาย

แต่ตอนนั้นเปลือกตาของลั่วชิงยวนก็ปิดลง นางหมดสติไปแล้ว

ฟู่เฉินหวนดูร้อนใจมากและอุ้มลั่วชิงยวนเดินออกไป “ไปตามท่านหมอกู้มา”

จือเฉารีบวิ่งตามไป

ลั่วเยวี่ยอิงยืนค้างอยู่ตรงนั้น นางและเฉียงเวยมองพวกเขาเดินจากไป นางกัดฟันแน่นอย่างเกลียดชัง

“เหตุใดกัน? ท่านอ๋องถึงไม่อยากให้นางตาย? เพราะเหตุใดกัน?”

ลั่วเยวี่ยอิงคิดไม่ออกว่า เหตุใดทั้งท่านอ๋องและองค์ชายห้าถึงได้ปฏิบัติกับลั่วชิงยวนต่างออกไปทั้งที่นางน่าเกลียดราวกับสุกร

เฉียงเวยอยากจะพูดบางอย่าง แต่เพราะขากรรไกรที่หลุดนั้นเจ็บปวดมากจนนางได้แต่ร้องไห้ นางจึงไม่ได้สนใจอะไรลั่วเยวี่ยอิงอีก

……

ลั่วชิงยวนนั้นถูกพาตัวกลับห้อง นางมิได้สลบไป นางเพียงหลับตาลงและเพ่งความสนใจไปที่พลังที่ตามฟู่เฉินหวนมาตลอด

มีเงาสองร่าง ร่างหนึ่งสูงและร่างหนึ่งเตี้ย พยายามจะจู่โจมทำร้ายฟู่เฉินหวนหลายครั้ง

แต่พวกมันก็ต้องถอยหนีไปเพราะพลังมังกรดำในร่างของฟู่เฉินหวน

ไม่แปลกใจว่าเหตุใดปรมาจารย์ฮวงจุ้ยผู้ที่แอบซ่อนตัวอยู่ในแคว้นเทียนเชวียจึงวางแผนร้ายกับฟู่เฉินหวน และฟู่เฉินหวนถึงได้ยังมีชีวิตอยู่

วิญญาณร้ายในร่างของเขารวมกับพลังปกป้องของมังกรทำให้วิญญาณร้ายอื่น ๆ เข้ามาโจมตีร่างเขาได้ยาก

เมื่อแม่นมเติ้งได้ยินดังนั้นก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น “พระชายา ท่านจะไม่เป็นอันใดหรือเจ้าคะ?”

น้ำเสียงลั่วชิงยวนนิ่งสงบ “ไม่เป็นไร ออกไปเถอะ หากข้าไม่บอกให้เข้ามาก็อย่าให้ใครเข้ามาทั้งนั้น”

“เจ้าค่ะ” แม่นมเติ้งจากไปอย่างโมโห

ในห้องนั้นไม่มีอะไรแต่ว่ามีบรรยากาศเย็นยะเยือกเล็กน้อย

ประตูปิดลง

ลั่วชิงยวนนอนหงาย สีหน้านางสงบนิ่งไร้อารมณ์

อึดใจต่อมาผมตรงข้างขมับของนางก็โดนลมแผ่วพัดยกขึ้น เงาสีดำนั้นในที่สุดก็แจ่มชัดในสายตานาง ร่างนั้นใส่ชุดสีแดง มีผมสีดำ และทั่วทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยแผลเป็น มีแผลเป็นจากไฟไหม้ที่น่าสะพรึงจนไม่อยากมอง

จากนั้นลั่วชิงยวนก็รู้สึกว่าลำคอตีบตัน สตรีผมสีดำในชุดแดงนั้นบีบคอนางแน่นด้วยความชิงชังถึงที่สุด

ลั่วชิงยวนมองร่างนั้นตรง ๆ อย่างสงบก่อนพูดอย่างไม่เร่งร้อนว่า…